Με αφορμή τις σημερινές παρελάσεις… Ο εθνικισμός είναι συνταγή υποταγής – είναι ιδεολογία θανάτου

Κείμενο της μαθητικής ομάδας Σκαπούλα

Τα εθνικά τα ιδεώδη χάπια της αποχαύχωσης

που τα πλασάρουν οι εμπόροι σε χαύνους καταναλωτές

πατρίδα έννοια συνώνυμη με την απάτη και τη βία

οι νταβατζήδες της μιζέριας μας υμνούν τα όσια της φυλής

 

Παρελάσεις: Μαζί τους αναδύεται η μπόχα του μιλιταρισμού και του φασισμού. Αναδείχτηκαν από τη χιτλερική νεολαία, μεταφέρθηκαν στην Ελλάδα από το Μεταξά, και στη Κύπρο ήρθαν ως μέρος του εκπαιδευτικού συστήματος που υιοθετήθηκε μετά την ανεξαρτησία, που βασίστηκε  σε μεγάλο βαθμό πάνω στο ελληνικό. Οι παρελάσεις επιβάλλουν την ομοιομορφία, διαχωρίζουν τους μαθητές σε καλούς-κακούς και μέτριους (η θέση του σημαιοφόρου είναι ιδιαίτερο καμάρι για κάποιους) και λειτουργούν ως προθάλαμος για τη στρατιωτική πειθαρχία. Είναι ένας τρόπος να φανατίσουν τους μαθητές με το πατριωτικό ιδεώδες. Είναι η προβολή μιας υποταγμένης μάζας, που χαιρετά τη πολιτική εξουσία και που αναγνωρίζει τη θέση της ως υπήκοος των κυρίαρχων…

Όταν ο εθνικισμός και ο μιλιταρισμός βγαίνουν για παρέλαση, δε μπαίνουμε στη γραμμή!

Όπως και κάθε χρόνο, εμείς οι μαθητές καλούμαστε να παρελάσουμε και να συμμετέχουμε ενεργά στις (σχολικές και μη) εθνικές φιέστες για την 25η μαρτίου και την 1η απριλίου. Η «εθνική ταυτότητα» που βλέπουμε στη Κύπρο είναι σχετικά πρόσφατο δημιούργημα, από την αγγλοκρατία ουσιαστικά, (εκεί στα τέλη του 19ου αιώνα) που διαχώρισε τους ανθρώπους σε έλληνες και τούρκους για να εξυπηρετήσει τα συμφέροντά της. Την πράξη αυτή αγκάλιασαν τα ντόπια αφεντικά και η εκκλησία αφού βρήκαν τρόπο να προασπίσουν τα οικονομικά τους συμφέροντα. Πως; Η προσήλωση στο «εθνικό όραμα» των δύο κοινοτήτων έβαλε φρένο στις δικοινοτικές απεργίες και τους αγώνες των δεκαετιών ’30 και ’40, αφού πλέον ο εχθρός αναγνωριζόταν όχι στη μούρη του αφεντικού, αλλά στο πρόσωπο κάποιου άλλου εργαζόμενου.

Σχολεία – κλουβιά & κλούβια ιδανικά…

Από τις πρώτες κιόλας τάξεις του δημοτικού τρώμε στη μάπα το εθνικό ιδεολόγημα. Μαθήματα ιστορίας σε γαλανόλευκο φόντο, παρελάσεις, εθνικές γιορτές και επέτειοι και σημαίες συνθέτουν σημαντικό κομμάτι της σχολικής πλύσης εγκεφάλου. Μας μαθαίνουν ότι είμαστε έλληνες, ότι είμαστε κομμάτι αυτής της «ένδοξης ιστορίας», είτε το θέλουμε είτε όχι. Γιατί; Επειδή θέλουν μαθητές που θα μεγαλώσουν και θα γίνουν καλοί υπήκοοι του συστήματος, πατριώτες, νομοταγείς και υποταγμένοι. Γιατί στην τελική αυτό ήταν ο σκοπός από την αρχή. Τα εθνικά ιδεώδη θέλουν να μας πείσουν πως οι καταπιεσμένοι και οι καταπιεστές ανήκουν στο ίδιο σώμα, ουσιαστικά να κρύψουν τις ανισότητες αυτής της κοινωνίας πίσω από το μανδύα του έθνους.

Συχνά πυκνά ακούμε διάφορα καλέσματα από τον πρόεδρο της δημοκρατίας, τον υπουργό παιδείας και διάφορα αφεντικά για ενότητα με βάση τα εθνικά κριτήρια, είτε για την οικονομία, είτε για το κυπριακό και ούτω καθεξής. Η εθνική ενότητα μας φέρνει αναγούλα! Γιατί το εθνικό συμφέρον είναι το συμφέρον των αφεντικών, όλων εκείνων που μας ταΐζουν τα εθνικά παραμύθια με το φτυάρι, και εμείς δεν έχουμε κανένα κοινό συμφέρον με όσους μας κλέβουν τη ζωή και μας επιβάλλουν τους καταναγκασμούς του σχολείου, του στρατού και της δουλειάς. Ο πατριωτισμός βρωμάει υποδούλωση, αφού έτσι ο καταπιεστής γίνεται αδερφός σου, μέσα στα πλαίσια της φαντασιακής κοινότητας του έθνους.

Ας το θέσουμε πιο απλά. Παλαιότερα, τα αφεντικά βασίζονταν στη χρήση της βίας από την αστυνομία και το στρατό για να διατηρήσουν τη κυριαρχία τους, όμως σήμερα αυτή τη δουλειά έχει αναλάβει η σχολική μηχανή, που στα γρανάζια της ισοπεδώνει οτιδήποτε διαφορετικό και ξερνάει εθνική ομοψυχία και ομοιογένεια. Τι καλύτερος τρόπος άλλωστε για να υποδουλώσουν τη κοινωνία από το να της δώσουν έναν «βάρβαρο» εχθρό, όποια χαρακτηριστικά του προσδίδονται κατά καιρούς, και να τονίζουν την ανάγκη συσπείρωσης απέναντι σε μια εξωτερική απειλή; Έτσι άλλωστε δικαιολογείται και η ύπαρξη τους, ως και καλά προστάτες μας από τους βαρβάρους.

Τα σχολεία παίζουν σημαντικό ρόλο στην αναπαραγωγή του εθνικισμού, και συχνά συμβάλουν η οικογένεια και η εκκλησία. Ουσιαστικά διαμορφώνουν τη νεολαία με συγκεκριμένα πρότυπα. Μας βαφτίζουν με τη βία και μας φορτώνουν τη θρησκεία τους, μας βάζουν να απαγγέλουμε τα αιμοδιψή τους ποιήματα και να κουβαλάμε τις σημαίες τους, μας βάζουν να παρελάσουμε και πάει λέγοντας. Και στις δύο πλευρές του νησιού μας λένε παρόμοια πράματα, ότι, ανάλογα, οι τάδε έσφαζαν και βίαζαν επομένως όσα έκαναν «οι δικοί μας» ήταν δικαιολογημένα. Σκατά! Οι πράξεις του εθνικού μίσους είναι κανιβαλισμός, πάντα σύμφωνα με τα συμφέροντα των αφεντικών, από την αγγλοκρατία μέχρι σήμερα.

