Free the Shministim – Israel’s young Conscienious Objectors

The Shministim are Israeli high school students who have been imprisoned for refusing to serve in an army that occupies the Palestinian Territories. December 18, 2008 marked the launch date of a global campaign to release them from jail. Since then another Shministim letter was drafted for 2010, and now, in 2012, another group of Shministim are refusing and being imprisoned.

Send your message to Israel, sign the letter: http://december18th.org/

 

Meet the Shministim

Moriel Rothman – 2012

Name: Moriel Rothman
Age: 23
Location: Jerusalem

Moriel Rothman

Why I am one of the Shministim:
“…But it cannot be said lightly, the time has long passed for gentle language and “hear-able” rhetoric: The Occupation– which is the IDF’s primary function these days- is cruelty and injustice manifest. The Occupation is anti-God, anti-Love and staggeringly, constantly violent. The Occupation is based on a system of racial/ethnic separation that does, in fact, resemble South African Apartheid and segregation in the Southern United States until the 1960s. And this “temporary” Occupation is not “on its way out,” but is rather growing in strength every single day. There is almost zero political will within Israel’s government to end it, and the Israeli public has largely accepted the status quo, in which the occupation is basically a theoretical question, and one of which many have grown tired. But the occupation can only be theoretical if you are not occupied, and thus my refusal to support the occupation by serving in the IDF is also an act of solidarity with Palestinians living under occupation.”

Alon Gurman – 2012

 

Alon Gurman, 19

Name: Alon Gurman
Age: 19
Location: Tel Aviv
Why I am one of the Shministim:

“ My refusal to serve in the Israeli military, in addition to being a refusal to take part in occupation and apartheid, is an act of solidarity with our Palestinian friends living under Israeli regime, and those who bravely choose to struggle against it.”

Released by the army without being imprisoned

Read more…

Noam Gur – 2012

Name: Noam Gur
Age: 18
Location: Kiryat Motzkin
Why I am one of the Shministim:

“ For years I have been told that this control is supposed to protect me, but information about the suffering caused due to terrorizing the Palestinian population is omitted from the story…”

 

 

First Sentence: April 16 – April 25 2012 (10 days)

Second sentence: April 29th – May 8th (10 days)

 

Read more…

Or Ben-David Katz – 2010

Name: Or Ben-David
Age: 19
Location: Jerusalem
Why I am one of the Shministim:

“I refuse because I want to make a difference. I want all those Palestinian youths who have lost hope to see that there are Israelis who care and who make a different choice. I want all those of my friends who became soldiers or who are about to become soldiers to see that things don’t have to be the way they are…”
Pre-Sentence: 28th Sept. 2009 (7 days of confinement to base)
First Sentence: 
29th Oct. 2009 (20 days)
Second Sentence: 16th Nov. 2009 (20 days)
Third Sentence: 15th Dec. 2009 (34 days)

Read more…

Efie Brenner – 2010

Name: Efi Brener
Age: 18
Location: Rishon Le Zion (a suburb of Tel-Aviv)

Why I am one of the Shministim:
“I object to oppression, whether it is committed by a hierarchical organisation, such as the military is, or whether it is committed by the human species against animals.”
First Sentence: 22nd Oct. 2009 (10 days)

Read more…

Tamar Katz – 2009

Name: Tamar Katz
Age: 19
Location: Tel-Aviv
Why I am one of the Shministim:

“I refuse to enlist in the Israeli military on conscientious grounds. I am not willing to become part of an occupying army, that has been an invader of foreign lands for decades, which perpetuates a racist regime of robbery in these lands, tyrannizes civilians and makes life difficult for millions under a false pretext of security.”
First Sentence: 28th Sept. – 10th Oct. 2008 (12 days)
Second Sentence: 
12th – 30th Oct. 2008 (18 days)
Third Sentence: 1st – 22nd Dec. 2008 (21 days)

