Συνέντευξη με έναν αναστόλα και ένα φαντάρο

Απο το καινούργιο (5ο) τεύχος του μαθητικού περιοδικού Σκαπούλα

  • Ήσουν φαντάρος. Ποια εν η εικόνα που επήρες για το στρατό; Ποίες εν οι πιο δυνατές σκέψεις, τζαι πια τα πιο δυνατά συναισθήματα που σου επροκάλουσε άμα ήσουν ακόμα μέσα, τζαι ποια τωρά;

 

Ο στρατός ήταν η χειρότερη φάση της ζωής μου ως τωρά. Ξέρω ότι υπάρχουν πολλά σχιειρόττερα πράματα στον κόσμο αλλά μιλώ που τη δική μου εμπειρία. Ήθελα που την πρώτη στιγμή να φύω, γιατί εζούσα στην πράξη τζείνο που εμισούσα παραπάνω, δηλαδή το να σε εξουσιάζουν τζαι να σου καταπατούν τα δικαιώματα τζαι την αξιοπρέπειά σου. Επίσης αηδίασα μέσα για θέματα που εν είχα καν σκεφτεί πριν πάω, όπως το πόσο παράλογα πράματα πρέπει να κάμνει κάποιος, γενικά πρέπει να μεν χρησιμοποιείς κριτική σκέψη, μόνο να υπακούεις. Ε προφανώς εμίσησα το στρατό τζαι έσυρε με πολλά στη ψυχολογία μου, είτε όταν ήμουν μέσα είτε όταν έφκαιννα έξω. Τωρά έχω στο νου μου ακόμα την εικόνα ενός αποπνικτικού χώρου, ήταν μια περίοδος που είχα χάσει την όρεξη μου γενικώς για τη ζωή.

 

• Γιατί επήρες την απόφαση να φύεις στο στρατό τζαι να μεν ολοκληρώσεις τη θητεία; Αμφιταλαντεύτηκες πολλά? Εμετάνιωσες το?

 

Εν αμφιταλαντεύτηκα σχεδόν καθόλου, ήδη πριν καταταγώ έν ήθελα να πάω, τζαι όταν εκατατάγηκα ήθελα να φύω που την πρώτη ημέρα. Ο λόγος που εν έφυα που την αρχή ήταν οι γονιοί μου. Αν εξαρτάτουν καθαρά τζαι μόνο που μένα, εννα έφευκα ακόμα πιο νωρίς απ’ ότι έφυα. Εν το μετάνιωσα ποττέ που έφυα, ήταν η καλύτερη απόφαση που εμπορούσα να πάρω.

 

• Τι προσφέρει ο στρατός σήμερα σε ένα 18χρονο;

 

Νομίζω ότι η πιο σημαντική προσφορά του στρατού ένει στην τελική ότι κάμνει σε να εκτιμάς τον χρόνο όταν εν είσαι μέσα. Κάμνει σε, όταν είσαι με άδεια για παράδειγμα, να εκτιμάς πράματα που είσχες δεδομένα, όπως το να έσχιεις ιδιωτικό χώρο, να μπορείς να λαλείς την άποψή σου, να γελάς όποτε θέλεις κτλ. Κατά τ’ άλλα μαθαίνεις πώς να τα φκάλλεις πέρα με πολλά άτομα στον ίδιο χώρο, αλλά οι σχέσεις εξουσίας που υπάρχουν στο στρατό καταστρέφουν σχεδόν κάθε δυνατότητα πραγματικής επικοινωνίας. Προφανώς σε μια μικρή περίοδο της θητείας μαθαίνεις τζαι πώς να πολεμήσεις.

• Προφανώς δεν πιστεύεις στην αναγκαιότητα ύπαρξης του στρατού. Ποια είναι για σένα η ιδανική εναλλακτική λύση με την οποία ο στρατός θα ήταν πλέον αχρείαστος στο νησί;

 