Μια πατρίδα που σε καίει πως μπορείς να σεβαστείς;

Το σκηνικό αλλάζει. Οικονομική κρίση, απολύσεις, ανεργία, ακόμα και στη Κύπρο σιγά σιγά γίνονται μέρος της καθημερινότητας μας. Οι εκκλήσεις για εθνική ενότητα παίρνουν άλλη διάσταση, αφού αποτελούν μέρος της επίθεσης στην αξιοπρέπεια μας. Εκείνοι που μας καλούν να σφίξουμε λίγο το ζωνάρι (λίγο μωρέ, όχι πολύ… προς το παρόν) στο όνομα του εθνικού καλού είναι αυτοί που χωρίς δεύτερη σκέψη θα σπρώξουν μεγάλα κομμάτια της κοινωνίας στην εξαθλίωση, είναι αυτοί που μας εκμεταλλεύονται και μας καταπιέζουν καθημερινά. Νομίζουν θα τη βγάλουν καθαρή… στο χέρι μας είναι να τους διαψεύσουμε.

Και γι’ αυτό είμαστε προδότες!

Γιατί ξέρουμε πως τους εθνικούς διαχωρισμούς τους επιβάλει η πολιτική, οικονομική και θρησκευτική εξουσία. Γιατί ξέρουμε πως στην πραγματικότητα δεν έχουμε τίποτα να χωρίσουμε με τους τ/κ μαθητές. Γιατί ξέρουμε πως οι διαχωρισμοί που χαράσσουν τα σύνορα και το εθνικό μίσος είναι πλαστοί και το μόνο που κάνουν είναι να καλύπτουν την άνιση, ιεραρχική δόμηση αυτού του κόσμου. Τα εθνικά ιδεώδη προσπαθούν να κρύψουν αυτό που αναδύεται όλο και πιο ξεκάθαρα: ο εχθρός παντού και πάντα είναι ίδιος: το κράτος, το κεφάλαιο και κάθε εξουσία. Γιατί αναγνωρίζουμε τους ρόλους μας ως εργάτες του αύριο, όπου ξημερώνει ένα μέλλον δίχως προσδοκίες, μας πλαθουνε ως αναλώσιμο και χειραγωγήσιμο εργατικό δυναμικό, πνιγμένο στη υποτέλεια και καταδικασμένο να κρατήσει αυτή τη καπιταλιστική πυραμίδα της καταπίεσης ζωντανή. Γιατί απαρνιόμαστε πολεμικά την επιβολή της “εθνικής συναίνεσης” και τασσόμαστε συνειδητά στο στρατόπεδο των κολασμένων- χαράζοντας προοπτικές και μονοπάτια έμπρακτης ταξικής αντίστασης. Δε θα γίνουμε τροφή για τα θηρία! Γι’ αυτό λοιπόν αρνούμαστε κάθε εθνικό παραμύθι και κάθε εθνικιστικό φρόνημα.

Εμείς προτείνουμε τη δημιουργία μιας αυτοοργανωμένης μαθητικής κοινότητας αγώνα, που θα οργανώνεται και θα δρα πέρα από εθνικούς διαχωρισμούς και περιχαρακώσεις. Που θα πολεμά στη πράξη την υποταγή που επιβάλει η εθνική ενότητα, που απέναντι στη κανονικότητα του εθνικισμού θα αντιτάξει την αξιοπρέπεια και την αντίσταση…

Sidet buyuleyijidir sidet umutur

Umut suz ve sesiz bir

Sesiz bir dunada

Η βίαιη αντίσταση είναι η μόνη ελπίδα

σε μια χώρα δίχως ελπίδα και φωνή

Κάθε πατρίδα είναι φυλακή

Σαμποτάζ στις παρελάσεις και κάθε εθνική γιορτή

Μαθητική Ομάδα Σκαπούλα

Advertisements

Mediterranean Conference on Conscientious Objection in Cyprus

Unfortunately, we were not informed of this Conference that took place in Cyprus. Nevertheless, here is the report:

Mediterranean Conference on Conscientious Objection in Cyprus

Report

by Rudi Friedrich

Divided Island

Cyprus has been a divided island since 1974. The north, which is not internationally recognised, is governed by Turkish Cypriots and is effectively under the control of Turkey, The southern (Greek) part, the Republic of Cyprus, is a member state of the European Union. The two parts are separated by a demarcation line that also runs through the middle of the capital city Nicosia/Lefkoşa and is controlled by the UN Peacekeeping Force in Cyprus (UNFICYP).

The island, which was part of the British Empire until 1960, has two military bases: Akrotiri and Dekelia. They are internationally recognised as exclaves of the United Kingdom.

Strictly speaking, the island is divided into five areas. English still remains a lingua franca, with Greek spoken in the south and Turkish in the north. The colonial era still leaves a visible mark on many everyday regulations. For example, on both sides of the division people drive on the left-hand side, as in the United Kingdom.

The Mediterranean Conference on Conscientious Objection took place in the capital city, in the middle of the buffer zone. The Cyprus Community Media Centre (CCMC) provides organisations from both sides with conference and project rooms in this zone. There is a good reason for this. The buffer zone can be reached by everyone on the Island via the checkpoints located on both sides. The Goethe-Institut, which offers German-language classes and other courses, also happens to be there.

Borders and Travelling Restrictions

The fact that the conference location can be reached from both sides of the island was an important reason for holding the Mediterranean Conference on Conscientious Objection there. It is considerably easier for Turkish nationals to reach Northern Cyprus, since this area is effectively governed as Turkish territory. The southern part, being a member state of the European Union, was accessible to many without a visa – or they were able to acquire a visa.

However, a number of people were unable to come. In both Egypt and Turkey, conscientious objectors are subjected to a “civil death”. They have no passport, no access to education or training, they cannot open a bank account and without a passport they cannot go abroad. Some activists from Palestine were also unable to come, since they did not acquire an exit permit under the Israeli occupation. Furthermore, two conscientious objectors from Greece were prevented from travelling because the Greek border authorities deemed them to still be liable to military service.

Even having reached Cyprus, the participants were faced with restrictions. Most of the Turkish delegation spent the night in the northern part of the island and were unable to cross the demarcation line because they did not have EU passports. The rest of the participants were in the southern part of the island, but they were at least allowed to go to the north as well, meaning that they could all still spend the evenings together.