Read more…

Yuval Ophir-Auron – 2009

Name: Yuval Ophir-Auron
Age: 19
Why I am one of the Shministim:
“I am convinced that it is no one but ourselves who determines that it is our fate to live by the sword. There is another way, which is not the way of war. This is the path of dialogue, of understanding, of concession, forgiveness, of peace.
I believe that a person should take responsibility and feel reconciled to the way he chooses. This is why I shall not join an army behind whose actions I cannot stand and whose behavior I cannot justify.”
First Sentence: 24th Nov. – 5th Dec. 2008
Second Sentence: 7th – 14th December 2008

Read more…

Advertisements

Στη φυλακή Ισραηλινή αντιρρησίας συνείδησης

«Αρνούμαι να συμμετάσχω στα εγκλήματα πολέμου που διαπράττει η χώρα μου. Η βία δε θα φέρει κανενός είδους λύση. Δε θα συμμετάσχω στη βία, κι ας γίνει ό,τι είναι να γίνει». (Omer Goldman, Ισραηλινή αντιρρησίας συνείδησης, 19 ετών)

“>Το όνομά της είναι Omer Goldman,ειναι 19 χρόνων( ο αύξων αριθμός της στον στρατό είναι 5398532. Είναι μια Shministim, ή Αντιρρησίας συνείδησης στο Ισραήλ…. Αρνήθηκε να καταταγεί στον ισραηλινό στρατό, και γι αυτό είναι συχνά κλειδωμένη σε μια στρατιωτική φυλακή.

Ο πατέρας δεν είναι ένας οποιοσδήποτε γονιός. Διετέλεσε αναπληρωτής επικεφαλής της Μοσάντ, και εξακολουθεί να θεωρείται ένας από τους πιο σημαντικούς ανθρώπους στον τομέα της ασφάλειας στο Ισραήλ. Ο δικαστής ο οποίος έκρινε την υπόθεσή της, προσπάθησε να την πείσει να εγκαταλείψει την επιλογή της ”asternersi ” (αντιρρησίας συνείδησης αντί της στρατιωτικής θητείας ) λέγοντας της, «ίσως στα σημεία ελέγχου, μπορείτε να δώσετε καραμέλες στα παιδιά της Παλαιστίνης» (χωρίς ειρωνεία). Η Ομέρ απάντησε , «Τι προσφέρει μια καραμέλα αν αυτά τα παιδιά υπάρχουν παράνομα»; Αυτή η απάντηση της κοστισε 21 ημέρες στη φυλακή…. «Σεβασμός πλήρης για τέτοια νιάτα! και αλληλεγγύη»!

Με βάση τα επίσημα στοιχεία του στρατού, το 25 % των ανδρών και το 43 % των γυναικών αρνούνται να καταταχθούν στις ένοπλες δυνάμεις. Η άρνηση στράτευσης δεν είναι καινούριο φαινόμενο στο Ισραήλ. Η πρώτη περίπτωση καταγράφηκε το 1954, όταν ο δικηγόρος Αμνόν Ζιχρόνι δήλωσε «αρνητής συνείδησης ως φιλειρηνιστής»

Νοέμβριος 20, 2012

Ο εκπρόσωπος της Gush Shalom Άνταμ Κέλερ, δήλωσε σε δελτίο τύπου, χτες τη δευτέρα 19 Νοεμβρίου ότι ο Νάταν Μπλανκ, ένας 19χρονος Ισραηλινός από την παλιά Χάιφα, θα εμφανιστεί στο στρατολογικό γραφείο, θα ενημερώσει τους αξιωματικούς εκεί για την άρνησή του να υπηρετήσει στις Ισραηλινές Δυνάμεις Κατοχής και κατά πάσα πιθανότητα θα σταλεί απευθείας στη στρατιωτική φυλακή.

Δήλωσε επίσης ότι η πράξη του συνειδητής άρνησης συνδέεται απευθείας με την τρέχουσα κατάσταση και τις ενέργειες του στρατού στη Γάζα. Πήρε αυτήν την απόφαση ακόμα και πριν ακούσει τα τρομερά νέα για τις πέντε γυναίκες και τα τέσσερα παιδιά που σκοτώθηκαν σήμερα από μία και μόνη βόμβα της Ισραηλινής Αεροπορίας.