Η ιδανική λύση εννά ‘ταν η πλήρης αποστρατικοποίηση της Κύπρου που ούλλους τους στρατούς. Τούτο εν θα έρτει που μόνο του όμως, επιβάλλεται είτε η λύση του κυπριακού, είτε ένα μαζικό αντιμιλιταριστικό κίνημα τζαι που τες 2 πλευρές του νησιού. Δυστυχώς, παρ’ όλο που είμαστε πολλοί εμείς που «αναστολάρουμε», τζαι ε/κύπριοι τζαι τ/κύπριοι που εν θέλουν να πολεμήσουν ο ένας τον άλλον για χάρη των απανταχού εθνικιστών, φοούμαστε να πούμε τον πραγματικό λόγο που θέλουμε να φύουμε, γιατί ένεν αρκετός για να απαλλαγούμε. Ένα μαζικό αντιμιλιταριστικό κίνημα εννα γεννηθεί όταν οι «αναστόλες» φκάλουν πολιτικό λόγο τζαι αποκαλύψουν τους πραγματικούς λόγους που τη «φακκούν». Μακάρι να γίνει κάτι τέθκοιο, όμως μέχρι τότε υπάρχουν τζαι άλλα πράματα που μπορούν τζαι πρέπει να γίνουν: μείωση της θητείας, εναλλακτική θητεία ίση με την κανονική τζαι όι μέσα στα στρατόπεδα, αναγνώριση του δικαιώματος στην Αντιρρησίας Συνείδησης κ.α.

 

• Πώς αξιολογείς τη στάση της κοινωνίας προς τον στρατό? Πρέπει να αλλάξει? Αν ναι, πως προτείνεις να την αλλάξουμε?

Η πλειοψηφία του κόσμου πιστεύκει στην αναγκαιότητα της ύπαρξης του στρατού. Αν τζαι σχεδόν κάθε φαντάρος έσχιει τα παράπονά του, ελάχιστοι εν τζίνοι που εν πραγματικά καθολικά αρνητικοί έναντι στο στρατό. Προφανώς πιστεύκω πρέπει να αλλάξει τούτη η στάση, αλλά εν δύσκολο να πείσεις τον Κυπραίο ότι εν ασφαλές να ζήσει χωρίς στρατό τζαι όντως λείπουν μας τα επιχειρήματα δαμέ. Νομίζω ότι η μόνη θέση που απαντά στη συνήθη παρατήρηση ότι «εννα μας πιάν οι Τούρτζιοι», εν η πλήρης αποστρατικοποίηση του νησιού. Επειδή όμως κάτι τέθκοιο εν δύσκολο να γίνει, εμείς πρέπει να συνεχίσουμε να επηρεάζουμε την κοινωνία, εξηγώντας μέσα τζαι έξω που τα στρατόπεδα τους λόγους που εναντιωνόμαστε στο θεσμό του στρατού, χτίζοντας έτσι της βάσης για ένα μελλοντικό αντιμιλιταριστικό κίνημα.

 

• Τι συμβουλή(ές) θα έδινες σε έναν τελειόφοιτο που καλείτε αυτό το Καλοκαίρι να καταταγεί;

 

Να αποφασίσει που μόνος του αν θέλει να κάμει τη θητεία ή όι, να μεν κάμει τζείνο που εννα του πουν οι γονιοί του ή τζείνο που εννα κάμουν οι παρέες του. Άμα αποφασίσει να φύει, τότε εννα βρει τρόπο, τζαι ακόμα τζαι αν διαφωνούν οι γονιοί του, εννα αναγκαστούν λογικά να τον καταλάβουν τζαι να τον βοηθήσουν. Αν αποφασίσει να μείνει, τότε να προσπαθήσει να αξιοποιήσει όσο παραπάνω το χρόνο του, με τρόπους που τζείνος εννα βρει, τζαι να μεν αφήννει να του γαμούν την αξιοπρέπεια.

 

 

 

——————————————————————————————————————-

 

 

  • Είσαι εδώ τζαι ανάμισι χρόνο φαντάρος. Ποια εν η εικόνα που επήρες ως τωρά για το στρατό; Ποίες εν οι πιο δυνατές σκέψεις, τζαι πια τα πιο δυνατά συναισθήματα που σου προκαλεί;