Country reports

The idea for the conference came about roughly a year and a half earlier at a seminar in Istanbul. In many countries in the region, conscientious objectors, including Israeli women, are threatened with recruitment and prosecution. Wars, occupation and militarised societies are on the daily agenda. The conference should allow initial exchange and the chance to develop joint projects.

The conference began with country reports in order to make the situations in different countries clear. The delegates from Greece spoke of the persecution of conscientious objectors, which began again in 2013. Six of the objectors were arrested last year, some because of old accusations, others due to new conscription regulations. Almost all of the lawsuits resulted in suspended sentences by military courts. Some objectors also received a fine for withdrawal from military service, which has amounted to € 6,000 per head since 2010. Furthermore, the committee responsible for examining claims is rejecting more and more requests for conscientious objection.

In Greece, it is certainly not only conscientious objectors who are caught in a precarious situation. Economic depression, widespread unemployment and the substantial reduction of wages and salaries have strengthened nationalist and fascist groups and parties. And despite its enormous expenditures, the military is still a highly regarded institution. The conditions under which human rights and other organisations must work are extremely tough. Therefore the four active groups of conscientious objectors, for example in Athens and Thessaloniki, are absolutely dependent on international support. (…more)

The movement No to Compulsory Military Service from Egypt reported on the precarious situation currently experienced by three objectors of the group. Since they did not follow conscription orders, they are now liable to “civil death”. They cannot take up employment, study or acquire a passport, and therefore cannot leave the country. Furthermore, they are threatened with recruitment and prosecution.

Since the military took over power it has been extremely difficult for the group to continue working. They are not officially authorised and also do not receive any support from other parties or organisations in the country. Therefore they made it clear that international support is very important for them in terms of being able to continue pursuing their objectives. They are calling for an end to conscription and, as an initial step, the possibility of carrying out civilian service.

Onur Erem, a member of the Association to Conscientious Objection from Turkey (Istanbul), explained that in total one million people have withdrawn from the military. Just like conscientious objectors who publicly declared their refusal, they are faced with “civil death”. Furthermore, they are repeatedly subjected to criminal proceedings since they can be conscripted again after each criminal proceeding. (…more) The association demands an end to conscription and, as an initial step, the recognition of conscientious objection. Gürsel Yıldırım, active in Hamburg, added to this with information on the administrative fee of 6.000 € for Turkish nationals living abroad on a long term basis. Anyone who is not prepared to pay this conscription-related head money is effectively not allowed to travel to Turkey for a longer time.

The Republic of Cyprus, as a member state of the European Union, recognises conscientious objection and has a regulation very similar to the Greek model. While military service lasts 24 months, the length of alternative service amounts to 33 months. The government refuses to publish information on the number of applicants. In the north of Cyprus there is no right to conscientious objection. After being recruited into the Cypriot army, draftees are essentially subjected to the command of the Turkish army based in Cyprus. The Initiative of Conscientious Objectors, founded in 2007, successfully obtained a preliminary suspension of criminal proceedings against conscientious objectors. This was obtained through a proceeding in the constitutional court. In the proceeding against Murat Kanatlı, the constitutional court also reasoned that conscientious objection, according to the judgements of the European Court of Human Rights, was to be seen as part of the Convention on Human Rights. The constitutional court remitted the case to the military court. The day after the conference, the proceeding took place, which a representative each of the Turkish association and of Connection e.V attended. Public prosecutors as well as the defence brought forward their arguments. The rendition is to take place on 23 February 2014.

Noam Gur, who is active in Israel within the organisation New Profile, spoke to the group about the situation in the highly militarised country that has occupied Palestinian areas since 1967. There is conscription for Jewish men and women. Although in principle there is no conscription for Israeli Palestinians, there are exceptions to the exception: male Palestinians-Druze and Circassian Palestinians are conscripted. (…more)

Many successfully manage to escape military service by withdrawing, meaning that only around 40-45% of Israeli citizens of serving age carry out the full period of service. However, there are only a few who publicly declare their conscientious objection, and in most cases objecting to occupational policy. By declaring conscientious objection, they risk repeated custodial sentences, each lasting one week.

Naom emphasised the insight of New Profile, namely that those who withdraw from the military are to be seen as a part of the resistance to the military. New Profile also believed it necessary to develop a policy for conscientious objection that takes into account withdrawal from the military. Therefore New Profile always offers comprehensive consultation that includes the different possibilities (and consequences) regarding withdrawal from the military.

The representatives of the Druze Initiative Committee, a Palestinian group from Israel, showed a recently made film in which objectors have their say. As Druzes, they are also liable to military service in Israel. They refuse, viewing it as part of the occupation. Even though they live in Israel, they view themselves as victims of the occupational policy and they pointed out that their village alone has lost 85% of its land in the last few decades. Druze conscientious objectors are generally subjected to even stricter oppressive measures when prosecuted than other conscientious objectors.

Similarities and Differences

Through the reports it became obvious that there is a whole range of similarities in the different countries.

Conscientious objectors are subjected to repression and prosecution in different forms. The military and police maintain occupation, injustice and the oppression of minorities in highly militarised societies. International law is disregarded.

However, the participants also noticed differences. In some countries there is, at least formally, a right to conscientious objection. In others this is completely absent. A further peculiarity that particularly applies to Turkey and Israel: in these countries, members of minorities or sections of the population suffering under occupation and oppressive policy are recruited into an army of the ruling forces. The recruits in this group who object by withdrawing or resisting regard their action as a protest and resistance against this policy.

Common network

A lot of time was spent on the question of whether or not to create a common declaration at the conference. A draft was quickly drawn up, but in the very long discussion it was not possible to agree upon different political ideas, as Ercan Aktaş highlights in his contribution (…more). Ultimately the pitfall was the question of what forms of resistance against occupation were acceptable. While some people did not want to rule out forms of violence and did not regard themselves as pacifists, others insisted on exclusively non-violent approaches and actions, of course including conscientious objection. Even if one stance could not be found: the discussion was crucial to gaining a better understanding of each other and appreciating the backgrounds of those with different stances.

Therefore, in the end, the participants agreed to continue their collaborative work despite all differences.

  • A website is to be created, in which the contents, actions and urgent actions for conscientious objectors from the participating countries are to be published.
  • Reports on the persecution of individual conscientious objectors are to be compiled and submitted to international bodies by lawyers as complaints.
  • An e-mail group will be created in order to further discussions and exchange information. Reports on actions and ideas are to ensure that these actions and ideas are also explored in other countries.
  • An international day of action is to strengthen the common demand for the abolition of conscription and the recognition of the right to conscientious objection.

However, the most important thing, in my view, is the personal contact that occurred during the days of the conference. It was clear that mutual interests were formed and relationships were established. Ultimately, these are the key requirements for the success of a Mediterranean Network for Conscientious Objection.

