«Ανθυποπλοίαρχος εκπαιδεύει ακραία στοιχεία στη σκοποβολή» – See more at: http://www.philenews.com/el-gr/eidiseis-politiki/39/162196/anthypoploiarchos-ekpaideyei-akraia-stoicheia-sti-skopovoli#sthash.D3HPwqoi.q947AVSl.dpuf

Λευκωσία: Απευθυνόμενη στον υπουργό Άμυνας, η βουλευτής του ΑΚΕΛ Ειρήνη Χαραλαμπίδου, κατέθεσε ερώτηση αναφορικά με Ανθυποπλοίαρχο της Εθνικής Φρουράς που έχει εντοπιστεί να εκπαιδεύει «ακραία στοιχεία» στη σκοποβολή, ενώ στο παρελθόν το ίδιο άτομο έχει συλληφθεί από την Αστυνομία γιατί στην κατοχή του βρέθηκε επιθετικός εξοπλισμός.   Η βουλευτής του ΑΚΕΛ ερωτά γιατί το συγκεκριμένο άτομο εξακολουθεί να υπηρετεί στην Εθνική Φρουρά, αφού συνεχίζει να επιδεικνύει επικίνδυνη συμπεριφορά.   Η Ερώτηση:   «Συγκεκριμένος ανθυπίλαρχος, το όνομα του οποίου κατέχουμε, και ο οποίος είχε ανάμιξη στην επίθεση κατά του Πανεπιστημίου Λευκωσίας, εντοπίστηκε να εκπαιδεύει στην σκοποβολή ακραία στοιχεία και συμμετείχε σε διαδηλώσεις, όπου και συνελήφθη από την Αστυνομία, αφού στην κατοχή του εντοπίστηκε απαγορευμένος επιθετικός εξοπλισμός (μαχαίρια, λοστοί κ.α), εξακολουθεί να είναι στέλεχος της Εθνικής Φρουράς.   Το εν λόγω πρόσωπο, έχει επιδείξει ακραίες και πολύ επικίνδυνες συμπεριφορές. Σε απάντησή σας ημερομηνίας 13 Ιουλίου 2012 (ερώτηση με αρ. 23.06.010.01.319, ημερομηνίας 9 Δεκεμβρίου 2011) αναφέρεστε σε σειρά μέτρων με τα οποία εντοπίζετε στελέχη με ακραίες συμπεριφορές, μέτρα που δεν φαίνεται να έτυχαν εφαρμογής στη συγκεκριμένη περίπτωση.   Είναι άξιον λοιπόν απορίας, πώς ο εν λόγω ανθυπίλαρχος ο οποίος έχει συλληφθεί κατ’ επανάληψη από την Αστυνομία, εξακολουθεί να υπηρετεί σε πόστο, γεγονός που μπορεί να αποβεί επικίνδυνο για στρατιώτες  με δημοκρατικές ιδεολογικές προσεγγίσεις.   Καλούμε τον αρμόδιο υπουργό, όπως διερευνήσει το θέμα και μας ενημερώσει άμεσα το συντομότερο δυνατό, για τα μέτρα που προτίθεται να λάβει».     – See more at: http://www.philenews.com/el-gr/eidiseis-politiki/39/162196/anthypoploiarchos-ekpaideyei-akraia-stoicheia-sti-skopovoli#sthash.D3HPwqoi.q947AVSl.dpuf

Φαντάρος; Μπα, είμαι απλά ένας αριθμός

Κείμενο απο Ελλάδα, αναδημοσίευση απο το tvxs.gr

Πριν ενάμιση χρόνο, έκανα την θητεία μου σαν ”φαντάρος”, στο 644 ΜΚΤΠ (Μηχανοκίνητο Τάγμα Πεζικού) 4χλμ έξω από την Αλεξανδρούπολη. Την ίδια περίοδο είχα ένα μάθημα για να πάρω πτυχίο. Πανεπιστημίου παρακαλώ. Οπότε προσπαθούσα μέσα σε όλο αυτό το πανηγυράκι να κλέψω λίγο χρόνο, για να λύσω καμιά άσκηση λογιστικής. Οικονομολόγος και καλά παρακαλώ. Οι καταστάσεις εκεί μέσα ήτανε πολύ δύσκολες. Πολλές ώρες την μέρα στη σκοπιά, ασκήσεις, φυλάκια κ.τ.λ. Μέσα σε όλα αυτά υπήρχε και η ψυχολογική πίεση. Ακυρώσεις αδειών, απαγορεύσεις σε φοιτητικές  και εκλογικές άδειες (“υποχρεωτικές από το νόμο”). Μια κατάσταση απελπισίας.

Μια μέρα σαν όλες τις άλλες, είμαι στο κρεβάτι μου και προσπαθώ να λύσω ασκήσεις. Είμαι στο κρεβάτι όχι βέβαια γιατί μου είπανε ”κάτσε αγόρι μου εσύ να διαβάσεις”. Απλά από την υπερβολική καταπόνηση του κορμιού είχα σοβαρά προβλήματα υγείας. Εκεί που βρίσκομαι στη μέση ενός ισολογισμού (είπαμε οικονομολόγος παρακαλώ) και δίπλα μου πηγαινοέρχονται Επαγγελματίες Οπλίτες, (οι γνωστοί σε όλους μας ΕΠ.ΟΠ), χλευάζοντας την προσπάθεια μου να διαβάσω…γυρνάει ο διακόπτης του μυαλού μου. Όσοι το έχουν ζήσει το νιώθουν καλύτερα. Και ακολουθεί πάνω στο ίδιο χαρτί με τον ισολογισμό, το εξής κείμενο-άρθρο πείτε το όπως θέλετε:

644ΜΚΤΠ

Όλα εδώ μέσα στηρίζονται στο ψέμα. Οι ‘άνθρωποι’ είναι τόσο καχύποπτοι που δεν μπορείς να πεις τίποτα. Είτε αυτό είναι αλήθεια είτε ψέμα, όλα έχουν την ίδια μοίρα. Εφόσον έχεις ένα πρόβλημα, όλοι σου λένε να πάς να το αναφέρεις και πως ο ”αρμόδιος” θα το κανονίσει. Το θέμα είναι ότι ο κάθε ”αρμόδιος” είναι τόσο σάπιος και  στην ουσία δεν νοιάζεται καθόλου. Απλά από το ένα αυτί θα μπούνε αυτά που λες και από το άλλο θα βγούνε. Δεν τον νοιάζει για την έξω ζωή σου, γιατί δεν ξέρει ότι υπάρχει ”έξω” ζωή. Γιατί στην ουσία δεν ήτανε ποτέ έξω. Από την στιγμή που έγινε μόνιμος σε αυτό το σάπιο σύστημα, έμαθε να λειτουργεί και αυτός με τον ίδιο σάπιο τρόπο. Δεν έχει καμία εικόνα της έξω ζωής, γιατί έχει κλειστεί στο κλουβί του κάνοντας 35 χρόνια τα ίδια και τα ίδια.

Από τη στιγμή που η ίδια η χώρα σου σε υποχρεώνει να στρατευτείς, αυτόματα: σε υποχρεώνει και εσένα να μπεις στην δικιά του φυλακή-σε υποχρεώνει να συνυπάρξεις μαζί του. Εκεί ακριβώς είναι που ξεκινάει όλο το παραμύθι, όλο το ψέμα και η υποκρισία, η λαμογιά, η καταπάτηση των δικαιωμάτων, η παραπληροφόρηση, η εσκεμμένη άγνοια και η μη πληροφόρηση. Σε αφήσουν έρμαιο της μοίρας σου, όχι από κακία, απλά δεν τους ενδιαφέρεις. Είσαι απλά ένας αριθμός. Για να κάνεις σκοπιά, να καθαρίζεις τουαλέτες, να μαζεύεις σκουπίδια, να μαζεύεις αποτσίγαρα, να πλένεις πιάτα-ταψιά-κατσαρόλες, να κάθεσαι όρθιος για πολλές ώρες απλά και μόνο για να σου μιλήσει ο ”αρμόδιος” που λέγαμε πριν, να σκάβεις χαντάκια, να σκουπίζεις τα χαλίκια, να βάζεις τις παντόφλες σε ευθεία γραμμή, να τεντώνεις  όσο πιο πολύ μπορείς την κουβέρτα στο κρεβάτι και όλα αυτά για να έρχεται ο ”αρμόδιος”  να τα βλέπει και να χαίρεται. Σαν το παιδάκι που οι γονείς του μόλις του πήραν το δώρο που ζητούσε από καιρό.