Ο κυπριακός στρατός εν η πιο άχρηστη οντότητα-συστήμα που εγνώρισα στη ζωή μου. Εν καθαρά μια παράσταση τζιαι μια υποκρισία, αφού στους έξω παρουσιάζουν το στρατό σαν τους εκπαιδευμένους υπερασπιστές της πατρίδας ενώ στα αλήθκεια η κυριότερη εκπαίδευση που λαμβάνουν οι στρατιώτες στο να καθαρίζουν τζιαι να μάθουν να μεν τζιμούνται επειδή έχουν σκοπιά. Εν γεγονός πως οι μόνιμοι θεωρούν πιο σημαντική την εικόνα που την πραγματικότητα, τζιαι για αυτό οι δραστηριότητες των στρατιωτών επικεντρώνουνται στο να πογιατίζουν τοίχους, να γυαλίζουν τα άρβυλα τους τζιαι να μεν έσιει μάκκωμα το κρεβάτι τους, έτσι ώστε ούλλα να φένουνται ωραία άμα έρκεται επίσκεψη ο ταξίαρχος ή κανένας αρχιεπίσκοπος. Τζιαι αν μείνει τζιαι κανένας στρατιώτης για κανονική εκπαίδευση, καλώς, αλλά μάλλον ο λοχαγός εν να βαρκέται να του δείξει τίποτε, καρτερά τζιαι τζείνος να σχολάσει. Τούτη η κατάσταση προκαλεί μου αηδία τζιαι θυμό, ειδικά επειδή εν μπορώ να πω τίποτε, πρέπει να υποκρίνουμε τζιαι εγώ. Σκέφτουμε συνέχεια πόσο πολλή χρόνο χάννω. Όσο για τις αξίες που προωθά ο στρατός, ομοιομορφία, μίσος τζιαι κατάργηση της κριτικής σκέψης, βασικά κατάργηση ούλλων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, επροκαλέσαν μου πολλή πόνο, ιδιαίτερα στην αρχή της θητείας μου, πριν τα συνηθίσω τζιαι αρχίσει να υπερισχύει ο θυμός τζιαι η βαρεμάρα. Το πιο δυνατό συναίσθημα που είχα ήταν απόγνωση για το ότι είμαι σε ένα τόπο που απεχθάνομαι αλλά εν μπορώ να φύω, ως πριν μπω μέσα ότι εν μου άρεσκε απέφευγα το, τωρά εκαταπιέζαν το είναι μου τζιαι γυρώ ησιε κάτζελα τζιαι εν εμπορούσα να φύω. Ασφυξιά.

• Γιατί επήρες την απόφαση να μείνεις στο στρατό τζαι να ολοκληρώσεις τη θητεία; Επέρασε σου που το νου να φύγεις με κάποιο τρόπο; Αν ναι με ποίον, τζαι γιατί εν το έκαμες;
Τον πρώτο χρόνο της θητείας μου αμφιταλαντέφκουμουν συνέχεια αν θα φύω ή όι. Την πρώτη εβδομάδα ο μόνος λόγος που εν έφυα ένι επειδή εκυκλοφορούσε η φήμη πως έγινε πολλά δύσκολο να πιάσεις απαλλαγή για ψυχολογικά τζιαι ήταν να σου βάλουν την τιμωρητική ‘εναλλακτική’ θητεία 32 μηνών σαν καθαριστής μες το στρατόπεδο. Μετά επέρασα δόκιμος τζιαι ήταν να αρχίσω να φκαίνω 5 φορές την εβδομάδα μέσο όρο, πράγμα που κάμνει πιο υποφερτή την κατάσταση αφού ζω ένα μέρος της ζωής μου έξω, αν τζιαι εσυνέχισα να είμαι σε δίλημμα.
Που τη στιγμή που εν αναγνωρίζουν το δικαίωμα της αντίρρησης συνείδησης σαν λόγο να φύεις τζιαι βάλλουν σε φυλακή άμα δηλώσεις ολικός αρνητής στράτευσης, εν έσιει άλλο τρόπο να φύεις εκτός που ψυχολογικά. Προσωπικά τούτος ο τρόπος εν μου αρέσκει, νιώθω πως εν νίκη του στρατού το να δηλώσω πως έχω ψυχολογικά για λλόου τους, τζιαι πιστέφκω πως άμα φκάλεις τα 2 χρόνια είσαι παραπάνω σε θέση να κρίνεις τον στρατό τζιαι να μετρά η γνώμη σου επειδή επέρασες ότι επεράσαν ούλλοι. Επίσης ο στρατός προσφέρει σου χρήσιμες εμπειρίες που εν θα βρεις αλλού. Παραδέχουμαι όμως πως αν δεν ήμουν δόκιμος ήταν να φκω πελλός, όσο τζιαι να με χαλά η ιδέα προτιμώ το που να τους δώκω 2 χρόνια, εν τους αξίζει.