 

Rudi Friedrich: Mediterranean Conference on Conscientious Objection – Report. 10 February 2014. Translation: Richard Meakin. We are thankful for financial support by AJ Muste Fund (USA), American Friends Service Committee andBewegungsstiftung.

http://connection-ev.org/article-1939

Συνέντευξη με έναν αναστόλα και ένα φαντάρο

Απο το καινούργιο (5ο) τεύχος του μαθητικού περιοδικού Σκαπούλα

  • Ήσουν φαντάρος. Ποια εν η εικόνα που επήρες για το στρατό; Ποίες εν οι πιο δυνατές σκέψεις, τζαι πια τα πιο δυνατά συναισθήματα που σου επροκάλουσε άμα ήσουν ακόμα μέσα, τζαι ποια τωρά;

 

Ο στρατός ήταν η χειρότερη φάση της ζωής μου ως τωρά. Ξέρω ότι υπάρχουν πολλά σχιειρόττερα πράματα στον κόσμο αλλά μιλώ που τη δική μου εμπειρία. Ήθελα που την πρώτη στιγμή να φύω, γιατί εζούσα στην πράξη τζείνο που εμισούσα παραπάνω, δηλαδή το να σε εξουσιάζουν τζαι να σου καταπατούν τα δικαιώματα τζαι την αξιοπρέπειά σου. Επίσης αηδίασα μέσα για θέματα που εν είχα καν σκεφτεί πριν πάω, όπως το πόσο παράλογα πράματα πρέπει να κάμνει κάποιος, γενικά πρέπει να μεν χρησιμοποιείς κριτική σκέψη, μόνο να υπακούεις. Ε προφανώς εμίσησα το στρατό τζαι έσυρε με πολλά στη ψυχολογία μου, είτε όταν ήμουν μέσα είτε όταν έφκαιννα έξω. Τωρά έχω στο νου μου ακόμα την εικόνα ενός αποπνικτικού χώρου, ήταν μια περίοδος που είχα χάσει την όρεξη μου γενικώς για τη ζωή.

 

• Γιατί επήρες την απόφαση να φύεις στο στρατό τζαι να μεν ολοκληρώσεις τη θητεία; Αμφιταλαντεύτηκες πολλά? Εμετάνιωσες το?

 

Εν αμφιταλαντεύτηκα σχεδόν καθόλου, ήδη πριν καταταγώ έν ήθελα να πάω, τζαι όταν εκατατάγηκα ήθελα να φύω που την πρώτη ημέρα. Ο λόγος που εν έφυα που την αρχή ήταν οι γονιοί μου. Αν εξαρτάτουν καθαρά τζαι μόνο που μένα, εννα έφευκα ακόμα πιο νωρίς απ’ ότι έφυα. Εν το μετάνιωσα ποττέ που έφυα, ήταν η καλύτερη απόφαση που εμπορούσα να πάρω.

 

• Τι προσφέρει ο στρατός σήμερα σε ένα 18χρονο;

 

Νομίζω ότι η πιο σημαντική προσφορά του στρατού ένει στην τελική ότι κάμνει σε να εκτιμάς τον χρόνο όταν εν είσαι μέσα. Κάμνει σε, όταν είσαι με άδεια για παράδειγμα, να εκτιμάς πράματα που είσχες δεδομένα, όπως το να έσχιεις ιδιωτικό χώρο, να μπορείς να λαλείς την άποψή σου, να γελάς όποτε θέλεις κτλ. Κατά τ’ άλλα μαθαίνεις πώς να τα φκάλλεις πέρα με πολλά άτομα στον ίδιο χώρο, αλλά οι σχέσεις εξουσίας που υπάρχουν στο στρατό καταστρέφουν σχεδόν κάθε δυνατότητα πραγματικής επικοινωνίας. Προφανώς σε μια μικρή περίοδο της θητείας μαθαίνεις τζαι πώς να πολεμήσεις.

• Προφανώς δεν πιστεύεις στην αναγκαιότητα ύπαρξης του στρατού. Ποια είναι για σένα η ιδανική εναλλακτική λύση με την οποία ο στρατός θα ήταν πλέον αχρείαστος στο νησί;

 

Η ιδανική λύση εννά ‘ταν η πλήρης αποστρατικοποίηση της Κύπρου που ούλλους τους στρατούς. Τούτο εν θα έρτει που μόνο του όμως, επιβάλλεται είτε η λύση του κυπριακού, είτε ένα μαζικό αντιμιλιταριστικό κίνημα τζαι που τες 2 πλευρές του νησιού. Δυστυχώς, παρ’ όλο που είμαστε πολλοί εμείς που «αναστολάρουμε», τζαι ε/κύπριοι τζαι τ/κύπριοι που εν θέλουν να πολεμήσουν ο ένας τον άλλον για χάρη των απανταχού εθνικιστών, φοούμαστε να πούμε τον πραγματικό λόγο που θέλουμε να φύουμε, γιατί ένεν αρκετός για να απαλλαγούμε. Ένα μαζικό αντιμιλιταριστικό κίνημα εννα γεννηθεί όταν οι «αναστόλες» φκάλουν πολιτικό λόγο τζαι αποκαλύψουν τους πραγματικούς λόγους που τη «φακκούν». Μακάρι να γίνει κάτι τέθκοιο, όμως μέχρι τότε υπάρχουν τζαι άλλα πράματα που μπορούν τζαι πρέπει να γίνουν: μείωση της θητείας, εναλλακτική θητεία ίση με την κανονική τζαι όι μέσα στα στρατόπεδα, αναγνώριση του δικαιώματος στην Αντιρρησίας Συνείδησης κ.α.

 

• Πώς αξιολογείς τη στάση της κοινωνίας προς τον στρατό? Πρέπει να αλλάξει? Αν ναι, πως προτείνεις να την αλλάξουμε?

Η πλειοψηφία του κόσμου πιστεύκει στην αναγκαιότητα της ύπαρξης του στρατού. Αν τζαι σχεδόν κάθε φαντάρος έσχιει τα παράπονά του, ελάχιστοι εν τζίνοι που εν πραγματικά καθολικά αρνητικοί έναντι στο στρατό. Προφανώς πιστεύκω πρέπει να αλλάξει τούτη η στάση, αλλά εν δύσκολο να πείσεις τον Κυπραίο ότι εν ασφαλές να ζήσει χωρίς στρατό τζαι όντως λείπουν μας τα επιχειρήματα δαμέ. Νομίζω ότι η μόνη θέση που απαντά στη συνήθη παρατήρηση ότι «εννα μας πιάν οι Τούρτζιοι», εν η πλήρης αποστρατικοποίηση του νησιού. Επειδή όμως κάτι τέθκοιο εν δύσκολο να γίνει, εμείς πρέπει να συνεχίσουμε να επηρεάζουμε την κοινωνία, εξηγώντας μέσα τζαι έξω που τα στρατόπεδα τους λόγους που εναντιωνόμαστε στο θεσμό του στρατού, χτίζοντας έτσι της βάσης για ένα μελλοντικό αντιμιλιταριστικό κίνημα.