«Άρχισα να σκέφτομαι να αρνηθώ να καταταγώ στον Ισραηλινό Στρατό κατά τη διάρκεια της επιχείρησης «Χυτό Μολύβι» το 2008. Το κύμα επιθετικού μιλιταρισμού που σάρωσε τη χώρα τότε, οι εκφράσεις αμοιβαίου μίσους και τα κενά λόγια για ξεριζωμό της τρομοκρατίας και δημιουργία αποτρεπτικού παράγοντα, ήταν αυτά που προκάλεσαν κατά κύριο λόγο την άρνησή μου», δήλωσε ο Μπλανκ.

Ο Μπλανκ είπε επίσης «Σήμερα, μετά από τέσσερα χρόνια γεμάτα τρομοκρατία, χωρίς πολιτική διαδικασία [προς ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις] και χωρίς ησυχία στη Γάζα και το Σντερότ, είναι ξεκάθαρο ότι η κυβέρνηση Νετανιάχου, όπως αυτή του προκατόχου του Ολμέρτ, δεν ενδιαφέρεται να βρει μια λύση στην υπάρχουσα κατάσταση, αλλά μάλλον να τη διατηρήσει. Από τη δική τους οπτική γωνία, δεν υπάρχει τίποτα λάθος στο να ξεκινήσουν μια επιχείρηση «Χυτό Μολύβι 2» (και μετά 3,4,5 και 6) κάθε τρία ή τέσσερα χρόνια: θα μιλήσουμε για αποτροπή, θα σκοτώσουμε κάποιον τρομοκράτη, θα χάσουμε κάποιους αμάχους και στις δύο πλευρές και θα ετοιμάσουμε το έδαφος για μια νέα γενιά γεμάτη μίσος και στις δύο πλευρές».

Ο Μπλανκ προχώρησε λέγοντας: «Ως εκπρόσωποι του λαού, μέλη της κυβέρνησης δεν έχουν καθήκον να παρουσιάσουν το όραμά τους για το μέλλον της χώρας, και μπορούν να συνεχίσουν αυτόν τον αιματηρό κύκλο, χωρίς τερματισμό στον ορίζοντα. Αλλά εμείς, ως πολίτες και ανθρώπινα όντα, έχουμε ένα καθήκον να αρνηθούμε να συμμετάσχουμε σε αυτό το κυνικό παιχνίδι. Γι’ αυτό αποφάσισα να αρνηθώ να οδηγηθώ στον Ισραηλινό Στρατό την ημερομηνία κατάταξής μου», 19 Νοεμβρίου 2012.

Πηγή

Ένας Σημερινός Κύπριος Πολιτικός Πρόσφυγας

Κίνημα Αντιρρησιών Συνείδησης

 

Ένας Σημερινός Κύπριος Πολιτικός Πρόσφυγας


Πριν κάτι μέρες, μιλούσα με ένα φίλο Τουρκοκύπριο. Μου είπε πως νιώθει σαν πολιτικός πρόσφυγας. Αμέσως μετά άρχισε να το διορθώνει, υποθέτω νιώθοντας ντροπή προς αυτούς που ζήσανε και ζούνε μια άλλη προσφυγιά, λέγοντας μου «μα πως να γνωρίζω και εγώ πως νιώθει ένας πρόσφυγας;».

Ο Eddy, από τότε που ήρθε ο καιρός για να κάνει τη στρατιωτική του θητεία στα κατεχόμενα, κατάφερνε να κρατήσει το βάρος του ψηλό, έτσι ώστε να τον αποφύγει. Τον θυμάμαι το καλοκαίρι, όταν τον πρωτογνώρισα να μου λέει πόσο δύσκολο ήταν να κρατήσει το βάρος του ψηλά. «Τρώω τα πάντα!» μου είπε, «και χάνω βάρος, αντί να βάζω!». Θυμάμαι που τον ρώτησα ποιά είναι η εναλλακτική επιλογή και μου είπε: «Να φύγω, δεν κάνω τον κωλοστρατό».