• Τι προσφέρει ο στρατός σήμερα σε ένα 18χρονο; Αξίζει κατά τη γνώμη σου να εκπληρώνει κάποιος τη θητεία του;
Τούτο νομίζω εξαρτάται που τον καθένα, που το πόσο εν να τον πειράξει η κατάσταση μέσα, που το πόσο δεκτικός ένι στες οποιεσδήποτε νέες εμπειρίες τζιαι που το πόσο εν να καταφέρει να βρει θετικά πράματα μέσα στα σκατά. Θετικά πράματα υπάρχουν. Για παράδειγμα, εγώ έχω πολλά καλλύτερη ιδέα της κυπριακής πραγματικότητας πηγαίνοντας στον στρατό, γνωρίζεις πάρα πολλή κόσμο που ούλλα τα κοινωνικά στρώματα τζιαι που ούλλες τες πάστες ανθρώπου. Αν ακόμα πάεις τζιαι Ελλάδα σαν δόκιμος, οι ανθρώποι που γνωρίζεις τζιαμέ μπορεί να διευρύνουν πολλά τους πνευματικούς τζιαι ιδεολογικούς ορίζοντες σου. Εκτιμάς την ποικιλία της κοινωνίας.
Εν γεγονός πως ο στρατός εν μια μικρογραφία της κοινωνίας, θωρείς πως ένι να είσαι τζιαι να δουλέφκεις σαν μέρος ενός συνόλου, μαθαίνεις πως να συμπεριφέρεσαι τζιαι να αντιμετωπίζεις διαφόρες καταστάσεις τζιαι δυσκολίες που ίσως να μεν έβρισκες στο προστατευμένο περιβάλλον του σχολείου τζιαι της οικογένειας σου. Αντιμετώπιζοντας την μοναξιά, την έλλειψη ύπνου, καλού φαγιού τζιαι άσκησης, εκτιμάς παραπάνω τζείνο που στερήσαι, ενώ αναγκάζεσαι να δεις τα όρια, τες αντοχές σου τζιαι να τα σπρώξεις όσο εν πάει, μαθαίνοντας ταυτόχρονα καλλύτερα τον εαυτό σου.
Παρόλα αυτά, εν είμαι σίουρος αν τούτα ούλλα αξίζουν τα 2 χρόνια καταπίεσης στις συνθήκες που επεριέγραψα πιο πάνω. Εν θα είμαι ποττέ σίουρος αν έκαμα καλά που έμεινα, το μόνο που εν σίουρο ένι πως για να κάμεις το στρατό πρέπει να βρεις ένα καλό λόγο για να τον υπομείνεις.

• Πιστεύκεις στην αναγκαιότητα ύπαρξης του στρατού; Αν όχι, είσαι σε θέση να προτείνεις μια εναλλακτική λύση, όπου ο στρατός θα ήταν πλέον αχρείαστος στο νησί;
Ο στρατός σίουρα ενεν αναγκαίος για μια χώρα όπως στην Κύπρο, αφού τζιαι εκπαιδευμένοι να ήμασταν το μέγεθος του στρατού μας εν μικρό σε σύγκριση με τους γείτονες μας. Ούτε πιστέφκω πως ο κίνδυνος που αντιμετωπίζει η Κύπρος τωρά εν που τους Τούρκους με όπλα, έρκεται που τα πάνω τζιαι ονομάζεται καπιταλιστικό σύστημα τζιαι Τρόικα, οπότε τα 2 χρόνια στο στρατό εν δικαιολογούνται. Πόσο μάλλον άμα ο στρατός σου εν ένα θέατρο. Εναλλακτική λύση ένι η κατάργηση της υποχρεωτικής θητείας τζιαι να κατανοήσει η κοινωνία πως ένεν με τα όπλα που εν να βοηθηθεί τούτος ο τόπος αλλά με παιδεία. Βέβαια πρακτικά τούτο εν δύσκολο χωρίς συνεννόηση με την άλλη πλευρά. Αρχικά πρέπει να αρχίσουμε εμείς που εβιώσαμε το στρατό να ασχολούμαστε με το θέμα τζιαι όι να παρετούμε επειδή ετελιώσαμεν τον, τζιαι να ληφθούν τα πιο εφικτά μέτρα όπως μείωση θητείας τζιαι βελτίωση συνθηκών διαβίωσης μέσα.

