Κραυγές απο τα στρατιωτικά κολαστήρια της αγαπήμενης πατρίδας

Είμαι 19 χρονών σκλάβος στα στρατιωτικά κάτεργα της ευρωπαϊκής πολυπολιτισμικής δημοκρατικής Κύπρου. Της επίσημης δημοκρατίας της Κύπρου, αυτής που σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα και αγωνίζεται ενάντια στην ψεύτικη δημοκρατία της Κύπρου που δεν ξέρει αυτή απο ελευθερίες και ατομικά δικαιώματα.

Είμαι σκλάβος σας. Σας προστατεύω απο τους άλλους. Αν δεν σας προστάτευα απ’αυτούς τότε θα γινόμουν σίγουρα σκλάβος. Κάνω το καθήκον μου στην πατρίδα. Φυσικά και το κάνω. Γιατι αν δεν το έκανα τότε η πατρίδα δε θα με σεβόταν και θα μου στερούσε τα δικαιώματα μου. Που τόσο πολύ τα χαίρομαι.

Είμαι προστάτης της δημοκρατίας. Της ελευθερίας, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, της ανεξαρτησίας. Της ειρήνης.

Μόνο που δεν έχω δικαιώματα. Υπακούω σε κάθε ανώτερό μου. Σε ό,τι μου πει. Τους δίνω τις μέρες και τα βράδια μου. Το κορμί μου για 2 χρόνια τους ανήκει. Σας ανήκει. Αρρωστημένα ζώα της τερατομορφούσας ανθρωποφάγας κοινωνίας. Σας δίνω την ανεξαρτησία μου για να προστατέψω τάχατες τη δικιά σας. Σας χαρίζω τα ατομικά μου δικαιώματα για να μην χαθούν τα ατομικά δικαιώματα των πολιτών αυτής της ευρωπαικής χώρας. ΓΑΜΗΘΕΙΤΕ ΜΑΛΑΚΕΣ.

Όχι δεν θέλω να τηρήσω το χρέος μου στην πατρίδα. Σε κανέναν δε χρωστώ τη ζωή μου. Μια κυβέρνηση που με έχει χεσμένο την έχω χεσμένη. Ένα κράτος που σκοτώνει στρατιώτες με εκρήξεις γιατί τα συμφέροντα το απαιτούν εγώ θέλω να το τινάξω στις φλόγες. Δεν έχω χρέος σε κανέναν σας. Και δε θα μου πείτε εσείς αν θα σας προστατέψω ή όχι.

Και όχι, δεν θέλω ούτε να προετοιμαστώ για τον πόλεμο. Την αστειότητα του επιχειρήματος την παραβλέπω γιατί ξέρω πως και εσείς ξέρετε ότι στις μέρες μας κάτι τέτοιο δε θα γίνει. Σας απαντώ όμως. Στον πόλεμο αυτό εγώ δε συμμετέχω. Τους φίλους μου απο την άλλη πλευρά τους αγαπώ περισσότερο απο όλους τους ανθυπολοχαγούς τους λοχαγούς τους διοικητές τους ταγματάρχες και τους υπουργούς της «δικιάς μου» πλευράς. Τους αγαπώ περισσότερο απο όλους εσάς που στρογγυλοκάθεστε στις κυβερνητικές καρέκλες και όλους εσάς που κατέχετε τα malls, τις τερατώδεις εκκλησιαστικές περιουσίες, τα εισαγώμενα αυτοκίνητα και τα χρηματιστίρια και αποτελείτε το κράτος μου. Και ευχαρίστως θα πολεμούσα εσάς. Αλλά να πολεμήσω όταν με διατάξετε εσείς για τα δικά σας συμφέροντα; Ξεχάστε το εθνικιστές κουφάλες κεφαλαιοκράτες. Ευχαρίστως όμως να πολεμήσω εσάς.

Μην με ρωτήσετε αν θα αμελήσω να προστατέψω τον εαυτό μου και αυτούς που αγαπώ. Τέτοια χάρη δε σας κάνω. Να μας προστατέψω θέλω. Με το να μιλήσω για την αθλιότητα του στρατού. Είναι το ίδιο άχρηστος παράλογος ανήθικος επικίνδυνος αισχρός και άθλιος σε όλες τις πλευρές του νησιού. Γι’ αυτό σας λέω. Να μη γίνουμε μαριονέττες των εθνικιστικών σκουληκιών. Να μη γίνουμε ρομποτάκια των κεφαλαιοκρατών. Για πρώτη φορά να τους αντισταθούμε.