Πριν ένα περίπου μήνα, έφυγε από την Κύπρο (μέσω των κατεχομένων) και πήγε Αγγλία, όπου ακόμη ψάχνει για δουλειά. Αν επιστρέψει σπίτι του, θα τον παραλάβουν στα κατεχόμενα και θα τον κλείσουν κατευθείαν φυλακή. Μπορεί από την άλλη να βρει δουλειά στο εξωτερικό, οπόταν αποστέλλοντας τα κατάλληλα χαρτιά στο στρατό του ψευδοκράτους θα δικαιούται να επιστρέψει για 90 ημέρες.

Ο Eddy είναι αντιρρησίας συνείδησης. Αλλά, όσο και αν είναι δύσκολο για τους Ελληνοκύπριους αντιρρησίες συνείδησης να βρουν το δίκιο τους σε αυτή την στρατόκαβλη χώρα που ζούμε, άλλο τόσο αδιανόητο είναι για τους Τουρκοκύπριους αδελφούς μας. Αυτοί, ζουν σε ένα «κράτος», όπου τα ανθρώπινα τους δικαιώματα τελειώνουν πριν τα δικά μας … και «εμείς» φωνάζουμε επειδή έχουνε δωρεάν νοσηλευτική περίθαλψη.

Δεν μειώνω, φυσικά, για κανένα λόγο και με κανένα τρόπο τις δυσκολίες που έχει να αντιμετωπίσει ένας αντιρρησίας συνείδησης στην Κυπριακή Δημοκρατία. Είμαι σίγουρη ότι στην Κύπρο του 2012, δεν υπάρχουν μόνο οι οικονομικοί πρόσφυγες, αλλά και αυτοί που ξενιτεύονται για να αποφύγουν τον στρατό. Άλλοι πάλι, επιλέγουν την εύκολη λύση, παίρνοντας το «τρελλόχαρτο» από τον γιατρό. Ωστόσο, πάντα υπάρχουν και αυτοί που επιλέγουν να φύγουν. Οι περισσότεροι το κάνουν απλά επειδή δεν θέλουν να υπηρετήσουν, άλλοι επειδή το βρίσκουν ηλίθιο και ελάχιστοι λόγω βαθύτερων ιδεολογικών πεποιθήσεων. Όποιος και να είναι ο λόγος, μήπως αυτή η πράξη δεν τους καθιστά κατά κάποιο τρόπο πολιτικούς πρόσφυγες; Ή, μήπως, η χρήση ενός τέτοιου όρου υποβαθμίζει τους πολιτικούς πρόσφυγες, όπως αυτούς που φεύγουν από την Συρία, το Ιράκ, το Αφγανιστάν και άλλες εμπόλεμες περιοχές για να ψάξουν ένα καλύτερο αύριο;

Φυσικά, πολλοί θα τους πουν προδότες και ανάξιους. Σε κάτι χώρες σαν την δική μας, μόνο όσοι είναι διατεθειμένοι να πολεμήσουν για κάτι σημαίες και σύνορα είναι άξιοι επαίνων … μόνο κάτι τέτοιοι, γίνονται ήρωες. Εσύ που διαλέγεις να «πολεμήσεις» για την ισότητα όλων, για κοινωνική δικαιοσύνη και ειρηνική συμβίωση … εσύ μόνο προδότης μπορεί να είσαι σε έναν κόσμο, όπου οι σημαίες και τα λάβαρα είναι αυτά που έχουν σημασία.

Και μέσα στον παραλογισμό μου ακούω και τον Εντουάρντο Γκαλεάνο να μου απαγγέλει … και ονειρεύομαι έναν κόσμο, στον οποίο καμία κυβέρνηση και καμία εξουσία δεν φυλακίζει όλους εκείνους τους νέους που αρνιούνται συνειδητά να υπηρετήσουν τη στρατιωτική τους θητεία, … αλλά μόνο αυτούς που θέλουν να τους το επιβάλουν.

http://defterianaynosi.com/article.php?id=400

Από Δέφτερη Ανάγνωση 2012-11-13 13:00:33