Παρ’ όλα αυτά προκειμένου εσύ να επιβιώσεις των συνθηκών και της σαπίλας, πρέπει να υπακούσεις και να κάνεις όλα τα παραπάνω για να μην ”τιμωρηθείς” και μπεις στο μάτι του “αρμόδιου”.  Εκτός από όλα αυτά θα έρθει και η ώρα να πας σε ”πολεμικές ασκήσεις” όπως τις ονομάζουν-ώστε να είσαι έτοιμος ”όταν χρειαστεί”. Εκεί και πάλι θα κάτσεις με τις  ώρες όρθιος μέχρι να σου εξηγήσει ο ”αρμόδιος” πως θα κινηθείς, πως θα τρέξεις και όλες αυτές τις σημαντικότατες οδηγίες για την ζωή σου. Μόλις τελειώσει θα κάτσει στην καρεκλίτσα του και εσύ θα  αρχίσεις να κυλίεσαι στις λάσπες. Εσύ ξέροντας ότι ο “αρμόδιος” αποκλείεται να κοιτάει. Φοράς το κοστούμι σου και την θεατρική σου μάσκα και νομίζεις  ότι τον κορόιδεψες. Τον κοροϊδεύεις, δεν αμφιβάλω, αλλά το ζήτημα είναι ότι αυτός σε έχει κοροϊδέψει πολύ πριν το κάνεις εσύ. Γιατί απλά και αυτός ξέρει τι θα γίνει αλλά και αυτός πρέπει να ακολουθήσει τις διαταγές που έχει πάρει από τον ”παραπάνω αρμόδιο”. Έτσι όμορφα και ωραία η σαπίλα δεν σταματάει ποτέ να κυκλοφορεί μέσα στο αίμα τους. Έτσι όλοι αυτοί οι ”καραβανάδες” συνεχίζουν να κοστίζουν στο κράτος εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ κάθε χρόνο, χωρίς να συμμετέχουν στην παραγωγική διαδικασία ούτε για 1%. Βρίσκονται σε αυτές τις θέσεις γιατί απλά δεν μπορούν να βρεθούν κάπου αλλού. Είναι η μόνη ”δουλεία” που μπορούν να κάνουν, γιατί είναι η μόνη δουλεία που τα λάθη και η αμέλεια δεν τιμωρούνται – δεν αναφέρονται.

Όλα για όλα, από την βάση τους  λειτουργούν λάθος,  παρ’ όλα αυτά η κατάσταση συνεχίζει να υπάρχει. Σε μια περίοδο που η χώρα ψάχνει έσοδα για να καλύψει τα ελλείμματα που έχουν δημιουργηθεί και παίρνει δάνεια επί δανείων και μειώνει τους μισθούς και τις συντάξεις και κόβει κονδύλια από την παιδεία και την υγεία. Κάνει περικοπές από δώρα και άλλα τα εξαλείφει τελείως , αυξάνει συνεχώς τον Φόρο Προστιθέμενης Αξίας (το γνωστό σε όλους μας Φ.Π.Α), αυξάνει συνεχώς το κόστος αγαθών πρώτης ανάγκης, αυξάνει τα πάγια στις δημόσιες υπηρεσίες και τέλος αυξάνει τις τιμές των φαρμάκων που κάποιοι χρειάζονται απλά για να ζήσουν. Αυτήν την ώρα, που η χώρα- η κυβέρνηση κάνει όλες αυτές τις ταπεινωτικές ενέργειες σε βάρος των πολιτών. Δεν ρίχνει μια ματιά στα στρατόπεδα που έχει στήσει η ίδια (με πρόφαση την ”άμυνα’) και τα έχει γεμίσει με ανθρώπους αγράμματους και αμόρφωτους; Και αυτό για να δημιουργήσει μια γενιά ανθρώπων που θα είναι προσκολλημένη στη βυσματική εύρεση εργασίας με αντάλλαγμα πάντα την παρατεταμένη διακυβέρνηση. Η πρακτική ”σου δίνω δουλεία”, ”μου δίνεις ψήφο” έχει φτάσει σε σημείο αηδίας και αθλιότητας.

Αυτό το κείμενο έχει γραφτεί όπως είπα πριν ενάμιση περίπου χρόνο. Δεν ήθελα ποτέ να το καθαρογράψω γιατί πίστευα πως ήταν ένας εκνευρισμός της στιγμής και πως δεν μπορεί αυτοί οι άνθρωποι εκεί μέσα να με έκαναν να τους σιχαθώ τόσο πολύ. Πίστευα πως αν περνούσε κάποιος καιρός ίσως θα αναθεωρούσα κάποια από αυτά. Τελικά πέρασε ενάμισης χρόνος και όχι μόνο δεν αναθεώρησα, αλλά οι καταστάσεις στην χώρα μας έχουνε φτάσει σε τραγικά σημεία φτώχειας και αβεβαιότητας. Δεν χρειάζεται να τα ξαναγράψω μάλλον. Σαν να μην πέρασε μια μέρα τελικά.

 

Υ.Γ.: Προφανώς και το κείμενο αναφέρεται πάνω σε συγκεκριμένες συμπεριφορές και σε συγκεκριμένο στρατόπεδο. Τα οποία βέβαια με βοήθησαν στο να καταλάβω αρκετά και να αφυπνιστώ.

Συνέντευξη με έναν αναστόλα και ένα φαντάρο

Απο το καινούργιο (5ο) τεύχος του μαθητικού περιοδικού Σκαπούλα

  • Ήσουν φαντάρος. Ποια εν η εικόνα που επήρες για το στρατό; Ποίες εν οι πιο δυνατές σκέψεις, τζαι πια τα πιο δυνατά συναισθήματα που σου επροκάλουσε άμα ήσουν ακόμα μέσα, τζαι ποια τωρά;

 

Ο στρατός ήταν η χειρότερη φάση της ζωής μου ως τωρά. Ξέρω ότι υπάρχουν πολλά σχιειρόττερα πράματα στον κόσμο αλλά μιλώ που τη δική μου εμπειρία. Ήθελα που την πρώτη στιγμή να φύω, γιατί εζούσα στην πράξη τζείνο που εμισούσα παραπάνω, δηλαδή το να σε εξουσιάζουν τζαι να σου καταπατούν τα δικαιώματα τζαι την αξιοπρέπειά σου. Επίσης αηδίασα μέσα για θέματα που εν είχα καν σκεφτεί πριν πάω, όπως το πόσο παράλογα πράματα πρέπει να κάμνει κάποιος, γενικά πρέπει να μεν χρησιμοποιείς κριτική σκέψη, μόνο να υπακούεις. Ε προφανώς εμίσησα το στρατό τζαι έσυρε με πολλά στη ψυχολογία μου, είτε όταν ήμουν μέσα είτε όταν έφκαιννα έξω. Τωρά έχω στο νου μου ακόμα την εικόνα ενός αποπνικτικού χώρου, ήταν μια περίοδος που είχα χάσει την όρεξη μου γενικώς για τη ζωή.

 

• Γιατί επήρες την απόφαση να φύεις στο στρατό τζαι να μεν ολοκληρώσεις τη θητεία; Αμφιταλαντεύτηκες πολλά? Εμετάνιωσες το?

 

Εν αμφιταλαντεύτηκα σχεδόν καθόλου, ήδη πριν καταταγώ έν ήθελα να πάω, τζαι όταν εκατατάγηκα ήθελα να φύω που την πρώτη ημέρα. Ο λόγος που εν έφυα που την αρχή ήταν οι γονιοί μου. Αν εξαρτάτουν καθαρά τζαι μόνο που μένα, εννα έφευκα ακόμα πιο νωρίς απ’ ότι έφυα. Εν το μετάνιωσα ποττέ που έφυα, ήταν η καλύτερη απόφαση που εμπορούσα να πάρω.

 

• Τι προσφέρει ο στρατός σήμερα σε ένα 18χρονο;

 

Νομίζω ότι η πιο σημαντική προσφορά του στρατού ένει στην τελική ότι κάμνει σε να εκτιμάς τον χρόνο όταν εν είσαι μέσα. Κάμνει σε, όταν είσαι με άδεια για παράδειγμα, να εκτιμάς πράματα που είσχες δεδομένα, όπως το να έσχιεις ιδιωτικό χώρο, να μπορείς να λαλείς την άποψή σου, να γελάς όποτε θέλεις κτλ. Κατά τ’ άλλα μαθαίνεις πώς να τα φκάλλεις πέρα με πολλά άτομα στον ίδιο χώρο, αλλά οι σχέσεις εξουσίας που υπάρχουν στο στρατό καταστρέφουν σχεδόν κάθε δυνατότητα πραγματικής επικοινωνίας. Προφανώς σε μια μικρή περίοδο της θητείας μαθαίνεις τζαι πώς να πολεμήσεις.

• Προφανώς δεν πιστεύεις στην αναγκαιότητα ύπαρξης του στρατού. Ποια είναι για σένα η ιδανική εναλλακτική λύση με την οποία ο στρατός θα ήταν πλέον αχρείαστος στο νησί;

 

Η ιδανική λύση εννά ‘ταν η πλήρης αποστρατικοποίηση της Κύπρου που ούλλους τους στρατούς. Τούτο εν θα έρτει που μόνο του όμως, επιβάλλεται είτε η λύση του κυπριακού, είτε ένα μαζικό αντιμιλιταριστικό κίνημα τζαι που τες 2 πλευρές του νησιού. Δυστυχώς, παρ’ όλο που είμαστε πολλοί εμείς που «αναστολάρουμε», τζαι ε/κύπριοι τζαι τ/κύπριοι που εν θέλουν να πολεμήσουν ο ένας τον άλλον για χάρη των απανταχού εθνικιστών, φοούμαστε να πούμε τον πραγματικό λόγο που θέλουμε να φύουμε, γιατί ένεν αρκετός για να απαλλαγούμε. Ένα μαζικό αντιμιλιταριστικό κίνημα εννα γεννηθεί όταν οι «αναστόλες» φκάλουν πολιτικό λόγο τζαι αποκαλύψουν τους πραγματικούς λόγους που τη «φακκούν». Μακάρι να γίνει κάτι τέθκοιο, όμως μέχρι τότε υπάρχουν τζαι άλλα πράματα που μπορούν τζαι πρέπει να γίνουν: μείωση της θητείας, εναλλακτική θητεία ίση με την κανονική τζαι όι μέσα στα στρατόπεδα, αναγνώριση του δικαιώματος στην Αντιρρησίας Συνείδησης κ.α.

