Ένας Σημερινός Κύπριος Πολιτικός Πρόσφυγας

Κίνημα Αντιρρησιών Συνείδησης

 

Ένας Σημερινός Κύπριος Πολιτικός Πρόσφυγας


Πριν κάτι μέρες, μιλούσα με ένα φίλο Τουρκοκύπριο. Μου είπε πως νιώθει σαν πολιτικός πρόσφυγας. Αμέσως μετά άρχισε να το διορθώνει, υποθέτω νιώθοντας ντροπή προς αυτούς που ζήσανε και ζούνε μια άλλη προσφυγιά, λέγοντας μου «μα πως να γνωρίζω και εγώ πως νιώθει ένας πρόσφυγας;».

Ο Eddy, από τότε που ήρθε ο καιρός για να κάνει τη στρατιωτική του θητεία στα κατεχόμενα, κατάφερνε να κρατήσει το βάρος του ψηλό, έτσι ώστε να τον αποφύγει. Τον θυμάμαι το καλοκαίρι, όταν τον πρωτογνώρισα να μου λέει πόσο δύσκολο ήταν να κρατήσει το βάρος του ψηλά. «Τρώω τα πάντα!» μου είπε, «και χάνω βάρος, αντί να βάζω!». Θυμάμαι που τον ρώτησα ποιά είναι η εναλλακτική επιλογή και μου είπε: «Να φύγω, δεν κάνω τον κωλοστρατό».

Πριν ένα περίπου μήνα, έφυγε από την Κύπρο (μέσω των κατεχομένων) και πήγε Αγγλία, όπου ακόμη ψάχνει για δουλειά. Αν επιστρέψει σπίτι του, θα τον παραλάβουν στα κατεχόμενα και θα τον κλείσουν κατευθείαν φυλακή. Μπορεί από την άλλη να βρει δουλειά στο εξωτερικό, οπόταν αποστέλλοντας τα κατάλληλα χαρτιά στο στρατό του ψευδοκράτους θα δικαιούται να επιστρέψει για 90 ημέρες.

Ο Eddy είναι αντιρρησίας συνείδησης. Αλλά, όσο και αν είναι δύσκολο για τους Ελληνοκύπριους αντιρρησίες συνείδησης να βρουν το δίκιο τους σε αυτή την στρατόκαβλη χώρα που ζούμε, άλλο τόσο αδιανόητο είναι για τους Τουρκοκύπριους αδελφούς μας. Αυτοί, ζουν σε ένα «κράτος», όπου τα ανθρώπινα τους δικαιώματα τελειώνουν πριν τα δικά μας … και «εμείς» φωνάζουμε επειδή έχουνε δωρεάν νοσηλευτική περίθαλψη.

Δεν μειώνω, φυσικά, για κανένα λόγο και με κανένα τρόπο τις δυσκολίες που έχει να αντιμετωπίσει ένας αντιρρησίας συνείδησης στην Κυπριακή Δημοκρατία. Είμαι σίγουρη ότι στην Κύπρο του 2012, δεν υπάρχουν μόνο οι οικονομικοί πρόσφυγες, αλλά και αυτοί που ξενιτεύονται για να αποφύγουν τον στρατό. Άλλοι πάλι, επιλέγουν την εύκολη λύση, παίρνοντας το «τρελλόχαρτο» από τον γιατρό. Ωστόσο, πάντα υπάρχουν και αυτοί που επιλέγουν να φύγουν. Οι περισσότεροι το κάνουν απλά επειδή δεν θέλουν να υπηρετήσουν, άλλοι επειδή το βρίσκουν ηλίθιο και ελάχιστοι λόγω βαθύτερων ιδεολογικών πεποιθήσεων. Όποιος και να είναι ο λόγος, μήπως αυτή η πράξη δεν τους καθιστά κατά κάποιο τρόπο πολιτικούς πρόσφυγες; Ή, μήπως, η χρήση ενός τέτοιου όρου υποβαθμίζει τους πολιτικούς πρόσφυγες, όπως αυτούς που φεύγουν από την Συρία, το Ιράκ, το Αφγανιστάν και άλλες εμπόλεμες περιοχές για να ψάξουν ένα καλύτερο αύριο;

Φυσικά, πολλοί θα τους πουν προδότες και ανάξιους. Σε κάτι χώρες σαν την δική μας, μόνο όσοι είναι διατεθειμένοι να πολεμήσουν για κάτι σημαίες και σύνορα είναι άξιοι επαίνων … μόνο κάτι τέτοιοι, γίνονται ήρωες. Εσύ που διαλέγεις να «πολεμήσεις» για την ισότητα όλων, για κοινωνική δικαιοσύνη και ειρηνική συμβίωση … εσύ μόνο προδότης μπορεί να είσαι σε έναν κόσμο, όπου οι σημαίες και τα λάβαρα είναι αυτά που έχουν σημασία.

Και μέσα στον παραλογισμό μου ακούω και τον Εντουάρντο Γκαλεάνο να μου απαγγέλει … και ονειρεύομαι έναν κόσμο, στον οποίο καμία κυβέρνηση και καμία εξουσία δεν φυλακίζει όλους εκείνους τους νέους που αρνιούνται συνειδητά να υπηρετήσουν τη στρατιωτική τους θητεία, … αλλά μόνο αυτούς που θέλουν να τους το επιβάλουν.

http://defterianaynosi.com/article.php?id=400

Από Δέφτερη Ανάγνωση 2012-11-13 13:00:33

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s