• Πως βλέπουν το στρατό οι φαντάροι που εν μαζί σου; Υπάρχει γενικώς μια καθολική αποδοχή του θεσμού;
Πολλά λίοι πιστέφκουν πως πρέπει να καταργηθεί εντελώς ο θεσμός, αν τζιαι συμφωνούν πως εν πολλύς ο τζιαρός. Κανένας εν θέλει να εν μέσα, ούλλοι σχεδόν, που τον αρχαιότερο μόνιμο ως το τελευταίο βλότσι περιμένουν να φκουν, κάτι που αποδεικνύει πως κανένας εν πιστέφκει στα αλήθκεια σε τζίνο που κάμνει, αλλά άμα τους ρωτήσεις πιστέφκουν πως χρειάζεται λόγω Τουρκικής απειλής. Αν μεν εγίνετουν τούτη ούλλη η προπαγάνδα στα σχολεία για την εθνική απειλή εμπόρεν ναν διαφορετικά τα πράματα. Έτσι όπως ένι όμως, εν να υποστηρίξουν πως τούτο που χρειάζεται ένι να γίνει πιο επαγγελματικός τζιαι μάχιμος ο στρατός, όι να καταργηθεί.

• Τι συμβουλή(ές) θα έδινες σε έναν τελειόφοιτο που καλείτε αυτό το Καλοκαίρι να καταταγεί;
Να πάει έστω για λίο τζιαρό να δει τι σημαίνει στρατός. Όσο ιδεολογικά αντιμέτωπος τζιαι να είσαι στο στρατό, αν μεν πάεις μέσα εν θα καταλάβεις ποττέ πως ένι στα αλήθκεια. Που τζιαμέ τζιαι μετά εξαρτάτε που το κάθε άτομο όπως είπα πριν, που το πόσο εν να τον πειράξει η κατάσταση μέσα, που το πόσο δεκτικός ένι στες οποιεσδήποτε νέες εμπειρίες τζιαι που το πόσο εν να καταφέρει να βρει θετικά πράματα μέσα στα σκατά. Άμα πάεις για δόκιμος τα πράματα εν κάπως πιο υποφερτά τζιαι πιστεφκώ η εμπειρία της Ελλάδας αξίζει τον κόπο, αν τζιαι μετά που έρκεσαι Κύπρο εν μαλακία. Το μόνο που λαλώ ανεπιφύλακτα ένι πως πρέπει να κάτσεις να σκεφτείς σοβαρά τους λόγους που έσιεις να μείνεις τζιαι τζίνους για να φύεις τζια μετά να αποφασίσεις, όι να κάμεις κάτι επειδή σου το είπαν άλλοι. Εν δύσκολη απόφαση να μείνεις, τζιαι κάποτε ακόμα πιο δύσκολη να φύεις.

 

6η πιο στρατιωτικοποιημένη χώρα παγκοσμίως η Κύπρος. Βρίσκεται μαζί με την Ελλάδα πολύ πιο ψηλά από Τουρκία και ΗΠΑ

Όλοι ξέρουμε ότι η Κυπριακή Δημοκρατία έχει ένα υποτυπώδες αμυντικό σύστημα το οποίο χρόνο με το χρόνο –κατά γενική ομολογία– συρρικνώνεται. Ωστόσο, η Κύπρος συγκαταλέγεται ανάμεσα στις δέκα πιο στρατιωτικοποιημένες χώρες του πλανήτη ξεπερνώντας κράτη όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής αλλά και την Τουρκία.

Σύμφωνα με έκθεση του γερμανικού οίκου ΒΙCC (Βonn Ιnternational Center for Conversion) ο οποίος ασχολείται με τη στρατιωτική κατάσταση ανά το παγκόσμιο, η Κύπρος είναι σήμερα έκτη στον σχετικό κατάλογο πίσω από Ισραήλ, Σιγκαπούρη, Συρία, Ρωσία και Ιορδανία, ενώ τη δεκάδα συμπληρώνουν το Αζερμπαϊτζάν, το Μπαχρέιν και η Σαουδική Αραβία.Οι ΗΠΑ, παραμένουν πρώτες σ’ ό,τι αφορά στον αμυντικό προϋπολογισμό με 689 δισεκατομμύρια δολάρια, αλλά στον κατάλογο του ΒΙCC βρίσκονται στην 30ήθέση.

Σύμφωνα με τον παγκόσμιο δείκτη στρατιωτικοποίησης (Global Μilitarization index) η Ελλάδα βρίσκεται στη 14η θέση και η Τουρκία στην 24η. Ο αναθεωρημένος δείκτης στρατιωτικοποίησης δόθηκε στη δημοσιότητα από το ΒΙCC πριν λίγες μέρες και στηρίζεται στη βάση των στοιχείων του ίδιου του οργανισμού αλλά και από άλλες πηγές όπως το ινστιτούτο SΙΡRΙ της Στοκχόλμης, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας και το ινστιτούτο ΙΙSS.