Όχι αγαπητή μου κοινωνία. Καθόλου δε θέλω να σε προστατέψω. Με αναγκάζεις με τους χειρότερους τρόπους καταστολής να συμμετέχω σε ότι πιο αισχρό και προσβλητικό υπάρχει. Μου στερείς τη ζωή μου, πάνω ακριβώς στο σημείο που άρχισα να νοιώθω πως ξέρω τι θέλω και ζητώ απ’ αυτήν. Με τιμωρείς με θητείες εναλλακτικές. Μου δίνεις την επιλογή να προσποιηθώ πως έχω ψυχολογικά προβλήματα μόνο που με απειλείς πως ακόμα κι έτσι δε θα τη γλυτώσω. Γιατί ξέρεις εσύ πως να τους τιμωρήσεις αυτούς τους δειλούς που θέλουν, λέει, να ζήσουν σαν αξιοπρεπείς όντα στα δεκαοχτώ τους.

Την επιλογή όμως να αρνηθώ το στρατό για λόγους ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ δε μου την επιτρέπεις. Γι’ αυτό και εγώ σε φτύνω κοινωνία. Μπορεί να με κλείνεις στα στρατιωτικά μπουντρούμια για δυο χρόνια αλλά να ξέρεις πως θα έχεις να αντιμετωπίσεις έναν ισόβια πιστό εχθρό. Γεννάς τους νεκροθάφτες σου κοινωνία. Θα’μαι ένας απο αυτούς να το ξέρεις. Και δεν είμαι μόνος. Έχεις τα όπλα την αστυνομία το στρατό την κυβέρνηση την τηλεόραση την εκκλησία τον καλό θεό. Εμείς όμως έχουμε τα συναισθήματα. Έχουμε την οργή τη θλίψη την αηδία το πάθος. Κλείσε με λοιπόν στους στρατώνες σου και ανάγκασέ με να μάθω να σε προστατεύω. Να ξέρεις πως οι μέρες επιβίωσής σου είναι μετρημένες. Να το ξέρεις κοινωνία. Τα τσεκούρια που θα σε αποκεφαλίζουν δίχως ίχνως μετάνοιας θα είναι τα πιο μεγάλα παιδικά μας όνειρα που ζητούν εκδίκηση για τη χαμένη μας ευτυχία.

Προσμονώντας την εκδίκηση,

Ένας σκλάβος σας

απο το 3ο τεύχος του περιοδικού Σκαπούλα που κυκλοφόρησε χθες

Advertisements

Update from the discussion about the Right to Conscientious Objection

We learnt some very useful information today, and I will share it here since not many people were present:

  •  You can definitely avoid the normal military service if you are a conscientious objector. There are two issues with that though. Firstly, it is quite a long procedure and one has to do some time before the day he has to go to the army, at specific dates that the government announces. Secondly, it is almost guaranteed that you will have to do the “alternative” military service which is 32 months and it could be either at a government’s institute e.g.Forestkeeping or even at a military camp.
  • There was no case of total objectors in either north or southCyprus, mainly because no one has dared to go through such a procedure. In the discussion we were told that a person tried to declare himself a total objector but the military just allowed him to be free of army obligations but not recognizing him as a total objector, rather giving him a “sick” paper.
  • The EBCO can and will pressurize for the “alternative” military service to become shorter (equal to the normal service) and non-punitive. The issue is that people who are now doing the alternative service have to speak up and write about their problems so that there are examples that EBCO could use to achieve something.
  • We also learnt about the case of Murat Kanatli who is on trial for refusing to take part in mandatory annual military exercises since 2009.

Basically there is not much someone can do TODAY to avoid the military service. What we must do is begin talking about our right to refuse the army, and make things like conscientious objection and total objection seem normal rather than extremes. We must also speak up against the ridiculous “alternative” military service, especially people who are in it now. Total objection is nothing we don’t have experience with but it might be time that we demand this right.