 

• Πώς αξιολογείς τη στάση της κοινωνίας προς τον στρατό? Πρέπει να αλλάξει? Αν ναι, πως προτείνεις να την αλλάξουμε?

Η πλειοψηφία του κόσμου πιστεύκει στην αναγκαιότητα της ύπαρξης του στρατού. Αν τζαι σχεδόν κάθε φαντάρος έσχιει τα παράπονά του, ελάχιστοι εν τζίνοι που εν πραγματικά καθολικά αρνητικοί έναντι στο στρατό. Προφανώς πιστεύκω πρέπει να αλλάξει τούτη η στάση, αλλά εν δύσκολο να πείσεις τον Κυπραίο ότι εν ασφαλές να ζήσει χωρίς στρατό τζαι όντως λείπουν μας τα επιχειρήματα δαμέ. Νομίζω ότι η μόνη θέση που απαντά στη συνήθη παρατήρηση ότι «εννα μας πιάν οι Τούρτζιοι», εν η πλήρης αποστρατικοποίηση του νησιού. Επειδή όμως κάτι τέθκοιο εν δύσκολο να γίνει, εμείς πρέπει να συνεχίσουμε να επηρεάζουμε την κοινωνία, εξηγώντας μέσα τζαι έξω που τα στρατόπεδα τους λόγους που εναντιωνόμαστε στο θεσμό του στρατού, χτίζοντας έτσι της βάσης για ένα μελλοντικό αντιμιλιταριστικό κίνημα.

 

• Τι συμβουλή(ές) θα έδινες σε έναν τελειόφοιτο που καλείτε αυτό το Καλοκαίρι να καταταγεί;

 

Να αποφασίσει που μόνος του αν θέλει να κάμει τη θητεία ή όι, να μεν κάμει τζείνο που εννα του πουν οι γονιοί του ή τζείνο που εννα κάμουν οι παρέες του. Άμα αποφασίσει να φύει, τότε εννα βρει τρόπο, τζαι ακόμα τζαι αν διαφωνούν οι γονιοί του, εννα αναγκαστούν λογικά να τον καταλάβουν τζαι να τον βοηθήσουν. Αν αποφασίσει να μείνει, τότε να προσπαθήσει να αξιοποιήσει όσο παραπάνω το χρόνο του, με τρόπους που τζείνος εννα βρει, τζαι να μεν αφήννει να του γαμούν την αξιοπρέπεια.

 

 

 

——————————————————————————————————————-

 

 

  • Είσαι εδώ τζαι ανάμισι χρόνο φαντάρος. Ποια εν η εικόνα που επήρες ως τωρά για το στρατό; Ποίες εν οι πιο δυνατές σκέψεις, τζαι πια τα πιο δυνατά συναισθήματα που σου προκαλεί;

Ο κυπριακός στρατός εν η πιο άχρηστη οντότητα-συστήμα που εγνώρισα στη ζωή μου. Εν καθαρά μια παράσταση τζιαι μια υποκρισία, αφού στους έξω παρουσιάζουν το στρατό σαν τους εκπαιδευμένους υπερασπιστές της πατρίδας ενώ στα αλήθκεια η κυριότερη εκπαίδευση που λαμβάνουν οι στρατιώτες στο να καθαρίζουν τζιαι να μάθουν να μεν τζιμούνται επειδή έχουν σκοπιά. Εν γεγονός πως οι μόνιμοι θεωρούν πιο σημαντική την εικόνα που την πραγματικότητα, τζιαι για αυτό οι δραστηριότητες των στρατιωτών επικεντρώνουνται στο να πογιατίζουν τοίχους, να γυαλίζουν τα άρβυλα τους τζιαι να μεν έσιει μάκκωμα το κρεβάτι τους, έτσι ώστε ούλλα να φένουνται ωραία άμα έρκεται επίσκεψη ο ταξίαρχος ή κανένας αρχιεπίσκοπος. Τζιαι αν μείνει τζιαι κανένας στρατιώτης για κανονική εκπαίδευση, καλώς, αλλά μάλλον ο λοχαγός εν να βαρκέται να του δείξει τίποτε, καρτερά τζιαι τζείνος να σχολάσει. Τούτη η κατάσταση προκαλεί μου αηδία τζιαι θυμό, ειδικά επειδή εν μπορώ να πω τίποτε, πρέπει να υποκρίνουμε τζιαι εγώ. Σκέφτουμε συνέχεια πόσο πολλή χρόνο χάννω. Όσο για τις αξίες που προωθά ο στρατός, ομοιομορφία, μίσος τζιαι κατάργηση της κριτικής σκέψης, βασικά κατάργηση ούλλων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, επροκαλέσαν μου πολλή πόνο, ιδιαίτερα στην αρχή της θητείας μου, πριν τα συνηθίσω τζιαι αρχίσει να υπερισχύει ο θυμός τζιαι η βαρεμάρα. Το πιο δυνατό συναίσθημα που είχα ήταν απόγνωση για το ότι είμαι σε ένα τόπο που απεχθάνομαι αλλά εν μπορώ να φύω, ως πριν μπω μέσα ότι εν μου άρεσκε απέφευγα το, τωρά εκαταπιέζαν το είναι μου τζιαι γυρώ ησιε κάτζελα τζιαι εν εμπορούσα να φύω. Ασφυξιά.

• Γιατί επήρες την απόφαση να μείνεις στο στρατό τζαι να ολοκληρώσεις τη θητεία; Επέρασε σου που το νου να φύγεις με κάποιο τρόπο; Αν ναι με ποίον, τζαι γιατί εν το έκαμες;
Τον πρώτο χρόνο της θητείας μου αμφιταλαντέφκουμουν συνέχεια αν θα φύω ή όι. Την πρώτη εβδομάδα ο μόνος λόγος που εν έφυα ένι επειδή εκυκλοφορούσε η φήμη πως έγινε πολλά δύσκολο να πιάσεις απαλλαγή για ψυχολογικά τζιαι ήταν να σου βάλουν την τιμωρητική ‘εναλλακτική’ θητεία 32 μηνών σαν καθαριστής μες το στρατόπεδο. Μετά επέρασα δόκιμος τζιαι ήταν να αρχίσω να φκαίνω 5 φορές την εβδομάδα μέσο όρο, πράγμα που κάμνει πιο υποφερτή την κατάσταση αφού ζω ένα μέρος της ζωής μου έξω, αν τζιαι εσυνέχισα να είμαι σε δίλημμα.
Που τη στιγμή που εν αναγνωρίζουν το δικαίωμα της αντίρρησης συνείδησης σαν λόγο να φύεις τζιαι βάλλουν σε φυλακή άμα δηλώσεις ολικός αρνητής στράτευσης, εν έσιει άλλο τρόπο να φύεις εκτός που ψυχολογικά. Προσωπικά τούτος ο τρόπος εν μου αρέσκει, νιώθω πως εν νίκη του στρατού το να δηλώσω πως έχω ψυχολογικά για λλόου τους, τζιαι πιστέφκω πως άμα φκάλεις τα 2 χρόνια είσαι παραπάνω σε θέση να κρίνεις τον στρατό τζιαι να μετρά η γνώμη σου επειδή επέρασες ότι επεράσαν ούλλοι. Επίσης ο στρατός προσφέρει σου χρήσιμες εμπειρίες που εν θα βρεις αλλού. Παραδέχουμαι όμως πως αν δεν ήμουν δόκιμος ήταν να φκω πελλός, όσο τζιαι να με χαλά η ιδέα προτιμώ το που να τους δώκω 2 χρόνια, εν τους αξίζει.

