Με αφορμή τις σημερινές παρελάσεις… Ο εθνικισμός είναι συνταγή υποταγής – είναι ιδεολογία θανάτου

Κείμενο της μαθητικής ομάδας Σκαπούλα

Τα εθνικά τα ιδεώδη χάπια της αποχαύχωσης

που τα πλασάρουν οι εμπόροι σε χαύνους καταναλωτές

πατρίδα έννοια συνώνυμη με την απάτη και τη βία

οι νταβατζήδες της μιζέριας μας υμνούν τα όσια της φυλής

 

Παρελάσεις: Μαζί τους αναδύεται η μπόχα του μιλιταρισμού και του φασισμού. Αναδείχτηκαν από τη χιτλερική νεολαία, μεταφέρθηκαν στην Ελλάδα από το Μεταξά, και στη Κύπρο ήρθαν ως μέρος του εκπαιδευτικού συστήματος που υιοθετήθηκε μετά την ανεξαρτησία, που βασίστηκε  σε μεγάλο βαθμό πάνω στο ελληνικό. Οι παρελάσεις επιβάλλουν την ομοιομορφία, διαχωρίζουν τους μαθητές σε καλούς-κακούς και μέτριους (η θέση του σημαιοφόρου είναι ιδιαίτερο καμάρι για κάποιους) και λειτουργούν ως προθάλαμος για τη στρατιωτική πειθαρχία. Είναι ένας τρόπος να φανατίσουν τους μαθητές με το πατριωτικό ιδεώδες. Είναι η προβολή μιας υποταγμένης μάζας, που χαιρετά τη πολιτική εξουσία και που αναγνωρίζει τη θέση της ως υπήκοος των κυρίαρχων…

Όταν ο εθνικισμός και ο μιλιταρισμός βγαίνουν για παρέλαση, δε μπαίνουμε στη γραμμή!

Όπως και κάθε χρόνο, εμείς οι μαθητές καλούμαστε να παρελάσουμε και να συμμετέχουμε ενεργά στις (σχολικές και μη) εθνικές φιέστες για την 25η μαρτίου και την 1η απριλίου. Η «εθνική ταυτότητα» που βλέπουμε στη Κύπρο είναι σχετικά πρόσφατο δημιούργημα, από την αγγλοκρατία ουσιαστικά, (εκεί στα τέλη του 19ου αιώνα) που διαχώρισε τους ανθρώπους σε έλληνες και τούρκους για να εξυπηρετήσει τα συμφέροντά της. Την πράξη αυτή αγκάλιασαν τα ντόπια αφεντικά και η εκκλησία αφού βρήκαν τρόπο να προασπίσουν τα οικονομικά τους συμφέροντα. Πως; Η προσήλωση στο «εθνικό όραμα» των δύο κοινοτήτων έβαλε φρένο στις δικοινοτικές απεργίες και τους αγώνες των δεκαετιών ’30 και ’40, αφού πλέον ο εχθρός αναγνωριζόταν όχι στη μούρη του αφεντικού, αλλά στο πρόσωπο κάποιου άλλου εργαζόμενου.

Σχολεία – κλουβιά & κλούβια ιδανικά…

Από τις πρώτες κιόλας τάξεις του δημοτικού τρώμε στη μάπα το εθνικό ιδεολόγημα. Μαθήματα ιστορίας σε γαλανόλευκο φόντο, παρελάσεις, εθνικές γιορτές και επέτειοι και σημαίες συνθέτουν σημαντικό κομμάτι της σχολικής πλύσης εγκεφάλου. Μας μαθαίνουν ότι είμαστε έλληνες, ότι είμαστε κομμάτι αυτής της «ένδοξης ιστορίας», είτε το θέλουμε είτε όχι. Γιατί; Επειδή θέλουν μαθητές που θα μεγαλώσουν και θα γίνουν καλοί υπήκοοι του συστήματος, πατριώτες, νομοταγείς και υποταγμένοι. Γιατί στην τελική αυτό ήταν ο σκοπός από την αρχή. Τα εθνικά ιδεώδη θέλουν να μας πείσουν πως οι καταπιεσμένοι και οι καταπιεστές ανήκουν στο ίδιο σώμα, ουσιαστικά να κρύψουν τις ανισότητες αυτής της κοινωνίας πίσω από το μανδύα του έθνους.