The Right to Conscientious Objection – Derek Brett – EBCO

Time
Wednesday, October 26 · 7:00pm – 10:00pm

Location
Cyprus Community Media Centre (CCMC) next to Ledra Palace Hotel
For Kıbrıs’ta Vicdani Ret İnsiyatifi

More Info
Discussion about the Right to Conscientious ObjectionSpeaker: Derek Brett – EBCO (European Bureau for Conscientious Objection)
http://www.ebco-beoc.eu/

and representative of Conscience and Peace Tax International at the United Nations, Geneva
http://www.cpti.ws/

Venue: Cyprus Community Media Centre (CCMC) next to Ledra Palace Hotel
http://www.cypruscommunitymedia.org/index.php?option=com_contact&view=contact&id=1&Itemid=37&lang=en

http://www.facebook.com/event.php?eid=181285111953665

ΣΤΗΝ ΒΟΡΕΙΑ ΚΥΠΡΟ Ο ΣΤΡΑΤΟΣ ΔΟΛΟΦΟΝΕΙ ΦΑΝΤΑΡΟΥΣ ΜΕ ΒΑΣΑΝΙΣΤΗΡΙΑ

«Διοικητά μου Σταματήστε, μη βαράτε άλλο σας παρακαλώ»
Η ανείπωτη φρίκη από τη δολοφονία του έφεδρου στρατιώτη Ουγούρ Καντάρ που πέθανε από τα βασανιστήρια στο πειθαρχείο τάγματος στην κατεχόμενη Κύπρο, συγκλονίζει, γεμίζει από οργή,αλλά ταυτόχρονα αποκαλύπτει ότι για το πολιτικό και στρατιωτικό κατεστημένο της Τουρκίας η ανθρώπινη ζωή δεν έχει καμιά απολύτως σημασία. Και να σκεφτεί κανείς, αφενός ότι η απώλεια αυτή έρχεται να προστεθεί στην μακρά λίστα δολοφονημένων Τούρκων στρατιωτών από τους αξιωματικούς και διοικητές τους,αφετέρου η δολοφονία σημειώνεται στη Βόρεια Κύπρο όπου ο Τουρκικός Στρατός προπαγανδίζει ότι είναι «Απελευθερωτική και Ειρηνική Δύναμη», ενώ παράλληλα,απαιτεί από τους στρατιώτες το μέγιστο βαθμό ετοιμότητας λόγω της έξαρσης του ανταγωνισμού μεταξύ Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ-Τουρκίας. Χωρίς να αποκλείεται η πολεμική κλιμάκωση, που βεβαίως επιφυλάσσει και στους Τούρκους φαντάρους το ρόλο του κρέατος στα κανόνια των ενδοιμπεριαλιστικών και κρατικών ανταγωνισμών.