• Τι προσφέρει ο στρατός σήμερα σε ένα 18χρονο; Αξίζει κατά τη γνώμη σου να εκπληρώνει κάποιος τη θητεία του;
Τούτο νομίζω εξαρτάται που τον καθένα, που το πόσο εν να τον πειράξει η κατάσταση μέσα, που το πόσο δεκτικός ένι στες οποιεσδήποτε νέες εμπειρίες τζιαι που το πόσο εν να καταφέρει να βρει θετικά πράματα μέσα στα σκατά. Θετικά πράματα υπάρχουν. Για παράδειγμα, εγώ έχω πολλά καλλύτερη ιδέα της κυπριακής πραγματικότητας πηγαίνοντας στον στρατό, γνωρίζεις πάρα πολλή κόσμο που ούλλα τα κοινωνικά στρώματα τζιαι που ούλλες τες πάστες ανθρώπου. Αν ακόμα πάεις τζιαι Ελλάδα σαν δόκιμος, οι ανθρώποι που γνωρίζεις τζιαμέ μπορεί να διευρύνουν πολλά τους πνευματικούς τζιαι ιδεολογικούς ορίζοντες σου. Εκτιμάς την ποικιλία της κοινωνίας.
Εν γεγονός πως ο στρατός εν μια μικρογραφία της κοινωνίας, θωρείς πως ένι να είσαι τζιαι να δουλέφκεις σαν μέρος ενός συνόλου, μαθαίνεις πως να συμπεριφέρεσαι τζιαι να αντιμετωπίζεις διαφόρες καταστάσεις τζιαι δυσκολίες που ίσως να μεν έβρισκες στο προστατευμένο περιβάλλον του σχολείου τζιαι της οικογένειας σου. Αντιμετώπιζοντας την μοναξιά, την έλλειψη ύπνου, καλού φαγιού τζιαι άσκησης, εκτιμάς παραπάνω τζείνο που στερήσαι, ενώ αναγκάζεσαι να δεις τα όρια, τες αντοχές σου τζιαι να τα σπρώξεις όσο εν πάει, μαθαίνοντας ταυτόχρονα καλλύτερα τον εαυτό σου.
Παρόλα αυτά, εν είμαι σίουρος αν τούτα ούλλα αξίζουν τα 2 χρόνια καταπίεσης στις συνθήκες που επεριέγραψα πιο πάνω. Εν θα είμαι ποττέ σίουρος αν έκαμα καλά που έμεινα, το μόνο που εν σίουρο ένι πως για να κάμεις το στρατό πρέπει να βρεις ένα καλό λόγο για να τον υπομείνεις.

• Πιστεύκεις στην αναγκαιότητα ύπαρξης του στρατού; Αν όχι, είσαι σε θέση να προτείνεις μια εναλλακτική λύση, όπου ο στρατός θα ήταν πλέον αχρείαστος στο νησί;
Ο στρατός σίουρα ενεν αναγκαίος για μια χώρα όπως στην Κύπρο, αφού τζιαι εκπαιδευμένοι να ήμασταν το μέγεθος του στρατού μας εν μικρό σε σύγκριση με τους γείτονες μας. Ούτε πιστέφκω πως ο κίνδυνος που αντιμετωπίζει η Κύπρος τωρά εν που τους Τούρκους με όπλα, έρκεται που τα πάνω τζιαι ονομάζεται καπιταλιστικό σύστημα τζιαι Τρόικα, οπότε τα 2 χρόνια στο στρατό εν δικαιολογούνται. Πόσο μάλλον άμα ο στρατός σου εν ένα θέατρο. Εναλλακτική λύση ένι η κατάργηση της υποχρεωτικής θητείας τζιαι να κατανοήσει η κοινωνία πως ένεν με τα όπλα που εν να βοηθηθεί τούτος ο τόπος αλλά με παιδεία. Βέβαια πρακτικά τούτο εν δύσκολο χωρίς συνεννόηση με την άλλη πλευρά. Αρχικά πρέπει να αρχίσουμε εμείς που εβιώσαμε το στρατό να ασχολούμαστε με το θέμα τζιαι όι να παρετούμε επειδή ετελιώσαμεν τον, τζιαι να ληφθούν τα πιο εφικτά μέτρα όπως μείωση θητείας τζιαι βελτίωση συνθηκών διαβίωσης μέσα.

• Πως βλέπουν το στρατό οι φαντάροι που εν μαζί σου; Υπάρχει γενικώς μια καθολική αποδοχή του θεσμού;
Πολλά λίοι πιστέφκουν πως πρέπει να καταργηθεί εντελώς ο θεσμός, αν τζιαι συμφωνούν πως εν πολλύς ο τζιαρός. Κανένας εν θέλει να εν μέσα, ούλλοι σχεδόν, που τον αρχαιότερο μόνιμο ως το τελευταίο βλότσι περιμένουν να φκουν, κάτι που αποδεικνύει πως κανένας εν πιστέφκει στα αλήθκεια σε τζίνο που κάμνει, αλλά άμα τους ρωτήσεις πιστέφκουν πως χρειάζεται λόγω Τουρκικής απειλής. Αν μεν εγίνετουν τούτη ούλλη η προπαγάνδα στα σχολεία για την εθνική απειλή εμπόρεν ναν διαφορετικά τα πράματα. Έτσι όπως ένι όμως, εν να υποστηρίξουν πως τούτο που χρειάζεται ένι να γίνει πιο επαγγελματικός τζιαι μάχιμος ο στρατός, όι να καταργηθεί.

• Τι συμβουλή(ές) θα έδινες σε έναν τελειόφοιτο που καλείτε αυτό το Καλοκαίρι να καταταγεί;
Να πάει έστω για λίο τζιαρό να δει τι σημαίνει στρατός. Όσο ιδεολογικά αντιμέτωπος τζιαι να είσαι στο στρατό, αν μεν πάεις μέσα εν θα καταλάβεις ποττέ πως ένι στα αλήθκεια. Που τζιαμέ τζιαι μετά εξαρτάτε που το κάθε άτομο όπως είπα πριν, που το πόσο εν να τον πειράξει η κατάσταση μέσα, που το πόσο δεκτικός ένι στες οποιεσδήποτε νέες εμπειρίες τζιαι που το πόσο εν να καταφέρει να βρει θετικά πράματα μέσα στα σκατά. Άμα πάεις για δόκιμος τα πράματα εν κάπως πιο υποφερτά τζιαι πιστεφκώ η εμπειρία της Ελλάδας αξίζει τον κόπο, αν τζιαι μετά που έρκεσαι Κύπρο εν μαλακία. Το μόνο που λαλώ ανεπιφύλακτα ένι πως πρέπει να κάτσεις να σκεφτείς σοβαρά τους λόγους που έσιεις να μείνεις τζιαι τζίνους για να φύεις τζια μετά να αποφασίσεις, όι να κάμεις κάτι επειδή σου το είπαν άλλοι. Εν δύσκολη απόφαση να μείνεις, τζιαι κάποτε ακόμα πιο δύσκολη να φύεις.

 

Compulsory Military Service

Compulsory Military Service

The hateful voice of the commander
Permeates the building,
As the fear of the unexpected
Permeates one’s thoughts.

‘Cause for a man who counts every hour away,
Extra hours –
Unplanned for;
Unaccounted for;
Are killing.

Always that way.
Always the same – insufferable – emotions.
Threatened
From the moment he passes the gate
To the moment he leaves.

He cannot get out.
He cannot get out.
As the commander almost chokes in his shrill shouting,
Somebody, nearby,
Is passing the worst days of his life.

Choking.

written by: dokimos 93 boom

ΛΕΛΕ από την πρώτη μέρα λοιπόν..ΓΡΑΜΜΑ ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΦΑΝΤΑΡΟΥ-ΚΑΛΕΣΜΑ ΑΓΩΝΑ ΣΤΙΣ ΝΕΕΣ ΣΕΙΡΟΥΛΕΣ

Κείμενο από Ελλάδα για τους νεοσύλλεκτους που κατατάσσονται σε λίγες μέρες, πολλά ισχύουν και για τους δικούς μας νεοσύλλεκτους…
Επιτέλους ο στρατός για την σειρά μας τελείωσε. Για άλλους βέβαια συνεχίζεται ενώ για ακόμα περισσότερους έρχεται. Το ζήτημα είναι να μπορείς να πεις στο τέλος ότι ήσουν ο εαυτός σου, βγήκες ο εαυτός σου με αξιοπρέπεια και το κεφάλι ψηλά. Γι’ αυτό σου λέμε και σένα, τον «καινούργιο» και το «ψάρι» όπως θα θελήσουν να σε βαφτίσουν, βάστα γερά και το κεφάλι ψηλά. Στο στρατό θα πρέπει να ανοίξεις τα μάτια σου και να δεις την ωμότητα της κοινωνίας μας, την μικρογραφία της αυτή και να βγάλεις χρήσιμα συμπεράσματα για αυτήν. Θα αναγνωρίσεις με την μια τις δύο όψεις του στρατού (κράτους) που από την μία θα υποβαθμίζει το βιοτικό σου επίπεδο και θα σε εκμεταλλεύεται σαν «κολλήγο» στο μεγάλο του φέουδο και από την άλλη θα προσπαθεί με κάθε τρόπο να καλλιεργήσει μέσα σου τον ατομικό και συνάμα εθνικιστικό δρόμο που μόνος αυτός θα μπορέσει να τιμήσει τη μνήμη και τα ιερά των ενδόξων ημών προγόνων.