Συχνά πυκνά ακούμε διάφορα καλέσματα από τον πρόεδρο της δημοκρατίας, τον υπουργό παιδείας και διάφορα αφεντικά για ενότητα με βάση τα εθνικά κριτήρια, είτε για την οικονομία, είτε για το κυπριακό και ούτω καθεξής. Η εθνική ενότητα μας φέρνει αναγούλα! Γιατί το εθνικό συμφέρον είναι το συμφέρον των αφεντικών, όλων εκείνων που μας ταΐζουν τα εθνικά παραμύθια με το φτυάρι, και εμείς δεν έχουμε κανένα κοινό συμφέρον με όσους μας κλέβουν τη ζωή και μας επιβάλλουν τους καταναγκασμούς του σχολείου, του στρατού και της δουλειάς. Ο πατριωτισμός βρωμάει υποδούλωση, αφού έτσι ο καταπιεστής γίνεται αδερφός σου, μέσα στα πλαίσια της φαντασιακής κοινότητας του έθνους.

Ας το θέσουμε πιο απλά. Παλαιότερα, τα αφεντικά βασίζονταν στη χρήση της βίας από την αστυνομία και το στρατό για να διατηρήσουν τη κυριαρχία τους, όμως σήμερα αυτή τη δουλειά έχει αναλάβει η σχολική μηχανή, που στα γρανάζια της ισοπεδώνει οτιδήποτε διαφορετικό και ξερνάει εθνική ομοψυχία και ομοιογένεια. Τι καλύτερος τρόπος άλλωστε για να υποδουλώσουν τη κοινωνία από το να της δώσουν έναν «βάρβαρο» εχθρό, όποια χαρακτηριστικά του προσδίδονται κατά καιρούς, και να τονίζουν την ανάγκη συσπείρωσης απέναντι σε μια εξωτερική απειλή; Έτσι άλλωστε δικαιολογείται και η ύπαρξη τους, ως και καλά προστάτες μας από τους βαρβάρους.

Τα σχολεία παίζουν σημαντικό ρόλο στην αναπαραγωγή του εθνικισμού, και συχνά συμβάλουν η οικογένεια και η εκκλησία. Ουσιαστικά διαμορφώνουν τη νεολαία με συγκεκριμένα πρότυπα. Μας βαφτίζουν με τη βία και μας φορτώνουν τη θρησκεία τους, μας βάζουν να απαγγέλουμε τα αιμοδιψή τους ποιήματα και να κουβαλάμε τις σημαίες τους, μας βάζουν να παρελάσουμε και πάει λέγοντας. Και στις δύο πλευρές του νησιού μας λένε παρόμοια πράματα, ότι, ανάλογα, οι τάδε έσφαζαν και βίαζαν επομένως όσα έκαναν «οι δικοί μας» ήταν δικαιολογημένα. Σκατά! Οι πράξεις του εθνικού μίσους είναι κανιβαλισμός, πάντα σύμφωνα με τα συμφέροντα των αφεντικών, από την αγγλοκρατία μέχρι σήμερα.

Μια πατρίδα που σε καίει πως μπορείς να σεβαστείς;

Το σκηνικό αλλάζει. Οικονομική κρίση, απολύσεις, ανεργία, ακόμα και στη Κύπρο σιγά σιγά γίνονται μέρος της καθημερινότητας μας. Οι εκκλήσεις για εθνική ενότητα παίρνουν άλλη διάσταση, αφού αποτελούν μέρος της επίθεσης στην αξιοπρέπεια μας. Εκείνοι που μας καλούν να σφίξουμε λίγο το ζωνάρι (λίγο μωρέ, όχι πολύ… προς το παρόν) στο όνομα του εθνικού καλού είναι αυτοί που χωρίς δεύτερη σκέψη θα σπρώξουν μεγάλα κομμάτια της κοινωνίας στην εξαθλίωση, είναι αυτοί που μας εκμεταλλεύονται και μας καταπιέζουν καθημερινά. Νομίζουν θα τη βγάλουν καθαρή… στο χέρι μας είναι να τους διαψεύσουμε.