Σύμφωνα με τη δικογραφία, που στρέφεται εναντίον του διοικητή και άλλων έξι (6) αξιωματικών, σχετικά με τον θάνατο του στρατιώτη Ουγούρ Καντάρ, μετά από άγριο ξυλοδαρμό στο πειθαρχείο τάγματος, στο επονομαζόμενο και «ντισκοτέκ», τα τελευταία του λόγια ήταν«Διοικητά μου σταματήστε, μη βαράτε άλλο σας παρακαλώ»!
Ο πατέρας του δολοφονημένου στρατιώτη δε μπορεί να κρύψει την οργή και το μίσος του: «Ούτε οι Ναζί δεν έκαναν τέτοια βασανιστήρια». Και συμπλήρωσε: «Ο Θεός να τους τιμωρήσει. Ότι ζω εγώ, δέκα φορές να το ζήσουν κι εκείνοι. Οι στρατιωτικοί τον σκότωσαν.Υπεύθυνοι για τον θάνατο του είναι στρατιωτικοί αξιωματούχοι. Σκοτώσατε με βασανιστήρια τον γιο μου».
Κατά τη διάρκεια της κηδείας, μπροστά στο τζαμί ακούγονταν πως «Το κράτος τον σκότωσε».Ο Αϊντίν Καντάρ,πατέρας του Ουγούρ, ανέφερε πως είχε μείνει μια εβδομάδα για να πάρει ο Ουγούρ το απολυτήριο του: «Ο γιός μου ήταν υγιής. Επί 7 ημέρες υπέστη βασανιστήρια.Νεφρά, ήπαρ, εγκεφαλικά κύτταρα όλα νεκρώθηκαν. Ζητά νερό και δεν του δίνουν.Τον πάνε στο μπάνιο και του ρίχνουν ζεματιστό νερό. Τον παίρνουν μετά και τον ξαναδέρνουν. Του βάζουν χειροπέδες και τον αφήνουν για ώρες στον ήλιο. Οι γιατροί μας είπαν ότι από τότε νεκρώθηκαν εγκεφαλικά κύτταρα και ότι δεν είχε ελπίδες».
Είναι χαρακτηριστικό το πώς ο στρατός επιχείρησε να φορτώσει την ευθύνη σε δύο φρουρούς για να σώσει το Γόητρο του, ενώ εκδήλωσε και το «φιλόξενο» χαρακτήρα του στους δυστυχείς γονείς. Μετά τον θάνατο του Καντάρ, το Γενικό Επιτελείο με μια στημένη ανακοίνωση δηλώνει πως συνελήφθησαν δύο φρουροί και ότι κατά την διάρκεια της νοσηλείας του Ουγούρ Καντάρ στην GATA, οι γονείς του και οι συγγενείς του φιλοξενήθηκαν στον ειδικό ξενώνα.
Κατά τη διάρκεια της νεκρώσιμης ακολουθίας, η κυβέρνηση Ερντογάν βρήκε την ευκαιρία να κάνει δημόσιες σχέσεις και να αποκρύψει τις δικές της τεράστιες ευθύνες, στέλνοντας τον Μουσταφά Ερντογάν-αδερφό του πρωθυπουργού Ταγίπ Ερντογάν, να συμμετάσχει στο ύστατο χαιρετισμό.
Όμως ο Καντάρ Ουγούρ δεν είναι δυστυχώς το μόνο πρόσφατο θύμα του Τουρκικού Στρατού. Οι γονείς του Αλή Ονάλ καταγγέλλουν: «Δολοφόνος του Αλή μου εκείνη η Ταξιαρχία»! Ο 21 ετών κουρδικής καταγωγής στρατιώτης Αλή Ονάλ υπηρετούσε στην 10η Μηχανοκίνητη ταξιαρχία στην πόλη Τάτβαν του νομού Μπίτλις. Από τις 14 Οκτωβρίου θεωρείται αγνοούμενος από τη διοίκηση της μονάδας. Στρατιωτικοί αξιωματούχοι ισχυρίστηκαν πως είχε λιποτακτήσει και μάλιστα για να συγκαλύψουν τη δολοφονία του αλλάζουν τα έγγραφα με τις υπηρεσίες και τον εμφανίζουν την ημέρα της εξαφάνισης του να εκτελεί καθήκοντα σκοπού, χωρίς όμως να είναι.
Η οικογένεια του δεν τους πίστεψε και προσέφυγε στο τμήμα της Ένωσης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (İHD) του Μπίτλις. Μετά την έρευνα που διέταξε σχετικά ο στρατιωτικός εισαγγελέας κατασχέθηκαν εικόνες που κατέγραψαν κάμερες κοντά στην Ταξιαρχία και σε μαγαζιά στο κέντρο της πόλης. Στις εικόνες όμως δε βρέθηκε κανένα στοιχείο που να έδειχνε πως ο Ονάλ λιποτάκτησε. Τελικά, το άψυχο πτώμα του βρέθηκε από χωρικούς στην περιοχή Γιολαλάν της πόλης Χιζάν-νομού Μπίτλις, έχοντας δίπλα του το όπλο το οποίο του είχαν χρεώσει και με ίχνη από σφαίρες σε διάφορα σημεία του σώματος του.