Μην υποτάσσεσαι σε αυτές τις λογικές, και ειδικά σε αυτούς που θα σου πουν κουνώντας συμπονετικά το κεφάλι ότι έτσι είναι ο στρατός και δεν αλλάζει. Να απαντάς πάντα ότι εμείς δεν είμαστε έτσι, και δεν θα μας κάνουν σαν τα μούτρα τους.
Απ’ την στιγμή που στρατευόμαστε γινόμαστε οικονομικά βαρίδια για την οικογένεια μας που όχι απλά στερούνται την παραγωγική μας δύναμη, αλλά μας συντηρούν και επιπλέον αναγκάζονται να χρηματοδοτούν οι ίδιοι τις ανάγκες μετακίνησής μας, τις ανάγκες ρουχισμού, εξοπλισμού κτλ μιας και ο στρατός δεν παρέχει ούτε τα αναγκαία. Ο μισθός που λαμβάνουμε είναι εξευτελιστικός και μόνο σαν αστείο μπορεί να ακουστεί αυτό το μηνιαίο 8,62? που στην ουσία δεν καλύπτει ούτε τις καθημερινές μας ανάγκες για νερό. Απεναντίας, το κράτος μας χρησιμοποιεί σα περιφερόμενο θίασο καταναλωτών με τους δημαρχαίους και τους προεστούς του κάθε χωριού και κωμόπολης να τσακώνονται για το που θα πρέπει να συνεχίσει να λειτουργεί το κάθε άχρηστο στρατόπεδο ή το που ορίζεται η έξοδος μας ώστε να κινούμε τις κατά τόπους οικονομίες. Μόνα αποτελέσματα όλων αυτών είναι η οικονομική αφαίμαξη των οικογενειών μας και τα διάσπαρτα, μισοάδεια και εντελώς άχρηστα στρατόπεδα που τρέχουμε να καλύψουμε λειτουργικά.
Όταν καταταγείς θα δεις τις συνθήκες διαβίωσης να υποβαθμίζουν καθημερινά την ζωή σου. Όλοι είχαμε ακούσει πολλά και συχνά τα πέρναμε σαν πλάκα αλλά πλέον θα τα ζήσεις και μόνο σαν πλάκα δεν θα πρέπει να το δεις μίας και με ζητήματα υγείας δεν μπορείς να παίζεις. Χωρίς τις απαραίτητες ιατρικές εξετάσεις, χωρίς τα εμβόλια, θα μας στοιβάξουν στους θαλάμους τον έναν είκοσι εκατοστά από τον άλλον. Για να πεισθούν για την αναγκαιότητα των εμβολίων θα πρέπει να συνάδελφοί μας να αρρωστήσουν. Οι τουαλέτες-ντουζιέρες στην καλύτερη των περιπτώσεων πλησιάζει την αναλογία 1 προς 15 οπλίτες, ενώ η καθαριότητα των χώρων είναι παντελώς ανεπαρκής. Τα καθαριστικά δίδονται πάντα πλην εξαιρέσεων (δηλαδή το διάστημα μετά από καταγγελίες στον τύπο) με το σταγονόμετρο, ενώ το να καθαρίζεις ή να μαζεύεις σκουπίδια με γάντια, το ελάχιστο μέτρο προφύλαξης απ’ τα μικρόβια είναι κάτι που για τους καραβανάδες ακουμπάει τα όρια της τραγικότητας και της επιστημονικής φαντασίας.
Για τον στρατό, όπως θα διαπιστώσεις, είμαστε κάτι σαν τα υπόλοιπα άψυχα υλικά που διαχειρίζεται. Είμαστε ένα τεμάχιο, μια μονάδα, ένας αριθμός. Υπάρχει όμως μια διαφορά με τα υπόλοιπα υλικά, απ’ την φύση μας είμαστε σε θέση να παράξουμε υπεραξία και αυτό ακριβώς εκμεταλλεύονται περισσότερο. Θα είμαστε λοιπόν χαμάληδες μια θητεία. Στις λέσχες αξιωματικών για να μπορούν να τρώνε τα στελέχη με το ελάχιστο κόστος, στα γραφεία για να μπορούν να λειτουργούν με το λιγότερο εργατικό κόστος, στις συντηρήσεις των στρατοπέδων και των μηχανημάτων και όπου αλλού μπορούν να φανταστούν. Μια θητεία λοιπόν την περνάμε σκληρά εργαζόμενοι όλο το πρωί ο καθένας στο «πόστο» του και το βράδυ άυπνοι στις σκοπιές. Κι όλα αυτά για 8,62? και τους δικούς μας να στέλνουν το υστέρημά τους μόνο και μόνο γιατί κάποιοι μας έπεισαν ότι εθνική υπερηφάνεια είναι να υπηρετείς στον Ελληνικό Στρατό της Αγγαρείας και της Ανέχειας.
Θα διαμαρτυρηθούν κάποιοι και θα προβάλουν γρήγορα το αντεπιχείρημα του κόστους που θα είχε η συντήρηση των μονάδων, το κόστος του επιπλέον πολιτικού προσωπικού που θα κάλυπτε τις ανάγκες κτλ, αλλά πριν το ξεστομίσουν να καλό θα είναι να σκεφτούν πρώτα πώς λειτουργεί ο στρατός απ’ τον πιο μεγάλο, βλέπε υπουργούς Άμυνας τύπου Τσοχατζόπουλου και συμφωνίες τύπου Siemens και Γερμανικών υποβρυχίων, έως τον λοχαγό του τελευταίου στρατοπέδου που διαχειριζόμενος το ταμείο αγοράζει εν γνώσει του ή αδιαφορώντας απλά αναλώσιμα σε πενταπλάσια τιμή. Τα λεφτά υπάρχουν όπως δήλωσε και ο μεγαλύτερος απατεώνας που όντως μόνο σε αυτό δεν είπε ψέματα. Απλά τα χρησιμοποιούν για άχρηστους και χρυσοπληρωμένους εξοπλισμούς, κλίκες και τραπεζίτες.
Αλλά όχι. Εσύ, εγώ, εμείς δεν ξέρουμε. Πάντα υπάρχει μια αυθεντία που σου λέει ότι έτσι πρέπει να είναι τα πράγματα. Πρέπει να αποτινάξουμε από πάνω μας αυτή την μιζέρια πριν μας ενσωματώσει. Στην μονάδα δεν είσαι το ΑΣΜ σου, είσαι αυτός που ήσουν και εκτός. Μια σκεπτόμενη προσωπικότητα με τις ιδιαιτερότητές της, με απόψεις που κανείς δεν μπορεί να της πει σώπασε. Θα συναντήσεις συμπεριφορές που αρμόζουν σε ζώα, καψώνια χωρίς καμία λογική, θα προσπαθήσουν να σε φτάσουν στα όρια σου. Ξέροντας όμως τα δικαιώματά σου θέτεις εσύ τα όρια, γι ‘αυτό μην ανέχεσαι τίποτα που σε μειώνει και βγες παραπονούμενος κάθε φορά που συμβαίνει αυτό.
Ο στρατός θέλει να μας πείσει ότι υπάρχουν διαφορές τεράστιες μεταξύ μας και θα μιλήσει για θρησκεία, για εθνικότητα, για καταγωγή, για παλιός-νέος. Όλα αυτά μόνο σκοπό έχουν την ατομική διαπραγμάτευση και το μπλοκάρισμα της δημιουργίας συλλογικοτήτων που θα μπορέσουν να θέσουν κάποια αναχώματα στην πίεση που μας ασκούν. Οι ανάγκες μας είναι ίδιες, τα προβλήματα μας κοινά και απαιτούν την συμπαράσταση και την υποστήριξη όλων μας για να επιλυθούν. Μην αποδέχεσαι λοιπόν διακρίσεις σαν αυτές που σε χωρίζουν από το συνάδελφό σου. Όλοι οι φαντάροι είμαστε το ίδιο και γι’ αυτό το λόγο αρνούμαστε «ρόλους» που μας δίνουν και δεν δεχόμαστε να διατάζουμε εμείς κανέναν συνάδελφο.
Θα μας μιλήσουν για διαχωρισμούς ανάμεσα στους λαούς, για σύνορα, για τους κακούς «απέναντι» που κοιμούνται και ξυπνούν με μόνο καημό πώς θα σκοτώσουν τις μανάδες μας και θα βιάσουν τις αδερφές μας. Μας ενημερώνουν για το πόσο βάρβαροι και απολίτιστοι είναι οι «απέναντι» και πόσο έξυπνοι και γεννήτορες του πολιτισμού παγκοσμίως είμαστε εμείς που απλά περιμένουμε να ξυπνήσει ο μαρμαρωμένος Κωστής και να κάνουμε γιούργια στην Πόλη. Έτσι ανάκατα μυθολογία, φαντασία και μπουρδολογία μας πλασάρουν με σκοπό να μας πείσουν ότι όταν έρθει η ώρα να μοιράσουν τα κέρδη τους οι δικοί μας επιχειρηματίες και οι επιχειρηματίες των «απέναντί» θα πρέπει εμείς να τρέξουμε να σκοτωθούμε για τα ιδανικά και τον Κωστή. Τα ιδανικά των κερδών και μαρμάρων.
Μας αποκρύπτουν ότι ο μόνος διαχωρισμός ανάμεσα μας είναι ο ταξικός διαχωρισμός. Αυτός δηλαδή που καθορίζει ότι ο γιός του εφοπλιστή με τον έναν ή τον άλλο τρόπο δεν θα υπηρετήσει ή θα υπηρετήσει δίπλα στο σπίτι του, ενώ το παιδί του εργάτη θα υπηρετήσει στα σύνορα. Και είναι ακριβώς αυτό που εκμεταλλεύονται οι αχρείοι, την αγωνία των οικογενειών μας να μειώσουν τα έξοδα, να φέρουν το παιδί τους κοντά στο σπίτι του και έτσι γίνεται δέσμιος του βύσματος και ψηφίζει μεν αυτόν που του έφερε το παιδί πιο κοντά αλλά ταυτόχρονα και αυτόν που του κόντυνε τον μισθό, αυτόν που του κόντυνε την σύνταξη, αυτόν που κόντυνε τα νοσοκομεία, την παιδεία το μέλλον του παιδιού του. Απέναντι λοιπόν σε λογικές υποδούλωσης και υστερίας όπου και για το πιο αυτονόητο υποτίθεται ότι θα πρέπει να μεσολαβήσει κάποιος θα πρέπει να υψώσουμε πύργο ατίθασο την αξιοπρέπειά μας, να ενημερωθούμε γι’ αυτά που δικαιούμαστε και δεν μπορούν να μας τα στερήσουν και να τα διεκδικήσουμε με πείσμα και αγώνα συλλογικά ώστε να καταφέρουμε να μην γίνουμε και εμείς δέσμιοι του αυριανού μας δήμιου. Θάβουμε μαζί με τις λογικές αυτές και τα άλλοτε μεγάλα (και τα θραύσματα τους) αστικά κόμματα που εκπροσωπούν μόνο τους τραπεζίτες, το ευρωπαϊκό κεφάλαιο και τους βιομήχανους.
Για να αντέξουμε αυτούς τους εννέα μήνες χρειαστήκαμε ο ένας τον άλλον. Χωρίς διακρίσεις και με όπλα την ενότητά μας και την συλλογική αντιμετώπιση των προβλημάτων μας μέσα από συζητήσεις, βγήκαμε παραπονούμενοι, δημοσιοποιήσαμε τα προβλήματά μας και κάναμε βήματα εμπρός για μια καλύτερη θητεία. Οι καραβανάδες βιάστηκαν να μας κατηγορήσουν ότι είμαστε ανέντιμοι, ότι εκθέτουμε τον στρατό και κυρίως ειπείν τις καριέρες τους. Αχ αυτές οι καριέρες. Αυτοί όμως ούτε για ένα λεπτό δεν σκέφτονται πως εκθέτουν εμάς σε ανθυγιεινές εγκαταστάσεις και συνθήκες, πως μας εκμεταλλεύονται με βαριά και απλήρωτη εργασία, πώς μας εκθέτουν στο κρύο του χειμώνα χωρίς θέρμανση ή στον καυτό ήλιο του καλοκαιριού με τον εξοπλισμό μας απλά να στεκόμαστε μες την μέση του πουθενά για το τίποτα, πώς μας εκθέτουν όταν μας στέλνουν σε μονάδες χωρίς γιατρό κτλ. Αχ αυτή η καριέρα.
Παραδίδοντας την σκυτάλη αυτού του αγώνα τώρα σε εσένα θα θέλαμε να ξέρεις ότι η θητεία μας μπορεί να τελείωσε αλλά όχι και ο αγώνας που ξεκινήσαμε. Αλλάξαμε απλά πόστο και θα συνεχίσουμε από έξω να ανοίγουμε τα ζητήματα αυτά και να στηρίζουμε όλους εσάς που παλεύετε από μέσα. Αφορά εμάς, αφορά τον αυριανό φαντάρο, αφορά όμως και εσένα γονιέ, εσένα εργάτη, εσένα αναγνώστη. Στην προσπάθεια που κάνουμε σε θέλουμε δίπλα μας. Πάρε θέση και εσύ και μην επιτρέπεις να εξευτελίζουν την νεολαία σου, να διαχειρίζονται και να κατακλέβουν έτσι τα χρήματα σου. Χρήματα που με τόσο κόπο δούλεψες και τόσο άδικα στα αποσπούν με το φορολογικό σύστημα της ντροπής. Μην επιτρέπεις το μίσος τους να σε ποτίσει και να σε διαχωρίζει από τους υπόλοιπους εργάτες.
Κλείνοντας θα θέλαμε να σταθούμε σε αυτό το περιβόητο ΛΕΛΕ. Δηλαδή το «Λόγια Ελεύθερα Λέω Επιτέλους». Οφείλουμε να είμαστε ΛΕΛΕ από την πρώτη μέρα, ώστε να μπορούμε να εκφραζόμαστε ελεύθερα, να αγωνιζόμαστε ελεύθερα, να ζούμε ελεύθερα.
ΛΕΛΕ από την πρώτη μέρα λοιπόν..
ΔΙΚΤΥΟ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΦΑΝΤΑΡΩΝ ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ
ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΡΑΤΕΥΜΕΝΩΝ
Diktiospartakos.blogspot.com