 

• Τι συμβουλή(ές) θα έδινες σε έναν τελειόφοιτο που καλείτε αυτό το Καλοκαίρι να καταταγεί;

 

Να αποφασίσει που μόνος του αν θέλει να κάμει τη θητεία ή όι, να μεν κάμει τζείνο που εννα του πουν οι γονιοί του ή τζείνο που εννα κάμουν οι παρέες του. Άμα αποφασίσει να φύει, τότε εννα βρει τρόπο, τζαι ακόμα τζαι αν διαφωνούν οι γονιοί του, εννα αναγκαστούν λογικά να τον καταλάβουν τζαι να τον βοηθήσουν. Αν αποφασίσει να μείνει, τότε να προσπαθήσει να αξιοποιήσει όσο παραπάνω το χρόνο του, με τρόπους που τζείνος εννα βρει, τζαι να μεν αφήννει να του γαμούν την αξιοπρέπεια.

 

 

 

——————————————————————————————————————-

 

 

  • Είσαι εδώ τζαι ανάμισι χρόνο φαντάρος. Ποια εν η εικόνα που επήρες ως τωρά για το στρατό; Ποίες εν οι πιο δυνατές σκέψεις, τζαι πια τα πιο δυνατά συναισθήματα που σου προκαλεί;

Ο κυπριακός στρατός εν η πιο άχρηστη οντότητα-συστήμα που εγνώρισα στη ζωή μου. Εν καθαρά μια παράσταση τζιαι μια υποκρισία, αφού στους έξω παρουσιάζουν το στρατό σαν τους εκπαιδευμένους υπερασπιστές της πατρίδας ενώ στα αλήθκεια η κυριότερη εκπαίδευση που λαμβάνουν οι στρατιώτες στο να καθαρίζουν τζιαι να μάθουν να μεν τζιμούνται επειδή έχουν σκοπιά. Εν γεγονός πως οι μόνιμοι θεωρούν πιο σημαντική την εικόνα που την πραγματικότητα, τζιαι για αυτό οι δραστηριότητες των στρατιωτών επικεντρώνουνται στο να πογιατίζουν τοίχους, να γυαλίζουν τα άρβυλα τους τζιαι να μεν έσιει μάκκωμα το κρεβάτι τους, έτσι ώστε ούλλα να φένουνται ωραία άμα έρκεται επίσκεψη ο ταξίαρχος ή κανένας αρχιεπίσκοπος. Τζιαι αν μείνει τζιαι κανένας στρατιώτης για κανονική εκπαίδευση, καλώς, αλλά μάλλον ο λοχαγός εν να βαρκέται να του δείξει τίποτε, καρτερά τζιαι τζείνος να σχολάσει. Τούτη η κατάσταση προκαλεί μου αηδία τζιαι θυμό, ειδικά επειδή εν μπορώ να πω τίποτε, πρέπει να υποκρίνουμε τζιαι εγώ. Σκέφτουμε συνέχεια πόσο πολλή χρόνο χάννω. Όσο για τις αξίες που προωθά ο στρατός, ομοιομορφία, μίσος τζιαι κατάργηση της κριτικής σκέψης, βασικά κατάργηση ούλλων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, επροκαλέσαν μου πολλή πόνο, ιδιαίτερα στην αρχή της θητείας μου, πριν τα συνηθίσω τζιαι αρχίσει να υπερισχύει ο θυμός τζιαι η βαρεμάρα. Το πιο δυνατό συναίσθημα που είχα ήταν απόγνωση για το ότι είμαι σε ένα τόπο που απεχθάνομαι αλλά εν μπορώ να φύω, ως πριν μπω μέσα ότι εν μου άρεσκε απέφευγα το, τωρά εκαταπιέζαν το είναι μου τζιαι γυρώ ησιε κάτζελα τζιαι εν εμπορούσα να φύω. Ασφυξιά.

• Γιατί επήρες την απόφαση να μείνεις στο στρατό τζαι να ολοκληρώσεις τη θητεία; Επέρασε σου που το νου να φύγεις με κάποιο τρόπο; Αν ναι με ποίον, τζαι γιατί εν το έκαμες;
Τον πρώτο χρόνο της θητείας μου αμφιταλαντέφκουμουν συνέχεια αν θα φύω ή όι. Την πρώτη εβδομάδα ο μόνος λόγος που εν έφυα ένι επειδή εκυκλοφορούσε η φήμη πως έγινε πολλά δύσκολο να πιάσεις απαλλαγή για ψυχολογικά τζιαι ήταν να σου βάλουν την τιμωρητική ‘εναλλακτική’ θητεία 32 μηνών σαν καθαριστής μες το στρατόπεδο. Μετά επέρασα δόκιμος τζιαι ήταν να αρχίσω να φκαίνω 5 φορές την εβδομάδα μέσο όρο, πράγμα που κάμνει πιο υποφερτή την κατάσταση αφού ζω ένα μέρος της ζωής μου έξω, αν τζιαι εσυνέχισα να είμαι σε δίλημμα.
Που τη στιγμή που εν αναγνωρίζουν το δικαίωμα της αντίρρησης συνείδησης σαν λόγο να φύεις τζιαι βάλλουν σε φυλακή άμα δηλώσεις ολικός αρνητής στράτευσης, εν έσιει άλλο τρόπο να φύεις εκτός που ψυχολογικά. Προσωπικά τούτος ο τρόπος εν μου αρέσκει, νιώθω πως εν νίκη του στρατού το να δηλώσω πως έχω ψυχολογικά για λλόου τους, τζιαι πιστέφκω πως άμα φκάλεις τα 2 χρόνια είσαι παραπάνω σε θέση να κρίνεις τον στρατό τζιαι να μετρά η γνώμη σου επειδή επέρασες ότι επεράσαν ούλλοι. Επίσης ο στρατός προσφέρει σου χρήσιμες εμπειρίες που εν θα βρεις αλλού. Παραδέχουμαι όμως πως αν δεν ήμουν δόκιμος ήταν να φκω πελλός, όσο τζιαι να με χαλά η ιδέα προτιμώ το που να τους δώκω 2 χρόνια, εν τους αξίζει.