ΟΙ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟΙ ΣΚΟΤΩΣΑΝ ΤΟ ΓΙΟ ΜΟΥ. Στα δημοσιεύματα παρουσιάζεται ο πατέρας Μπαϊράμ Ονάλ να ισχυρίζεται πως ο γιός του δολοφονήθηκε από στρατιωτικούς και ότι οι δολοφόνοι είναι στην Ταξιαρχία. Ο πατέρας Ονάλ αντιδρά στον ισχυρισμό πως ο γιός του λιποτάκτησε και λέει : «Για 4 μέρες τον βασάνισαν. Τον δολοφόνησαν. Και αργότερα πέταξαν το πτώμα του».
Η συμπεριφορά του στρατού είναι απόλυτα εξοργιστική. H επιχείρηση συγκάλυψης του φόνου είναι χονδροκομμένη και περιφρονεί τόσο το νεκρό φαντάρο,όσο και τους γονείς που ζουν το δικό τους δράμα. Ο πατέρας περιγράφει πως τον πήραν τηλέφωνο στρατιωτικοί και του είπαν «τράβα και δες εκεί, έχει ένα πτώμα,είναι ο γιός σου ή όχι». Και συμπληρώνει «Πήγαμε στο μέρος όπου βρισκόταν το πτώμα. Είδα εκεί κάτω από μια γέφυρα το άψυχο σώμα του γιού μου. Το σώμα του ήταν ακόμη ζεστό. Είπα να τον πάμε στο νοσοκομείο αλλά δεν το επέτρεψαν. Είπαν πως είναι ζεστό από τον ήλιο αλλά εδώ χιονίζει. Βρίσκομαι 4 μέρες στο Τάτβαν.Στρατιωτικοί αρμόδιοι μου έκαναν και πλάκα λέγοντας “ο γιος σου πήγε για βόλτα, μην ανησυχείς , θα έρθει”. Ο στρατιωτικός εισαγγελέας άρχισε έρευνα. Η Ταξιαρχία του είπε πως δεν έχει σύστημα καμερών. Μετά από αυτό εξετάστηκαν οι εγγραφές των τριγύρω επιχειρήσεων. Μια εβδομάδα έχει που ψάχνω τον γιό μου. Δεν είδα την παραμικρή κίνηση από στρατιωτικούς αρμόδιους να ψάχνουν για τον γιό μου”.
Όμως και η εισαγγελία δεν είναι άμοιρη ευθυνών και δείχνει να εντάσσεται σε ένα ολόκληρο σχέδιο διάσωσης του Γοήτρου του Στρατού, όπου κάθε συνιστώσα του κρατικού μηχανισμού έχει αναλάβει συγκεκριμένο ρόλο. Ο πατέρας Ονάλ ανέφερε πως ζήτησαν η νεκροψία να γίνει στην Άγκυρα ή στην Μαλάτια αλλά ο εισαγγελέας δεν το επέτρεψε και έτσι η νεκροψία έγινε στο Μπίτλις. Η εισαγγελία του Μπίτλις σχετικά με την νεκροψία το μόνο που ανέφερε ήταν πως «έγινε αντιληπτό πως ως αποτέλεσμα ένοπλης επίθεσης στις19-10-2011 πέθανε από τις πληγές σε καρδιά και πνεύμονες και της επακόλουθης αιμορραγίας».
Ιδιαίτερη σημασία έχει η επισήμανση του Οζτούρκ Τουρκντογάν, πρόεδρου της IHD: «Η περιοχή στην οποία βρέθηκε το πτώμα δεν είναι στρατιωτική. Για αυτό πρέπει να ερευνηθεί από κανονικό εισαγγελέα. Η εισαγγελία του Μπίτλις όμως δεν ενδιαφέρθηκε». Και συμπληρώνει ο Χασάν Τζεϊλάν, εκπρόσωπος της IHD-Μπίτλις: «Λέγεται ότι τη μέρα που φέρεται να λιποτάκτησε δεν ήταν σκοπός αλλά εσκεμμένα γράφτηκε το όνομα του στην θέση άλλου. Και ο στρατιώτης που φεύγει γιατί να αυτοκτονήσει, ο στρατιώτης που φεύγει πάει στην οικογένεια του. Μάλιστα αυτά που είχε από το στρατιωτικό του τα κατέθεσε στην τράπεζα, μα αυτός που είναι να φύγει βάζει λεφτά την τράπεζα»;
ΣΦΟΔΡΗ ΚΡΙΤΙΚΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΤΟΥΡΚΙΚΟ ΤΥΠΟΘέλοντας να προσφέρουμε μια εικόνα της συζήτησης που πραγματοποιείται στην τουρκική κοινωνία αναδημοσιεύουμε ένα άρθρο της εφημερίδας ΑΦΡΙΚΗ.
Ο θάνατος από ξυλοδαρμό σε τάγμα στη Κύπρο….