Κραυγές απο τα στρατιωτικά κολαστήρια της αγαπήμενης πατρίδας

Είμαι 19 χρονών σκλάβος στα στρατιωτικά κάτεργα της ευρωπαϊκής πολυπολιτισμικής δημοκρατικής Κύπρου. Της επίσημης δημοκρατίας της Κύπρου, αυτής που σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα και αγωνίζεται ενάντια στην ψεύτικη δημοκρατία της Κύπρου που δεν ξέρει αυτή απο ελευθερίες και ατομικά δικαιώματα.

Είμαι σκλάβος σας. Σας προστατεύω απο τους άλλους. Αν δεν σας προστάτευα απ’αυτούς τότε θα γινόμουν σίγουρα σκλάβος. Κάνω το καθήκον μου στην πατρίδα. Φυσικά και το κάνω. Γιατι αν δεν το έκανα τότε η πατρίδα δε θα με σεβόταν και θα μου στερούσε τα δικαιώματα μου. Που τόσο πολύ τα χαίρομαι.

Είμαι προστάτης της δημοκρατίας. Της ελευθερίας, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, της ανεξαρτησίας. Της ειρήνης.

Μόνο που δεν έχω δικαιώματα. Υπακούω σε κάθε ανώτερό μου. Σε ό,τι μου πει. Τους δίνω τις μέρες και τα βράδια μου. Το κορμί μου για 2 χρόνια τους ανήκει. Σας ανήκει. Αρρωστημένα ζώα της τερατομορφούσας ανθρωποφάγας κοινωνίας. Σας δίνω την ανεξαρτησία μου για να προστατέψω τάχατες τη δικιά σας. Σας χαρίζω τα ατομικά μου δικαιώματα για να μην χαθούν τα ατομικά δικαιώματα των πολιτών αυτής της ευρωπαικής χώρας. ΓΑΜΗΘΕΙΤΕ ΜΑΛΑΚΕΣ.

Όχι δεν θέλω να τηρήσω το χρέος μου στην πατρίδα. Σε κανέναν δε χρωστώ τη ζωή μου. Μια κυβέρνηση που με έχει χεσμένο την έχω χεσμένη. Ένα κράτος που σκοτώνει στρατιώτες με εκρήξεις γιατί τα συμφέροντα το απαιτούν εγώ θέλω να το τινάξω στις φλόγες. Δεν έχω χρέος σε κανέναν σας. Και δε θα μου πείτε εσείς αν θα σας προστατέψω ή όχι.

Και όχι, δεν θέλω ούτε να προετοιμαστώ για τον πόλεμο. Την αστειότητα του επιχειρήματος την παραβλέπω γιατί ξέρω πως και εσείς ξέρετε ότι στις μέρες μας κάτι τέτοιο δε θα γίνει. Σας απαντώ όμως. Στον πόλεμο αυτό εγώ δε συμμετέχω. Τους φίλους μου απο την άλλη πλευρά τους αγαπώ περισσότερο απο όλους τους ανθυπολοχαγούς τους λοχαγούς τους διοικητές τους ταγματάρχες και τους υπουργούς της «δικιάς μου» πλευράς. Τους αγαπώ περισσότερο απο όλους εσάς που στρογγυλοκάθεστε στις κυβερνητικές καρέκλες και όλους εσάς που κατέχετε τα malls, τις τερατώδεις εκκλησιαστικές περιουσίες, τα εισαγώμενα αυτοκίνητα και τα χρηματιστίρια και αποτελείτε το κράτος μου. Και ευχαρίστως θα πολεμούσα εσάς. Αλλά να πολεμήσω όταν με διατάξετε εσείς για τα δικά σας συμφέροντα; Ξεχάστε το εθνικιστές κουφάλες κεφαλαιοκράτες. Ευχαρίστως όμως να πολεμήσω εσάς.

Μην με ρωτήσετε αν θα αμελήσω να προστατέψω τον εαυτό μου και αυτούς που αγαπώ. Τέτοια χάρη δε σας κάνω. Να μας προστατέψω θέλω. Με το να μιλήσω για την αθλιότητα του στρατού. Είναι το ίδιο άχρηστος παράλογος ανήθικος επικίνδυνος αισχρός και άθλιος σε όλες τις πλευρές του νησιού. Γι’ αυτό σας λέω. Να μη γίνουμε μαριονέττες των εθνικιστικών σκουληκιών. Να μη γίνουμε ρομποτάκια των κεφαλαιοκρατών. Για πρώτη φορά να τους αντισταθούμε.

Όχι αγαπητή μου κοινωνία. Καθόλου δε θέλω να σε προστατέψω. Με αναγκάζεις με τους χειρότερους τρόπους καταστολής να συμμετέχω σε ότι πιο αισχρό και προσβλητικό υπάρχει. Μου στερείς τη ζωή μου, πάνω ακριβώς στο σημείο που άρχισα να νοιώθω πως ξέρω τι θέλω και ζητώ απ’ αυτήν. Με τιμωρείς με θητείες εναλλακτικές. Μου δίνεις την επιλογή να προσποιηθώ πως έχω ψυχολογικά προβλήματα μόνο που με απειλείς πως ακόμα κι έτσι δε θα τη γλυτώσω. Γιατί ξέρεις εσύ πως να τους τιμωρήσεις αυτούς τους δειλούς που θέλουν, λέει, να ζήσουν σαν αξιοπρεπείς όντα στα δεκαοχτώ τους.