Και γι’ αυτό είμαστε προδότες!

Γιατί ξέρουμε πως τους εθνικούς διαχωρισμούς τους επιβάλει η πολιτική, οικονομική και θρησκευτική εξουσία. Γιατί ξέρουμε πως στην πραγματικότητα δεν έχουμε τίποτα να χωρίσουμε με τους τ/κ μαθητές. Γιατί ξέρουμε πως οι διαχωρισμοί που χαράσσουν τα σύνορα και το εθνικό μίσος είναι πλαστοί και το μόνο που κάνουν είναι να καλύπτουν την άνιση, ιεραρχική δόμηση αυτού του κόσμου. Τα εθνικά ιδεώδη προσπαθούν να κρύψουν αυτό που αναδύεται όλο και πιο ξεκάθαρα: ο εχθρός παντού και πάντα είναι ίδιος: το κράτος, το κεφάλαιο και κάθε εξουσία. Γιατί αναγνωρίζουμε τους ρόλους μας ως εργάτες του αύριο, όπου ξημερώνει ένα μέλλον δίχως προσδοκίες, μας πλαθουνε ως αναλώσιμο και χειραγωγήσιμο εργατικό δυναμικό, πνιγμένο στη υποτέλεια και καταδικασμένο να κρατήσει αυτή τη καπιταλιστική πυραμίδα της καταπίεσης ζωντανή. Γιατί απαρνιόμαστε πολεμικά την επιβολή της “εθνικής συναίνεσης” και τασσόμαστε συνειδητά στο στρατόπεδο των κολασμένων- χαράζοντας προοπτικές και μονοπάτια έμπρακτης ταξικής αντίστασης. Δε θα γίνουμε τροφή για τα θηρία! Γι’ αυτό λοιπόν αρνούμαστε κάθε εθνικό παραμύθι και κάθε εθνικιστικό φρόνημα.

Εμείς προτείνουμε τη δημιουργία μιας αυτοοργανωμένης μαθητικής κοινότητας αγώνα, που θα οργανώνεται και θα δρα πέρα από εθνικούς διαχωρισμούς και περιχαρακώσεις. Που θα πολεμά στη πράξη την υποταγή που επιβάλει η εθνική ενότητα, που απέναντι στη κανονικότητα του εθνικισμού θα αντιτάξει την αξιοπρέπεια και την αντίσταση…

Sidet buyuleyijidir sidet umutur

Umut suz ve sesiz bir

Sesiz bir dunada

Η βίαιη αντίσταση είναι η μόνη ελπίδα

σε μια χώρα δίχως ελπίδα και φωνή

Κάθε πατρίδα είναι φυλακή

Σαμποτάζ στις παρελάσεις και κάθε εθνική γιορτή

Μαθητική Ομάδα Σκαπούλα

Η Κύπρος σύρνεται στον Ιμπεριαλιστικό πόλεμο στην Μέση Ανατολή

“Όπως σημειώνεται, η βάση είναι ένας σημαντικός ενδιάμεσος σταθμός για τους Βρετανούς στρατιώτες που μετακινούνται προς και από το Αφγανιστάν και έχει χρησιμοποιηθεί για αποστολές παρακολούθησης πάνω από το Ιράκ, αλλά μέχρι στιγμής δεν έχει χρησιμοποιηθεί για την πραγματοποίηση αεροπορικών επιθέσεων.”

“Οι Times προσθέτουν ότι η βάση του Ακρωτηρίου θεωρείται ως ένα «αβύθιστο αεροπλανοφόρο», με περίπου 2.500 Βρετανούς στρατιώτες και πολίτες να βρίσκονται στην περιοχή ανά πάσα στιγμή.”