Ο αναθεωρημένος παγκόσμιος δείκτης στρατιωτικοποίησης (ΠΔΣ) του 2012 βασίζεται σε στοιχεία του 2011 (δηλαδή το τελευταίο έτος που υπάρχουν διαθέσιμα δεδομένα) και αποτελεί τη σύγκριση των αμυντικών δαπανών επί του ΑΕΠ και τις δαπάνες στην υγεία, συγκρίνει αριθμό στρατιωτών με γιατρούς αλλά και τον βαρύ οπλισμό στις ένοπλες δυνάμεις των χωρών. Στη βάση αυτών των στοιχείων το 2011 έξι από τις δέκα πιο στρατιωτικοποιημένες χώρες του πλανήτη βρίσκονται στην περιοχή της Μέσης Ανατολής (χωρίς να υπολογίζεται η Κύπρος). Επίσης σημειώνεται πως στις πρώτες δέκα δεν περιλαμβάνεται χώρα από την Αφρική ή τη Λατινική Αμερική. Στις αξιοσημείωτες αλλαγές, σε σύγκριση με το 2010, είναι πως Ελλάδα και Νότιος Κορέα έχουν βγει εκτός της πρώτης δεκάδας και τη θέση τους πήραν Μπαχρέιν και Αζερμπαϊτζάν.

Σ’ ό,τι αφορά στο τρίγωνο Κύπρος-Ελλάδα-Τουρκία η έκθεση του ΒΙCC αναφέρει τα εξής: «Το υψηλό επίπεδο στρατιωτικοποίησης της Κύπρου (6η θέση) και της καταχρεωμένης Ελλάδας (14η θέση) ξεχωρίζει, ενώ ο βαθμός στρατιωτικοποίησης στον άμεσο γείτονά τους, την Τουρκία (24η θέση) είναι σταθερά χαμηλότερη». Όπως αναφέρεται και στην προηγούμενη έκθεση του 2011 ο υψηλός δείκτης στρατιωτικοποίησης σε Ελλάδα και Κύπρο είχε να κάνει με το Κυπριακό πρόβλημα και την αντιπαράθεση με την Τουρκία. Πιο συγκεκριμένα: «Το άλυτο πρόβλημα στην Κύπρο αντικατοπτρίζεται στη συνεχιζόμενη υψηλή στατιωτικοποίηση (1990: 3η θέση, 2000: 5η θέση, 2009: 7η θέση)». Ο υψηλός δείκτης στρατιωτικοποίησης της Ελλάδας οφείλεται από τη μια στην ύπαρξη του Κυπριακού αλλά και τη συνεχιζόμενη αντιπαράθεση με την Τουρκία.

Στην περσινή έκθεση αναφερόταν πως «αυτές οι υψηλές αμυντικές δαπάνες, που χρησιμοποιήθηκαν για μεγάλες αγορές οπλικών συστημάτων στο παρελθόν, μπορεί να είναι μια από τις αιτίες για την οικονομική κρίση».

Οι αναφορές για Ελλάδα και Κύπρο συνδέονται μέσα στην έκθεση με την κατάσταση στη Γερμανία. Δεν είναι τυχαίο ότι στην έκθεση του 2011 αφού καταγράφεται για Κύπρο και Ελλάδα ως αιτία του υψηλού δείκτη στρατιωτικοποίησης η ύπαρξη του κυπριακού προβλήματος, προστίθεται αμέσως μετά πως η Γερμανία μετά την ενοποίησή της μείωσε κατά πολύ τις αμυντικές δαπάνες υποχωρώντας από την 36η στην 86η θέση μεταξύ των ετών 1991 και 2009. Όχι άσχετη με τη γενική συμπεριφορά των Γερμανών σ’ ό,τι αφορά τις χώρες που βρίσκονται σε δύσκολη οικονομική κατάσταση (και αφορά Κύπρο και Ελλάδα) είναι και η αναφορά στη φετινή έκθεση για τα μέτρα λιτότητας που έλαβε η γερμανική κυβέρνηση μειώνοντας τον προϋπολογισμό των Ομοσπονδιακών Ενόπλων Δυνάμεων (Βundeswehr) με στόχο η μείωση να φτάσει τα 8,3 δισεκατομμύρια ευρώ μέχρι το 2015.