Την επιλογή όμως να αρνηθώ το στρατό για λόγους ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ δε μου την επιτρέπεις. Γι’ αυτό και εγώ σε φτύνω κοινωνία. Μπορεί να με κλείνεις στα στρατιωτικά μπουντρούμια για δυο χρόνια αλλά να ξέρεις πως θα έχεις να αντιμετωπίσεις έναν ισόβια πιστό εχθρό. Γεννάς τους νεκροθάφτες σου κοινωνία. Θα’μαι ένας απο αυτούς να το ξέρεις. Και δεν είμαι μόνος. Έχεις τα όπλα την αστυνομία το στρατό την κυβέρνηση την τηλεόραση την εκκλησία τον καλό θεό. Εμείς όμως έχουμε τα συναισθήματα. Έχουμε την οργή τη θλίψη την αηδία το πάθος. Κλείσε με λοιπόν στους στρατώνες σου και ανάγκασέ με να μάθω να σε προστατεύω. Να ξέρεις πως οι μέρες επιβίωσής σου είναι μετρημένες. Να το ξέρεις κοινωνία. Τα τσεκούρια που θα σε αποκεφαλίζουν δίχως ίχνως μετάνοιας θα είναι τα πιο μεγάλα παιδικά μας όνειρα που ζητούν εκδίκηση για τη χαμένη μας ευτυχία.

Προσμονώντας την εκδίκηση,

Ένας σκλάβος σας

απο το 3ο τεύχος του περιοδικού Σκαπούλα που κυκλοφόρησε χθες

ΣΤΗΝ ΒΟΡΕΙΑ ΚΥΠΡΟ Ο ΣΤΡΑΤΟΣ ΔΟΛΟΦΟΝΕΙ ΦΑΝΤΑΡΟΥΣ ΜΕ ΒΑΣΑΝΙΣΤΗΡΙΑ

«Διοικητά μου Σταματήστε, μη βαράτε άλλο σας παρακαλώ»
Η ανείπωτη φρίκη από τη δολοφονία του έφεδρου στρατιώτη Ουγούρ Καντάρ που πέθανε από τα βασανιστήρια στο πειθαρχείο τάγματος στην κατεχόμενη Κύπρο, συγκλονίζει, γεμίζει από οργή,αλλά ταυτόχρονα αποκαλύπτει ότι για το πολιτικό και στρατιωτικό κατεστημένο της Τουρκίας η ανθρώπινη ζωή δεν έχει καμιά απολύτως σημασία. Και να σκεφτεί κανείς, αφενός ότι η απώλεια αυτή έρχεται να προστεθεί στην μακρά λίστα δολοφονημένων Τούρκων στρατιωτών από τους αξιωματικούς και διοικητές τους,αφετέρου η δολοφονία σημειώνεται στη Βόρεια Κύπρο όπου ο Τουρκικός Στρατός προπαγανδίζει ότι είναι «Απελευθερωτική και Ειρηνική Δύναμη», ενώ παράλληλα,απαιτεί από τους στρατιώτες το μέγιστο βαθμό ετοιμότητας λόγω της έξαρσης του ανταγωνισμού μεταξύ Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ-Τουρκίας. Χωρίς να αποκλείεται η πολεμική κλιμάκωση, που βεβαίως επιφυλάσσει και στους Τούρκους φαντάρους το ρόλο του κρέατος στα κανόνια των ενδοιμπεριαλιστικών και κρατικών ανταγωνισμών.