• Τι προσφέρει ο στρατός σήμερα σε ένα 18χρονο; Αξίζει κατά τη γνώμη σου να εκπληρώνει κάποιος τη θητεία του;
Τούτο νομίζω εξαρτάται που τον καθένα, που το πόσο εν να τον πειράξει η κατάσταση μέσα, που το πόσο δεκτικός ένι στες οποιεσδήποτε νέες εμπειρίες τζιαι που το πόσο εν να καταφέρει να βρει θετικά πράματα μέσα στα σκατά. Θετικά πράματα υπάρχουν. Για παράδειγμα, εγώ έχω πολλά καλλύτερη ιδέα της κυπριακής πραγματικότητας πηγαίνοντας στον στρατό, γνωρίζεις πάρα πολλή κόσμο που ούλλα τα κοινωνικά στρώματα τζιαι που ούλλες τες πάστες ανθρώπου. Αν ακόμα πάεις τζιαι Ελλάδα σαν δόκιμος, οι ανθρώποι που γνωρίζεις τζιαμέ μπορεί να διευρύνουν πολλά τους πνευματικούς τζιαι ιδεολογικούς ορίζοντες σου. Εκτιμάς την ποικιλία της κοινωνίας.
Εν γεγονός πως ο στρατός εν μια μικρογραφία της κοινωνίας, θωρείς πως ένι να είσαι τζιαι να δουλέφκεις σαν μέρος ενός συνόλου, μαθαίνεις πως να συμπεριφέρεσαι τζιαι να αντιμετωπίζεις διαφόρες καταστάσεις τζιαι δυσκολίες που ίσως να μεν έβρισκες στο προστατευμένο περιβάλλον του σχολείου τζιαι της οικογένειας σου. Αντιμετώπιζοντας την μοναξιά, την έλλειψη ύπνου, καλού φαγιού τζιαι άσκησης, εκτιμάς παραπάνω τζείνο που στερήσαι, ενώ αναγκάζεσαι να δεις τα όρια, τες αντοχές σου τζιαι να τα σπρώξεις όσο εν πάει, μαθαίνοντας ταυτόχρονα καλλύτερα τον εαυτό σου.
Παρόλα αυτά, εν είμαι σίουρος αν τούτα ούλλα αξίζουν τα 2 χρόνια καταπίεσης στις συνθήκες που επεριέγραψα πιο πάνω. Εν θα είμαι ποττέ σίουρος αν έκαμα καλά που έμεινα, το μόνο που εν σίουρο ένι πως για να κάμεις το στρατό πρέπει να βρεις ένα καλό λόγο για να τον υπομείνεις.

• Πιστεύκεις στην αναγκαιότητα ύπαρξης του στρατού; Αν όχι, είσαι σε θέση να προτείνεις μια εναλλακτική λύση, όπου ο στρατός θα ήταν πλέον αχρείαστος στο νησί;
Ο στρατός σίουρα ενεν αναγκαίος για μια χώρα όπως στην Κύπρο, αφού τζιαι εκπαιδευμένοι να ήμασταν το μέγεθος του στρατού μας εν μικρό σε σύγκριση με τους γείτονες μας. Ούτε πιστέφκω πως ο κίνδυνος που αντιμετωπίζει η Κύπρος τωρά εν που τους Τούρκους με όπλα, έρκεται που τα πάνω τζιαι ονομάζεται καπιταλιστικό σύστημα τζιαι Τρόικα, οπότε τα 2 χρόνια στο στρατό εν δικαιολογούνται. Πόσο μάλλον άμα ο στρατός σου εν ένα θέατρο. Εναλλακτική λύση ένι η κατάργηση της υποχρεωτικής θητείας τζιαι να κατανοήσει η κοινωνία πως ένεν με τα όπλα που εν να βοηθηθεί τούτος ο τόπος αλλά με παιδεία. Βέβαια πρακτικά τούτο εν δύσκολο χωρίς συνεννόηση με την άλλη πλευρά. Αρχικά πρέπει να αρχίσουμε εμείς που εβιώσαμε το στρατό να ασχολούμαστε με το θέμα τζιαι όι να παρετούμε επειδή ετελιώσαμεν τον, τζιαι να ληφθούν τα πιο εφικτά μέτρα όπως μείωση θητείας τζιαι βελτίωση συνθηκών διαβίωσης μέσα.

• Πως βλέπουν το στρατό οι φαντάροι που εν μαζί σου; Υπάρχει γενικώς μια καθολική αποδοχή του θεσμού;
Πολλά λίοι πιστέφκουν πως πρέπει να καταργηθεί εντελώς ο θεσμός, αν τζιαι συμφωνούν πως εν πολλύς ο τζιαρός. Κανένας εν θέλει να εν μέσα, ούλλοι σχεδόν, που τον αρχαιότερο μόνιμο ως το τελευταίο βλότσι περιμένουν να φκουν, κάτι που αποδεικνύει πως κανένας εν πιστέφκει στα αλήθκεια σε τζίνο που κάμνει, αλλά άμα τους ρωτήσεις πιστέφκουν πως χρειάζεται λόγω Τουρκικής απειλής. Αν μεν εγίνετουν τούτη ούλλη η προπαγάνδα στα σχολεία για την εθνική απειλή εμπόρεν ναν διαφορετικά τα πράματα. Έτσι όπως ένι όμως, εν να υποστηρίξουν πως τούτο που χρειάζεται ένι να γίνει πιο επαγγελματικός τζιαι μάχιμος ο στρατός, όι να καταργηθεί.

• Τι συμβουλή(ές) θα έδινες σε έναν τελειόφοιτο που καλείτε αυτό το Καλοκαίρι να καταταγεί;
Να πάει έστω για λίο τζιαρό να δει τι σημαίνει στρατός. Όσο ιδεολογικά αντιμέτωπος τζιαι να είσαι στο στρατό, αν μεν πάεις μέσα εν θα καταλάβεις ποττέ πως ένι στα αλήθκεια. Που τζιαμέ τζιαι μετά εξαρτάτε που το κάθε άτομο όπως είπα πριν, που το πόσο εν να τον πειράξει η κατάσταση μέσα, που το πόσο δεκτικός ένι στες οποιεσδήποτε νέες εμπειρίες τζιαι που το πόσο εν να καταφέρει να βρει θετικά πράματα μέσα στα σκατά. Άμα πάεις για δόκιμος τα πράματα εν κάπως πιο υποφερτά τζιαι πιστεφκώ η εμπειρία της Ελλάδας αξίζει τον κόπο, αν τζιαι μετά που έρκεσαι Κύπρο εν μαλακία. Το μόνο που λαλώ ανεπιφύλακτα ένι πως πρέπει να κάτσεις να σκεφτείς σοβαρά τους λόγους που έσιεις να μείνεις τζιαι τζίνους για να φύεις τζια μετά να αποφασίσεις, όι να κάμεις κάτι επειδή σου το είπαν άλλοι. Εν δύσκολη απόφαση να μείνεις, τζιαι κάποτε ακόμα πιο δύσκολη να φύεις.

 

6η πιο στρατιωτικοποιημένη χώρα παγκοσμίως η Κύπρος. Βρίσκεται μαζί με την Ελλάδα πολύ πιο ψηλά από Τουρκία και ΗΠΑ

Όλοι ξέρουμε ότι η Κυπριακή Δημοκρατία έχει ένα υποτυπώδες αμυντικό σύστημα το οποίο χρόνο με το χρόνο –κατά γενική ομολογία– συρρικνώνεται. Ωστόσο, η Κύπρος συγκαταλέγεται ανάμεσα στις δέκα πιο στρατιωτικοποιημένες χώρες του πλανήτη ξεπερνώντας κράτη όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής αλλά και την Τουρκία.