  Πηγή: philenews.com

Αντικλείδι , http://antikleidi.wordpress.com

Bomb shelters

This is an email we received from a person from the Jewish voice for Peace

 

Dear Cypriots,

 

I wear many hats. I’m a dad, a videographer, a Jewish Israeli, a veteran. But I’m telling you my story, and asking you to forward this email and ask your friends to sign this letter to President Obama about US military aid to Israel, as a human being, as a citizen of the world, and as someone who deeply cares about the people in Israel and Gaza.

My wife, kids and I live just on the outskirts of Tel Aviv, Israel, where life during the past weeks for the most part carried on as normal.

There were four sirens in the eight days of the Israeli operation, which means we had to move into a room in the house that has reinforced concrete walls. In our case, we went down to our apartment building’s bomb shelter for 10 minutes—as far as I know every apartment building in Israel has one. Fortunately, the kids took it well and were not scared.

In the south close to the border with Gaza where I’ve been working, life is much, much different.  People who could do so temporarily moved northward and stayed with family and friends out of rocket and mortar range.

Being outdoors when the siren goes off in the south is quite scary. Most rockets are relatively small, up to 12 pounds of explosives, and cannot bring down a building. But in the open space they splatter lots of metal fragments.

The bigger long distance rockets that were fired at lower intervals were the “Fajar” Rockets that carry 90 lbs of explosives. They cannot bring down a building but can destroy an apartment and killed 3 people in an apartment building. People in bomb shelters are considered to be safe.

And of course, the Iron Dome defense system reportedly destroyed 85% of rockets headed towards Israeli populated areas.

Still, in the south, the sirens went off many times a day and there was no school and no work because parents naturally wanted to be near their kids.

In contrast, in Gaza, the bombs dropped by the Israeli military ranged from 500 to 1,000 pounds, and in the past, also 2,000 pounds.  Ten or 20 times more powerful than those which they have sent our way.

When I’d go to our bomb shelter with my family, I would think of families like mine in Gaza. They had no sirens, no Iron Dome defense, no shelters, and because they are essentially trapped, nowhere to go.

But mostly, I thought about how terrified I’d be during the bombings.

There is no safe place to go in Gaza.

It wouldn’t matter if buildings had shelters since the Israeli bombs often flatten the building they hit. There’s literally nothing left.

I want you to ask your friends to sign this letter to President Obama asking him to make aid to Israel contingent on not using it to target civilians because there is no military solution. Not for Palestinians. Not for us Israelis.

To reach a true peace for all of us, Israeli and Palestinian, our governments must choose diplomacy over more bombing. The Israeli government must end its terrible siege of the Palestinians.

And the US must stop sending my government weapons they know will be used to violate the law and harm civilians.

I am happy we’ve reached a cease-fire and I hope this will lead to negotiations with the Hamas government. I remind myself that the British in pre-state Israel also considered the Israeli political groups terrorist entities.

With hopes for a fair and lasting peace for both of our peoples,

 

Amir Terkel

P.S. I’ve attached pictures I’ve taken in the south over the last few days. Happily and luckily no one was hurt in these locations (they were all indoors) but you can see how scary it must have been.

There are also photos from Gaza (that I did not take obviously) for a sense of scale and proportion.

 

 

Askersiz Lefkoşa Aποστρατιωτικοποιημένη Λευκωσία

we’re on the streets for a demilitarised Nicosia:
– Turkish Cypriot meeting point :Ledra Palace traffic light at 14:00 on the February 2nd
– Greek Cypriot meeting point: Ledra Street check point at 13:00 on February 2nd
and marching in parallel towards the barbed wires that divide us and divide Cyprus.

http://www.facebook.com/events/496896343677698/
askersiz Lefkoşa için sokaktayız!
– 2 Şubat 14:00’te kuzeyde Ledra Palace trafik ışıklarında buluşup
– 2 Şubat 13:00’de güneyde ise Ledra Caddesi geçiş noktasında buluşup
bizi ve Kıbrıs’ı ikiye bölen yıkılası tel örgülere doğru karşılıklı yürüyoruz.