Ο Ουγούρ Καντάρ ενώ υπηρετούσε στην Δύναμη Ειρήνης στην Κύπρο, επειδή άργησε να γυρίσει στο τάγμα, υπέστη σφοδρά βασανιστήρια στο πειθαρχείο… Επί 2,5 μήνες νοσηλευόταν σε στρατιωτικό νοσοκομείο… Εντέλει δεν έγινε δυνατόν να σωθεί… Και στα21 του χρόνια αποχαιρέτησε την ζωή. Πώς να γράψουμε αυτόν τον θάνατο ; Ως ήρωα ή ως νεκρό ;
Η εφημερίδα Ευρώπη-Αφρική από την μέρα που άρχισε να εκδίδεται το 1997 στάθηκε ιδιαίτερα στις περιπτώσεις ξυλοδαρμών και ύποπτων αυτοκτονιών σε στρατόπεδα… Άλλωστε αυτό ήταν και ο βασικός λόγος της σύγκρουσης μας με το στρατό. Λίγες φορές γράψαμε για την κόλαση των ξυλοδαρμών των νέων μας από τους διοικητές τους ; Για τους ξυλοδαρμούς μέχρι που τους αφαιρούσαν το νεφρό… Και για τις αναφορές που μιλούσαν για αυτοκτονία ατόμων που είχαν πυροβοληθεί στην πλάτη….
Για πρώτη φορά ένας θάνατος από ξυλοδαρμό και βασανιστήρια σε τάγμα στρατού στην ΤΔΒΚ, αντανακλάται και στα ΜΜΕ της Τουρκίας.Για πρώτη φορά φάνηκε τόσο ενδιαφέρον για ένα τέτοιο περιστατικό… Και φυσικά καλά έγινε…. Μακάρι και στα προηγούμενα περιστατικά του παρελθόντος να έδειχναν την ίδια ευαισθησία… Τότε σε αυτή την περίπτωση δεν θα γινόταν τόσο συχνά παρόμοια περιστατικά… Φυσικά τότε ο στρατός ήταν στρατός… Και ότι έλεγε αυτό ίσχυε… Τότε οι στρατηγοί δεν καθόταν προσοχή όπως τώρα απέναντι στις πολιτικές κυβερνήσεις, τότε ήταν λιοντάρια. Και όταν έβγαζαν βρυχηθμό έτρεμαν όλοι… Ο Ταγίπ Ερντογάν υπό την προστασία Ευρώπης και Αμερικής τους φίμωσε… Σε αμέτρητους από αυτούς τους έβαλε και χειροπέδες… Τους φυλάκισε… Έτσι δόθηκε τέλος σε αυτό το καθεστώς… Αλλά τι κρίμα μετά από αυτό το καθεστώς, ίδρυσε το δικό του… Έφυγε ένα παρακράτος και ήρθε ένα άλλο… Αυτοί που έφυγαν είχαν το φεγγάρι και το αστέρι… Και αυτοί που ήρθαν τρεις ημισελήνους… Η Οθωμανική ψυχή αναστήθηκε !
Οι αντιθέσεις στο εσωτερικό του τουρκικού αστικού κατεστημένου δείχνουν να οξύνονται.
Όμως για τους ανθρώπους της τάξης μας, για την νεολαία και τον κόσμο της εργασίας, το Στρατιωτικό κατεστημένο και το παρακράτος του φαντάζει εξίσου επικίνδυνο με το Μουσουλμανικό κατεστημένο και το παρακράτος του με τις τρεις ημισελήνους.
Το παρόν και μέλλον των λαών της περιοχής πρέπει να καθοριστεί από έναν σύγχρονο εργατικό διεθνισμό που θα πρεσβεύσει τα κοινά αιτήματα του κόσμου της εργασίας. Αναπτύσσοντας ανατρεπτικούς αγώνες ενάντια στις κυβερνήσεις της αντεργατικής λαίλαπας, του στυγνού κρατικού αυταρχισμού και του πολεμικού τυχοδιωκτισμού. Περιφρονώντας τα «εθνικά ιδεώδη» και παλεύοντας για τα κοινά μας ταξικά συμφέροντα.
Η ευημερία και η ειρήνη στην περιοχή δεν θα καθοριστεί από το πόσο καλά, υπάκουα «στρατιωτάκια ακούνητα και αμίλητα» θα είμαστε για τα έθνη κράτη της περιοχής και τις αστικές τάξεις, αλλά από το πόσο θα συνειδητοποιήσουμε και δράσουμε ως αγωνιστές της τάξης μας. Για ένα κόσμο χωρίς ιμπεριαλιστικούς και κρατικούς ανταγωνισμούς, χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.
ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΗ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ
ΔΙΚΤΥΟ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΦΑΝΤΑΡΩΝ ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ

How do you think the army issues will be solved? (poll)