“Είμαστε σε συνεννόηση με τους εταίρους μας, θέλουμε να συμβάλουμε στην αντιμετώπιση της απειλής που προέρχεται από την οργάνωση του λεγόμενου Ισλαμικού Κράτους”

–  όλα τα πιο πάνω από Sigmalive, Σεμπτέμβριος 2014

Δεν ήταν τυχαία τα άρθρα των τελευταίων μηνών. Το ένα μετά το άλλο άρθρο διαλαλούσε για την απειλή των Ισλαμιστών κατά των Ευρωπαικών αξιών, για τον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας, κατά των αποκεφαλισμών (η Σ. Αραβία αποκεφαλίζει δεκάδες ανθρώπους κάθε χρόνο για αδικήματα όπως ‘’μαγεία’’, ‘’ασέβεια’’ κ.α., αλλά το χέρι των επίδοξων ανθρωπιστών δεν αγγίζει εκεί, αυτοί είναι δικοί μας), κατά βαρβάρων, κατά των αδίστακτων ανατολίτων ξεσηκώνοντας ένα ακόμα κύμα υστερίας μακρία από οποιαδήποτε ‘’νηφάλια’’(όπως τόσο τους αρέσει να λένε) εκτίμηση της κατάστασης. Άμέτρητα άρθρα και εκπομπές για την απειλή που συνιστούν οι τζιχαντιστές για την Κύπρο. Μάλιστα οι του Σίγμα αποφάσισαν να προσθέσουν και ειδική κατηγορία για το θέμα. Και έτσι το χαλί στρώθηκε χωρίς ιδιαίτερη αντίδραση. Και στρώθηκε πάνω στην προσπάθεια καλλιέργειας κλίματος φοβίας, υστερίας, ”σύγκρουσης των πολιτισμών”. Οι πολυαγάπητες θεωρίες περί πολυ-πολιτισμικότητας και της ΕΕ σαν soft power πήγαν περίπατο.

Ελλείψη μιας ξεκάθαρης ταξικής πολιτικής, όλες οι απόψεις που ακούγονταν γύρω από τα γεωπολιτικά ζητήματα (από την Ρωσσία μέχρι την Μ. Ανατολή), εξέφραζαν διάφορες μερίδες και ανησυχίες της αστικής τάξης και ποτέ τις επιπτώσεις τους στον απλό κόσμο, τα λαικά στρώματα και τους μικρούς επαγγελματίες. Η διαφορά για παράδειγμα του Φιλελεύθερου με τις υπόλοιπες αστικές εφημερίδες (Καθημερινή, Πολίτης, Αλήθεια) και ενημερωτικά πορτάλ (Σίγμα κτλ) στο θέμα της Ρωσσίας και τις κυρώσεις εναντίων της, δείχνουν του λόγου το αληθές. Μάλιστα, το ύφος χιλίων καρδιναλίων που ύψωναν και συνεχίζουν να κάνουν, δεν αφήνει κανένα περιθώριο για το πόσο σοβαρά έχουν πάρει το ζήτημα.

Οι άνθρωποι δεν σύρνονται εύκολα σε πόλεμο, ιδίως οι Κύπριοι που έζησαν τα γεγονότα του 1974 αλλά και παλαιότερα. Οπόταν ο ιδεολογικός πόλεμος και η προετοιμασία του εδάφους για λαική χειροκρότηση ή τουλάχιστον μη αντίστασης σε αυτή την επιζήμια για τα συμφέροντα του λαού πολιτική έγινε πραγματικά επιμελημένα. Πολίτης, Σίγμα, Καθημερινή πρωτοστάτησαν στην λοιδορία όποιας εναλλακτικής φωνής, είτε κομμουνιστικής αλλά έστω και δημοκρατικής. Πρόβαλλαν ξεκάθαρα τα συμφέροντα των Αμερικανών ως σωτήρες και εκδημοκρατιστές στην εξωτερική πολιτική, αντιχώντας την ρητορική της αμερικανικής ακροδεξιάς, αλλά και την Τρόικα στην εσωτερική πολιτική της χώρας. Λειτουργούσαν και λειτουργούν ακόμη με βάση τον ανταγωνισμό για το ποιος θα είναι αυτός που θα ενεργήσει καλύτερα σαν εκπρόσωπος τύπου της κυβερνητικής πολιτικής.