είμαστε στους δρόμους για μια αποστρατιωτικοποιημένη Λευκωσία:
– συνάντηση στις 2 Φεβρουαρίου στις 13:00 στην Λήδρας – (άνοιγμα Λήδρας – Λόκματζι)
και πορεία προς τα συρματομπλέγματα που χωρίζουν εμάς και την Κύπρο

[turkish – greek – english texts follow]

askersiz Lefkoşa için bir kez daha sokaktayız…

içinden teller, sınırlar geçmeyen bir Lefkoşa için
içinden tanklar
içinden silah
içinden düşmanlık geçmeyen bir Lefkoşa için…

bu ikiye bölünmüş şehirde
güven için, güvenebilmek için
şovenizme dur demek için!

askersiz Lefkoşa için sokaktayız…

çıkmaz sokaklar olmasın, orda artık çocuklar oynasın
pencereleri kum torbasıyla kapatılmış evlerin arkasından
gençler nöbet tutmasın
bazen sadece bir yolun ayırdığı mevzilerden birbirlerine bakıp
düşmanlığı öğrenmesinler diye…

savaş hatırası kurşun yaralı evler, işyerleri tekrar hayat bulsun
Kıbrıs’ı ayıran ara bölge, Kıbrıs’ı birleştiren mekanlara dönüşebilsin diye…

askersiz Lefkoşa için, 2 Şubat 14:00’da,
– kuzeyde Ledra Palace ışıklarında
– güneyde ise Ledra Caddesi geçişinde buluşup
bizi ve Kıbrıs’ı ikiye bölen yıkılası tel örgülere doğru karşılıklı yürüyoruz.

talebimiz, Lefkoşa’nın tüm askeri birlikleri kapsayarak askersizleştirilmesi.

sen de katıl ki askersiz bir Lefkoşa’yı, birleşik bir Kıbrıs’ı mümkün kılalım…

—————————————————————————————

είμαστε στους δρόμους ξανά για μια αποστρατικοποιημένη Λευκωσία…

για μια Λευκωσία χωρίς συρματοπλέγματα, χωρίς σύνορα,
χωρίς τανκς,
χωρίς όπλα,
για μια Λευκωσία χωρίς εχθρότητα…

σε αυτή τη μοιρασμένη πόλη,
να εμπιστευόμαστε, να μπορούμε να εμπιστευτούμε
να πούμε «στοπ!» στο σωβινισμό

είμαστε στους δρόμους για μια αποστρατικοποιημένη Λευκωσία…

χωρίς πλέον αδιέξοδους δρόμους, εκεί πλέον θα παίζουν τα παιδιά…
χωρίς πλέον οι νεαροί να πρέπει να κρατούν σκοπιές πίσω από αμμόσακκους
μερικές φορές τόσο κοντά ο ένας στον άλλο με ένα δρόμο μόνο να τους χωρίζει
βλέποντας ο ένας τον άλλο και μαθαίνοντας να μισούν…

για να ξαναζωντανέψουν τα σπίτια και τα καταστήματα
που είναι τραυματισμένα από σφαίρες και είναι μια ανάμνηση του πολέμου
για να γίνει η νεκρή ζώνη που χωρίζει την Κύπρο ένας χώρος που ενώνει…

είμαστε στους δρόμους για μια αποστρατικοποιημένη Λευκωσία:
– συνάντηση στις 2 Φεβρουαρίου στις 13:00 στο τέρμα της Λήδρας – (άνοιγμα Λήδρας – Λόκματζι) με κατεύθυνση την Πλατεία Ελευθερίας
και πορεία προς τα συρματοπλέγματα που χωρίζουν εμάς και την Κύπρο.

αίτημα μας η αποστρατικοποίηση της Λευκωσίας, η αποστρατιωτικοποίηση από όλους τους στρατούς.

ελάτε μαζί μας για γίνει εφικτή μια αποστρατικοποιημένη Λευκωσία και μια επανενωμένη Κύπρο…

—————————————————————————————

once again we’re on the streets for a demilitarised Nicosia…

for a Nicosia with no barbed wires, no borders going through it
no tanks,
no guns,
for a Nicosia with no hostility…

in this divided city
to trust; to be able to trust
to say “stop!” to chauvinism

we’re on the streets for a demilitarised Nicosia…

for no more dead-end streets
where children should play…
for no more young people having to guard
behind sandbags
sometimes positioned so close that only a road separates them
looking at each other and learning to hate…

for gun-wounded houses and shops that are a memory of the war to find life again
for the buffer zone dividing Cyprus, to become a space that unites…

we’re on the streets for a demilitarised Nicosia:
– Turkish Cypriot meeting point :Ledra Palace traffic light at 14:30 on the February 2nd
– Greek Cypriot meeting point: End of Ledras – Lokmaci check point at 13:00 on February 2nd
and marching in parallel towards the barbed wires that divide us and divide Cyprus.

our demand is demilitarisation of Nicosia, demilitarisation from all military units.

join us to make a demilitarised Nicosia and a reunified Cyprus possible…