Σύμφωνα με τη δικογραφία, που στρέφεται εναντίον του διοικητή και άλλων έξι (6) αξιωματικών, σχετικά με τον θάνατο του στρατιώτη Ουγούρ Καντάρ, μετά από άγριο ξυλοδαρμό στο πειθαρχείο τάγματος, στο επονομαζόμενο και «ντισκοτέκ», τα τελευταία του λόγια ήταν«Διοικητά μου σταματήστε, μη βαράτε άλλο σας παρακαλώ»!
Ο πατέρας του δολοφονημένου στρατιώτη δε μπορεί να κρύψει την οργή και το μίσος του: «Ούτε οι Ναζί δεν έκαναν τέτοια βασανιστήρια». Και συμπλήρωσε: «Ο Θεός να τους τιμωρήσει. Ότι ζω εγώ, δέκα φορές να το ζήσουν κι εκείνοι. Οι στρατιωτικοί τον σκότωσαν.Υπεύθυνοι για τον θάνατο του είναι στρατιωτικοί αξιωματούχοι. Σκοτώσατε με βασανιστήρια τον γιο μου».
Κατά τη διάρκεια της κηδείας, μπροστά στο τζαμί ακούγονταν πως «Το κράτος τον σκότωσε».Ο Αϊντίν Καντάρ,πατέρας του Ουγούρ, ανέφερε πως είχε μείνει μια εβδομάδα για να πάρει ο Ουγούρ το απολυτήριο του: «Ο γιός μου ήταν υγιής. Επί 7 ημέρες υπέστη βασανιστήρια.Νεφρά, ήπαρ, εγκεφαλικά κύτταρα όλα νεκρώθηκαν. Ζητά νερό και δεν του δίνουν.Τον πάνε στο μπάνιο και του ρίχνουν ζεματιστό νερό. Τον παίρνουν μετά και τον ξαναδέρνουν. Του βάζουν χειροπέδες και τον αφήνουν για ώρες στον ήλιο. Οι γιατροί μας είπαν ότι από τότε νεκρώθηκαν εγκεφαλικά κύτταρα και ότι δεν είχε ελπίδες».
Είναι χαρακτηριστικό το πώς ο στρατός επιχείρησε να φορτώσει την ευθύνη σε δύο φρουρούς για να σώσει το Γόητρο του, ενώ εκδήλωσε και το «φιλόξενο» χαρακτήρα του στους δυστυχείς γονείς. Μετά τον θάνατο του Καντάρ, το Γενικό Επιτελείο με μια στημένη ανακοίνωση δηλώνει πως συνελήφθησαν δύο φρουροί και ότι κατά την διάρκεια της νοσηλείας του Ουγούρ Καντάρ στην GATA, οι γονείς του και οι συγγενείς του φιλοξενήθηκαν στον ειδικό ξενώνα.
Κατά τη διάρκεια της νεκρώσιμης ακολουθίας, η κυβέρνηση Ερντογάν βρήκε την ευκαιρία να κάνει δημόσιες σχέσεις και να αποκρύψει τις δικές της τεράστιες ευθύνες, στέλνοντας τον Μουσταφά Ερντογάν-αδερφό του πρωθυπουργού Ταγίπ Ερντογάν, να συμμετάσχει στο ύστατο χαιρετισμό.
Όμως ο Καντάρ Ουγούρ δεν είναι δυστυχώς το μόνο πρόσφατο θύμα του Τουρκικού Στρατού. Οι γονείς του Αλή Ονάλ καταγγέλλουν: «Δολοφόνος του Αλή μου εκείνη η Ταξιαρχία»! Ο 21 ετών κουρδικής καταγωγής στρατιώτης Αλή Ονάλ υπηρετούσε στην 10η Μηχανοκίνητη ταξιαρχία στην πόλη Τάτβαν του νομού Μπίτλις. Από τις 14 Οκτωβρίου θεωρείται αγνοούμενος από τη διοίκηση της μονάδας. Στρατιωτικοί αξιωματούχοι ισχυρίστηκαν πως είχε λιποτακτήσει και μάλιστα για να συγκαλύψουν τη δολοφονία του αλλάζουν τα έγγραφα με τις υπηρεσίες και τον εμφανίζουν την ημέρα της εξαφάνισης του να εκτελεί καθήκοντα σκοπού, χωρίς όμως να είναι.
Η οικογένεια του δεν τους πίστεψε και προσέφυγε στο τμήμα της Ένωσης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (İHD) του Μπίτλις. Μετά την έρευνα που διέταξε σχετικά ο στρατιωτικός εισαγγελέας κατασχέθηκαν εικόνες που κατέγραψαν κάμερες κοντά στην Ταξιαρχία και σε μαγαζιά στο κέντρο της πόλης. Στις εικόνες όμως δε βρέθηκε κανένα στοιχείο που να έδειχνε πως ο Ονάλ λιποτάκτησε. Τελικά, το άψυχο πτώμα του βρέθηκε από χωρικούς στην περιοχή Γιολαλάν της πόλης Χιζάν-νομού Μπίτλις, έχοντας δίπλα του το όπλο το οποίο του είχαν χρεώσει και με ίχνη από σφαίρες σε διάφορα σημεία του σώματος του.
ΟΙ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟΙ ΣΚΟΤΩΣΑΝ ΤΟ ΓΙΟ ΜΟΥ. Στα δημοσιεύματα παρουσιάζεται ο πατέρας Μπαϊράμ Ονάλ να ισχυρίζεται πως ο γιός του δολοφονήθηκε από στρατιωτικούς και ότι οι δολοφόνοι είναι στην Ταξιαρχία. Ο πατέρας Ονάλ αντιδρά στον ισχυρισμό πως ο γιός του λιποτάκτησε και λέει : «Για 4 μέρες τον βασάνισαν. Τον δολοφόνησαν. Και αργότερα πέταξαν το πτώμα του».
Η συμπεριφορά του στρατού είναι απόλυτα εξοργιστική. H επιχείρηση συγκάλυψης του φόνου είναι χονδροκομμένη και περιφρονεί τόσο το νεκρό φαντάρο,όσο και τους γονείς που ζουν το δικό τους δράμα. Ο πατέρας περιγράφει πως τον πήραν τηλέφωνο στρατιωτικοί και του είπαν «τράβα και δες εκεί, έχει ένα πτώμα,είναι ο γιός σου ή όχι». Και συμπληρώνει «Πήγαμε στο μέρος όπου βρισκόταν το πτώμα. Είδα εκεί κάτω από μια γέφυρα το άψυχο σώμα του γιού μου. Το σώμα του ήταν ακόμη ζεστό. Είπα να τον πάμε στο νοσοκομείο αλλά δεν το επέτρεψαν. Είπαν πως είναι ζεστό από τον ήλιο αλλά εδώ χιονίζει. Βρίσκομαι 4 μέρες στο Τάτβαν.Στρατιωτικοί αρμόδιοι μου έκαναν και πλάκα λέγοντας “ο γιος σου πήγε για βόλτα, μην ανησυχείς , θα έρθει”. Ο στρατιωτικός εισαγγελέας άρχισε έρευνα. Η Ταξιαρχία του είπε πως δεν έχει σύστημα καμερών. Μετά από αυτό εξετάστηκαν οι εγγραφές των τριγύρω επιχειρήσεων. Μια εβδομάδα έχει που ψάχνω τον γιό μου. Δεν είδα την παραμικρή κίνηση από στρατιωτικούς αρμόδιους να ψάχνουν για τον γιό μου”.
Όμως και η εισαγγελία δεν είναι άμοιρη ευθυνών και δείχνει να εντάσσεται σε ένα ολόκληρο σχέδιο διάσωσης του Γοήτρου του Στρατού, όπου κάθε συνιστώσα του κρατικού μηχανισμού έχει αναλάβει συγκεκριμένο ρόλο. Ο πατέρας Ονάλ ανέφερε πως ζήτησαν η νεκροψία να γίνει στην Άγκυρα ή στην Μαλάτια αλλά ο εισαγγελέας δεν το επέτρεψε και έτσι η νεκροψία έγινε στο Μπίτλις. Η εισαγγελία του Μπίτλις σχετικά με την νεκροψία το μόνο που ανέφερε ήταν πως «έγινε αντιληπτό πως ως αποτέλεσμα ένοπλης επίθεσης στις19-10-2011 πέθανε από τις πληγές σε καρδιά και πνεύμονες και της επακόλουθης αιμορραγίας».
Ιδιαίτερη σημασία έχει η επισήμανση του Οζτούρκ Τουρκντογάν, πρόεδρου της IHD: «Η περιοχή στην οποία βρέθηκε το πτώμα δεν είναι στρατιωτική. Για αυτό πρέπει να ερευνηθεί από κανονικό εισαγγελέα. Η εισαγγελία του Μπίτλις όμως δεν ενδιαφέρθηκε». Και συμπληρώνει ο Χασάν Τζεϊλάν, εκπρόσωπος της IHD-Μπίτλις: «Λέγεται ότι τη μέρα που φέρεται να λιποτάκτησε δεν ήταν σκοπός αλλά εσκεμμένα γράφτηκε το όνομα του στην θέση άλλου. Και ο στρατιώτης που φεύγει γιατί να αυτοκτονήσει, ο στρατιώτης που φεύγει πάει στην οικογένεια του. Μάλιστα αυτά που είχε από το στρατιωτικό του τα κατέθεσε στην τράπεζα, μα αυτός που είναι να φύγει βάζει λεφτά την τράπεζα»;
ΣΦΟΔΡΗ ΚΡΙΤΙΚΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΤΟΥΡΚΙΚΟ ΤΥΠΟΘέλοντας να προσφέρουμε μια εικόνα της συζήτησης που πραγματοποιείται στην τουρκική κοινωνία αναδημοσιεύουμε ένα άρθρο της εφημερίδας ΑΦΡΙΚΗ.
Ο θάνατος από ξυλοδαρμό σε τάγμα στη Κύπρο….
Ο Ουγούρ Καντάρ ενώ υπηρετούσε στην Δύναμη Ειρήνης στην Κύπρο, επειδή άργησε να γυρίσει στο τάγμα, υπέστη σφοδρά βασανιστήρια στο πειθαρχείο… Επί 2,5 μήνες νοσηλευόταν σε στρατιωτικό νοσοκομείο… Εντέλει δεν έγινε δυνατόν να σωθεί… Και στα21 του χρόνια αποχαιρέτησε την ζωή. Πώς να γράψουμε αυτόν τον θάνατο ; Ως ήρωα ή ως νεκρό ;
Η εφημερίδα Ευρώπη-Αφρική από την μέρα που άρχισε να εκδίδεται το 1997 στάθηκε ιδιαίτερα στις περιπτώσεις ξυλοδαρμών και ύποπτων αυτοκτονιών σε στρατόπεδα… Άλλωστε αυτό ήταν και ο βασικός λόγος της σύγκρουσης μας με το στρατό. Λίγες φορές γράψαμε για την κόλαση των ξυλοδαρμών των νέων μας από τους διοικητές τους ; Για τους ξυλοδαρμούς μέχρι που τους αφαιρούσαν το νεφρό… Και για τις αναφορές που μιλούσαν για αυτοκτονία ατόμων που είχαν πυροβοληθεί στην πλάτη….
Για πρώτη φορά ένας θάνατος από ξυλοδαρμό και βασανιστήρια σε τάγμα στρατού στην ΤΔΒΚ, αντανακλάται και στα ΜΜΕ της Τουρκίας.Για πρώτη φορά φάνηκε τόσο ενδιαφέρον για ένα τέτοιο περιστατικό… Και φυσικά καλά έγινε…. Μακάρι και στα προηγούμενα περιστατικά του παρελθόντος να έδειχναν την ίδια ευαισθησία… Τότε σε αυτή την περίπτωση δεν θα γινόταν τόσο συχνά παρόμοια περιστατικά… Φυσικά τότε ο στρατός ήταν στρατός… Και ότι έλεγε αυτό ίσχυε… Τότε οι στρατηγοί δεν καθόταν προσοχή όπως τώρα απέναντι στις πολιτικές κυβερνήσεις, τότε ήταν λιοντάρια. Και όταν έβγαζαν βρυχηθμό έτρεμαν όλοι… Ο Ταγίπ Ερντογάν υπό την προστασία Ευρώπης και Αμερικής τους φίμωσε… Σε αμέτρητους από αυτούς τους έβαλε και χειροπέδες… Τους φυλάκισε… Έτσι δόθηκε τέλος σε αυτό το καθεστώς… Αλλά τι κρίμα μετά από αυτό το καθεστώς, ίδρυσε το δικό του… Έφυγε ένα παρακράτος και ήρθε ένα άλλο… Αυτοί που έφυγαν είχαν το φεγγάρι και το αστέρι… Και αυτοί που ήρθαν τρεις ημισελήνους… Η Οθωμανική ψυχή αναστήθηκε !
Οι αντιθέσεις στο εσωτερικό του τουρκικού αστικού κατεστημένου δείχνουν να οξύνονται.
Όμως για τους ανθρώπους της τάξης μας, για την νεολαία και τον κόσμο της εργασίας, το Στρατιωτικό κατεστημένο και το παρακράτος του φαντάζει εξίσου επικίνδυνο με το Μουσουλμανικό κατεστημένο και το παρακράτος του με τις τρεις ημισελήνους.
Το παρόν και μέλλον των λαών της περιοχής πρέπει να καθοριστεί από έναν σύγχρονο εργατικό διεθνισμό που θα πρεσβεύσει τα κοινά αιτήματα του κόσμου της εργασίας. Αναπτύσσοντας ανατρεπτικούς αγώνες ενάντια στις κυβερνήσεις της αντεργατικής λαίλαπας, του στυγνού κρατικού αυταρχισμού και του πολεμικού τυχοδιωκτισμού. Περιφρονώντας τα «εθνικά ιδεώδη» και παλεύοντας για τα κοινά μας ταξικά συμφέροντα.
Η ευημερία και η ειρήνη στην περιοχή δεν θα καθοριστεί από το πόσο καλά, υπάκουα «στρατιωτάκια ακούνητα και αμίλητα» θα είμαστε για τα έθνη κράτη της περιοχής και τις αστικές τάξεις, αλλά από το πόσο θα συνειδητοποιήσουμε και δράσουμε ως αγωνιστές της τάξης μας. Για ένα κόσμο χωρίς ιμπεριαλιστικούς και κρατικούς ανταγωνισμούς, χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.
ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΗ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ
ΔΙΚΤΥΟ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΦΑΝΤΑΡΩΝ ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