Σύμφωνα με έκθεση του γερμανικού οίκου ΒΙCC (Βonn Ιnternational Center for Conversion) ο οποίος ασχολείται με τη στρατιωτική κατάσταση ανά το παγκόσμιο, η Κύπρος είναι σήμερα έκτη στον σχετικό κατάλογο πίσω από Ισραήλ, Σιγκαπούρη, Συρία, Ρωσία και Ιορδανία, ενώ τη δεκάδα συμπληρώνουν το Αζερμπαϊτζάν, το Μπαχρέιν και η Σαουδική Αραβία.Οι ΗΠΑ, παραμένουν πρώτες σ’ ό,τι αφορά στον αμυντικό προϋπολογισμό με 689 δισεκατομμύρια δολάρια, αλλά στον κατάλογο του ΒΙCC βρίσκονται στην 30ήθέση.

Σύμφωνα με τον παγκόσμιο δείκτη στρατιωτικοποίησης (Global Μilitarization index) η Ελλάδα βρίσκεται στη 14η θέση και η Τουρκία στην 24η. Ο αναθεωρημένος δείκτης στρατιωτικοποίησης δόθηκε στη δημοσιότητα από το ΒΙCC πριν λίγες μέρες και στηρίζεται στη βάση των στοιχείων του ίδιου του οργανισμού αλλά και από άλλες πηγές όπως το ινστιτούτο SΙΡRΙ της Στοκχόλμης, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας και το ινστιτούτο ΙΙSS.

Ο αναθεωρημένος παγκόσμιος δείκτης στρατιωτικοποίησης (ΠΔΣ) του 2012 βασίζεται σε στοιχεία του 2011 (δηλαδή το τελευταίο έτος που υπάρχουν διαθέσιμα δεδομένα) και αποτελεί τη σύγκριση των αμυντικών δαπανών επί του ΑΕΠ και τις δαπάνες στην υγεία, συγκρίνει αριθμό στρατιωτών με γιατρούς αλλά και τον βαρύ οπλισμό στις ένοπλες δυνάμεις των χωρών. Στη βάση αυτών των στοιχείων το 2011 έξι από τις δέκα πιο στρατιωτικοποιημένες χώρες του πλανήτη βρίσκονται στην περιοχή της Μέσης Ανατολής (χωρίς να υπολογίζεται η Κύπρος). Επίσης σημειώνεται πως στις πρώτες δέκα δεν περιλαμβάνεται χώρα από την Αφρική ή τη Λατινική Αμερική. Στις αξιοσημείωτες αλλαγές, σε σύγκριση με το 2010, είναι πως Ελλάδα και Νότιος Κορέα έχουν βγει εκτός της πρώτης δεκάδας και τη θέση τους πήραν Μπαχρέιν και Αζερμπαϊτζάν.

Σ’ ό,τι αφορά στο τρίγωνο Κύπρος-Ελλάδα-Τουρκία η έκθεση του ΒΙCC αναφέρει τα εξής: «Το υψηλό επίπεδο στρατιωτικοποίησης της Κύπρου (6η θέση) και της καταχρεωμένης Ελλάδας (14η θέση) ξεχωρίζει, ενώ ο βαθμός στρατιωτικοποίησης στον άμεσο γείτονά τους, την Τουρκία (24η θέση) είναι σταθερά χαμηλότερη». Όπως αναφέρεται και στην προηγούμενη έκθεση του 2011 ο υψηλός δείκτης στρατιωτικοποίησης σε Ελλάδα και Κύπρο είχε να κάνει με το Κυπριακό πρόβλημα και την αντιπαράθεση με την Τουρκία. Πιο συγκεκριμένα: «Το άλυτο πρόβλημα στην Κύπρο αντικατοπτρίζεται στη συνεχιζόμενη υψηλή στατιωτικοποίηση (1990: 3η θέση, 2000: 5η θέση, 2009: 7η θέση)». Ο υψηλός δείκτης στρατιωτικοποίησης της Ελλάδας οφείλεται από τη μια στην ύπαρξη του Κυπριακού αλλά και τη συνεχιζόμενη αντιπαράθεση με την Τουρκία.

Στην περσινή έκθεση αναφερόταν πως «αυτές οι υψηλές αμυντικές δαπάνες, που χρησιμοποιήθηκαν για μεγάλες αγορές οπλικών συστημάτων στο παρελθόν, μπορεί να είναι μια από τις αιτίες για την οικονομική κρίση».

Οι αναφορές για Ελλάδα και Κύπρο συνδέονται μέσα στην έκθεση με την κατάσταση στη Γερμανία. Δεν είναι τυχαίο ότι στην έκθεση του 2011 αφού καταγράφεται για Κύπρο και Ελλάδα ως αιτία του υψηλού δείκτη στρατιωτικοποίησης η ύπαρξη του κυπριακού προβλήματος, προστίθεται αμέσως μετά πως η Γερμανία μετά την ενοποίησή της μείωσε κατά πολύ τις αμυντικές δαπάνες υποχωρώντας από την 36η στην 86η θέση μεταξύ των ετών 1991 και 2009. Όχι άσχετη με τη γενική συμπεριφορά των Γερμανών σ’ ό,τι αφορά τις χώρες που βρίσκονται σε δύσκολη οικονομική κατάσταση (και αφορά Κύπρο και Ελλάδα) είναι και η αναφορά στη φετινή έκθεση για τα μέτρα λιτότητας που έλαβε η γερμανική κυβέρνηση μειώνοντας τον προϋπολογισμό των Ομοσπονδιακών Ενόπλων Δυνάμεων (Βundeswehr) με στόχο η μείωση να φτάσει τα 8,3 δισεκατομμύρια ευρώ μέχρι το 2015.

  Πηγή: philenews.com

Αντικλείδι , http://antikleidi.wordpress.com

Bomb shelters

This is an email we received from a person from the Jewish voice for Peace

 

Dear Cypriots,

 

I wear many hats. I’m a dad, a videographer, a Jewish Israeli, a veteran. But I’m telling you my story, and asking you to forward this email and ask your friends to sign this letter to President Obama about US military aid to Israel, as a human being, as a citizen of the world, and as someone who deeply cares about the people in Israel and Gaza.

My wife, kids and I live just on the outskirts of Tel Aviv, Israel, where life during the past weeks for the most part carried on as normal.

There were four sirens in the eight days of the Israeli operation, which means we had to move into a room in the house that has reinforced concrete walls. In our case, we went down to our apartment building’s bomb shelter for 10 minutes—as far as I know every apartment building in Israel has one. Fortunately, the kids took it well and were not scared.