Όλοι όσοι εξέφραζαν τους κινδύνους που εγκυμονεί αυτή η πολιτική περιθωριοπιούνταν και συνεχίζουν να λοιδορούνται, είτε ώς “άλλοθι των τζιχαντιστών” είτε με το επιχείρημα της “έλλειψης εναλλακτικών”. Οι φιλελεύθεροι, κριτικάροντας την ίδια στιγμή τους φασίστες για την στρατιωτική τους κουλτούρα, ήταν οι πρώτοι που έβαλαν το χακί, με Αμερικανικό μάλιστα σήμα στο μπράτσο. Όχι αυτοί κυριολεκτικά, αυτοί θα κάνουν την δουλειά του γραφείου, στο πόλεμο πάνε “άλλοι”. Δεν ντρέπονται καθόλου, είναι τόσο κυνικοί και ας ρέει το αίμα των λαών από τα ιμπεριαλιστικά όπλα, ποτάμια,εμείς ας έχουμε την τηλεόραση μας, μπορούμε πάντοτε να κάνουμε ζάππινγκ. Μάλιστα έτσι για να γίνουν πιο πειστικοί οι φιλελεύθεροι κύκλοι επιστράτευσαν και δήθεν αριστερούς να μας μιλούν για αντιαμερικανισμό και άλλα κουτοπόνηρα. Ότι όλοι εμείς είμαστε δογματικοί και ρομαντικοί άλλων εποχών. Ελπίζω μονάχα αυτές οι εξελίξεις να τους έχουν δείξει που αποσκοπούσαν τα χιλιάδες σχόλια είτε σε προσωπικό επίπεδο είτε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Εδώ και δεκαετίες η ανάμιξη με όλους τους πιθανούς τρόπους στην Μ. Ανατολή του δυτικού ιμπεριαλισμού, με αιχμή της ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ, ήταν τρομερού μεγέθους. Ακόμα και με δικούς του όρους, έφερε το χάος, και κάθε νέα επέμβαση φέρνει ακόμα χειρότερο χάος. Ακόμα και οι καλοπροαίρετοι δεν μπορούν να πιστεύουν ότι το φάρμακο είναι ακόμη περισσότερη ανάμιξη. Το μόνο που θα κάνει η περισσότερη ανάμιξη είναι να δημιουργήσει με μαθηματική ακρίβεια τους επόμενους τζιχανιστές. Η ίδια ιστορία εδώ και δεκαετίες. Θα αρκούσε η υποστήριξη των κρατών περιοχής. Ότι και να κάνει πάντως η Αμερική, η Κύπρος δεν έχει καμιά δουλειά να εμπλέκεται εκεί. Αν υπήρχε έστω και η παραμικρή πιθανότητα οι τζιχαντιστές να είναι απειλή για την Κύπρο, αυτή η πιθανότητα εκατονταπλασιάζεται με την εμπλοκή της Κύπρου στον πόλεμο, σαν αυτοεκπληρούμενη προφητεία. Και έτσι, στην περίπτωση που συμβεί το οτιδήποτε στο νησί, αυτοί που έσυραν την Κύπρο στον πόλεμο καταστώντας το νησί πρακτικό στόχο (πρακτικός πλέον στόχος όχι γιατί περιεχόταν το νησί σε κάποιους φαντασιώδεις χάρτες της ΙΣΙΣ αλλά γιατί με πρακτικούς στρατιωτικούς όρους εδώ θα είναι μια από τι κύριες βάσεις εξόρμησης εναντίον τους) θα αποκομήσουν και το πολιτικό κέρδος από ένα νέο κύμα ακραίας συντηρητικοποίησης και κρατικής αυταρχικότητας που θα προκύψει.

Εκτός από την βρετανική βάση που μάλλον χρησιμοποιείται ήδη για βομβαρδισμούς, υπάρχει ενδεχόμενο να παραχαρωθεί η βάση Ανδρέας Παπανδρέου στην Πάφο, εμπλέκοντας για τα καλά την Κύπρο στον πόλεμο στην Μ. Ανατολή.

Μετά την αναφορά του υπουργού για εμπλοκή της Κύπρου, η βάρκα με τους 350 πρόσφυγες που εμφανίστηκε την ίδια μέρα στον ορίζοντα της κυπριακής πραγματικότητας θα έπρεπε να λειτουργήσει σαν χαστούκι στον κόσμο που άκουγε τον υπουργό με ευχαρίστηση και φαντασιώσεις για την Κύπρο ως γεωπολιτική δύναμη, ως σωτήρα και αιχμή του δόρατος του ευρωπαικού πολιτισμού.

Από την άλλη βλέπουμε αρκετό κόσμο και ιδιαίτερα νέους να μην ενδιαφέρεται καθόλου για το τι γίνεται σε ακτίνα 100 χιλιομέτρων από τις ακτές της Κύπρου. Ποιον λαό σφάζουν και για πιου τα συμφέροντα. Να συνεχίζουν να ζουν στον κόσμο τους, να θεωρουν έστω και υποσυνείδητα ότι η Κύπρος έχει παρέλθει των εποχών των εντάσεων και ότι δεν κινδυνεύουν σε ατομικό επίπεδο. Οπόταν γιατί να τους νοιάξει, αφού έμαθαν μέσω των θεσμών της αστικής δημοκρατίας να βλέπουν την πάρτη τους και την πούγκα τους.

Ε και τι έγινε αφού εμείς δεν πάμε στον πόλεμο; Ότι θέλουν ας κάνουν οι άλλοι.

Αλλά οι εξελίξεις σύντομα θα προσγειώσουν τους άπαντες, να μην νομίζει κανείς ότι θα ξεμπλέξει ατομικά από αυτή την κατάσταση και κυρίως να μην νομίζει κανείς ότι η Κύπρος δεν θα πληρώσει το τίμημα για αυτές τις επιλογές που κάνει.Βεβαίως ώς συνήθως τις συνέπειες θα τις ζήσει ο απλός κοσμάκης (όπως έγινε με τις κυρώσεις ενάντια στην Ρωσσία) και αυτοί που ευθύνονται θα έχουν εξαφανιστεί με το πρώτο αεροπλάνο. Όπως έκαναν και το 1974, όπως κάνει η αστική τάξη κάθε φορά που παίζει παιγνιδια στην πάνω στην πλάτη του λαού. Πρώτο μέλημα όλων, είναι να πάρουμε θέση ξεκάθαρη για τις πολύ επικίνδυνες εποχές που έρχονται.

ΌΧΙ στην συμμετοχή της Κύπρου στους Ιμπεριαλιστικούς πολέμους!

ΥΓ: Οι εθνικιστές είναι στα πάνω τους, αφού ο διακαής τους πόθος να εντάξουν την Κύπρο και επίσημα στο ΝΑΤΟ ολοένα και κοντεύει.

Άναμένουμε απάντηση της οργανωμένης Αριστεράς και του ταξικού κινήματος στο ζήτημα αυτό.

ΥΓ2: Και ένα επιδόρπιο για τα σύννεφα γενικευμένου πολέμου που φαίνονται στον ορίζοντα, από τους νέους εταίρους.

“Το ΙΚ πρέπει να νικηθεί”, υπογράμμισε ο Νετανιάχου, όμως πρόσθεσε: “Το να νικήσουμε το ΙΚ και να αφήσουμε το Ιράν (να υπάρχει) ως μια δύναμη που απέχει λίγο από το να αποκτήσει πυρηνικά όπλα είναι σα να κερδίζουμε τη μάχη και να χάνουμε τον πόλεμο”

Η αστική τάξη της Κύπρου αποφάσισε να ρισκάρει το αίμα μας για τα κέρδη της και την περιβόητη αναβάθμιση της γεωπολιτικής της θέσης, δεν υπάρχει διέξοδος χωρίς ξεκάθαρη απάντηση και αγώνα.

Πηγή: αγκάρρα