In the south close to the border with Gaza where I’ve been working, life is much, much different.  People who could do so temporarily moved northward and stayed with family and friends out of rocket and mortar range.

Being outdoors when the siren goes off in the south is quite scary. Most rockets are relatively small, up to 12 pounds of explosives, and cannot bring down a building. But in the open space they splatter lots of metal fragments.

The bigger long distance rockets that were fired at lower intervals were the “Fajar” Rockets that carry 90 lbs of explosives. They cannot bring down a building but can destroy an apartment and killed 3 people in an apartment building. People in bomb shelters are considered to be safe.

And of course, the Iron Dome defense system reportedly destroyed 85% of rockets headed towards Israeli populated areas.

Still, in the south, the sirens went off many times a day and there was no school and no work because parents naturally wanted to be near their kids.

In contrast, in Gaza, the bombs dropped by the Israeli military ranged from 500 to 1,000 pounds, and in the past, also 2,000 pounds.  Ten or 20 times more powerful than those which they have sent our way.

When I’d go to our bomb shelter with my family, I would think of families like mine in Gaza. They had no sirens, no Iron Dome defense, no shelters, and because they are essentially trapped, nowhere to go.

But mostly, I thought about how terrified I’d be during the bombings.

There is no safe place to go in Gaza.

It wouldn’t matter if buildings had shelters since the Israeli bombs often flatten the building they hit. There’s literally nothing left.

I want you to ask your friends to sign this letter to President Obama asking him to make aid to Israel contingent on not using it to target civilians because there is no military solution. Not for Palestinians. Not for us Israelis.

To reach a true peace for all of us, Israeli and Palestinian, our governments must choose diplomacy over more bombing. The Israeli government must end its terrible siege of the Palestinians.

And the US must stop sending my government weapons they know will be used to violate the law and harm civilians.

I am happy we’ve reached a cease-fire and I hope this will lead to negotiations with the Hamas government. I remind myself that the British in pre-state Israel also considered the Israeli political groups terrorist entities.

With hopes for a fair and lasting peace for both of our peoples,

 

Amir Terkel

P.S. I’ve attached pictures I’ve taken in the south over the last few days. Happily and luckily no one was hurt in these locations (they were all indoors) but you can see how scary it must have been.

There are also photos from Gaza (that I did not take obviously) for a sense of scale and proportion.

 

 

Free the Shministim – Israel’s young Conscienious Objectors

The Shministim are Israeli high school students who have been imprisoned for refusing to serve in an army that occupies the Palestinian Territories. December 18, 2008 marked the launch date of a global campaign to release them from jail. Since then another Shministim letter was drafted for 2010, and now, in 2012, another group of Shministim are refusing and being imprisoned.

Send your message to Israel, sign the letter: http://december18th.org/

 

Meet the Shministim

Moriel Rothman – 2012

Name: Moriel Rothman
Age: 23
Location: Jerusalem

Moriel Rothman

Why I am one of the Shministim:
“…But it cannot be said lightly, the time has long passed for gentle language and “hear-able” rhetoric: The Occupation– which is the IDF’s primary function these days- is cruelty and injustice manifest. The Occupation is anti-God, anti-Love and staggeringly, constantly violent. The Occupation is based on a system of racial/ethnic separation that does, in fact, resemble South African Apartheid and segregation in the Southern United States until the 1960s. And this “temporary” Occupation is not “on its way out,” but is rather growing in strength every single day. There is almost zero political will within Israel’s government to end it, and the Israeli public has largely accepted the status quo, in which the occupation is basically a theoretical question, and one of which many have grown tired. But the occupation can only be theoretical if you are not occupied, and thus my refusal to support the occupation by serving in the IDF is also an act of solidarity with Palestinians living under occupation.”

Alon Gurman – 2012

 

Alon Gurman, 19

Name: Alon Gurman
Age: 19
Location: Tel Aviv
Why I am one of the Shministim:

“ My refusal to serve in the Israeli military, in addition to being a refusal to take part in occupation and apartheid, is an act of solidarity with our Palestinian friends living under Israeli regime, and those who bravely choose to struggle against it.”

Released by the army without being imprisoned

Read more…

Noam Gur – 2012

Name: Noam Gur
Age: 18
Location: Kiryat Motzkin
Why I am one of the Shministim:

“ For years I have been told that this control is supposed to protect me, but information about the suffering caused due to terrorizing the Palestinian population is omitted from the story…”

 

 

First Sentence: April 16 – April 25 2012 (10 days)

Second sentence: April 29th – May 8th (10 days)

 

Read more…

Or Ben-David Katz – 2010

Name: Or Ben-David
Age: 19
Location: Jerusalem
Why I am one of the Shministim:

“I refuse because I want to make a difference. I want all those Palestinian youths who have lost hope to see that there are Israelis who care and who make a different choice. I want all those of my friends who became soldiers or who are about to become soldiers to see that things don’t have to be the way they are…”
Pre-Sentence: 28th Sept. 2009 (7 days of confinement to base)
First Sentence: 
29th Oct. 2009 (20 days)
Second Sentence: 16th Nov. 2009 (20 days)
Third Sentence: 15th Dec. 2009 (34 days)

Read more…

Efie Brenner – 2010

Name: Efi Brener
Age: 18
Location: Rishon Le Zion (a suburb of Tel-Aviv)

Why I am one of the Shministim:
“I object to oppression, whether it is committed by a hierarchical organisation, such as the military is, or whether it is committed by the human species against animals.”
First Sentence: 22nd Oct. 2009 (10 days)

Read more…

Tamar Katz – 2009

Name: Tamar Katz
Age: 19
Location: Tel-Aviv
Why I am one of the Shministim:

“I refuse to enlist in the Israeli military on conscientious grounds. I am not willing to become part of an occupying army, that has been an invader of foreign lands for decades, which perpetuates a racist regime of robbery in these lands, tyrannizes civilians and makes life difficult for millions under a false pretext of security.”
First Sentence: 28th Sept. – 10th Oct. 2008 (12 days)
Second Sentence: 
12th – 30th Oct. 2008 (18 days)
Third Sentence: 1st – 22nd Dec. 2008 (21 days)

Read more…

Yuval Ophir-Auron – 2009

Name: Yuval Ophir-Auron
Age: 19
Why I am one of the Shministim:
“I am convinced that it is no one but ourselves who determines that it is our fate to live by the sword. There is another way, which is not the way of war. This is the path of dialogue, of understanding, of concession, forgiveness, of peace.
I believe that a person should take responsibility and feel reconciled to the way he chooses. This is why I shall not join an army behind whose actions I cannot stand and whose behavior I cannot justify.”
First Sentence: 24th Nov. – 5th Dec. 2008
Second Sentence: 7th – 14th December 2008

Read more…